Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

[ Open] Element of surprise

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: [ Open] Element of surprise za nov 07, 2015 10:42 pm

Arno Victor Dorian Grey

Some work in the dark, to serve the light

Vanaf zijn hoge positie keek de man neer op de drukke menigte onder hem. Er was een ruzie ontstaan, nadat iemand een gouden juweel van iemand anders probeerde te stelen. Probeerde, en faalde. Overduidelijk amateuristisch. Wel ja, van vallen en opstaan leerde men. Echter betekende falen op dit gebied grote problemen, zoals nu ook weer bewezen werd. Hard werd de jonge dief onder handen genomen. Genadeloos in elkaar getrapt door drie verschillende omstanders, plus het "slachtoffer" dat eens heel dramatisch had gereageerd op de poging tot diefstal. Hoewel Arno de plicht voelde in te grijpen, hield de doel van zijn missie zich op zijn plaats. Hij was niet in deze hel gestapt om een ruzie te doen sussen. Die taak liet hij over aan iemand anders, mocht iemand zich daardoor geroepen voelen. De reden waarom hij zich hier bevond lag veel dieper dan dat. Het verborg zich in de donkere geheimen van Separa, en diens inwoners. Geheimen waar hij achter zou komen en daarmee de gevaren in dit land uitschakelen. Een doel dat hem met de paplepel was ingegoten. Een doel dat hem veel geliefden gekost had, maar waar hij niet vanaf zou wijken. Goed, dat was niet geheel de waarheid. Slechts één reden, één reden zou hem van dit werk kunnen houden. Edward. Zijn zoon. Dat licht in z’n leven dat hem op de been hield. Pas als die jongen er daadwerkelijk achter zou komen wat voor “beroep” hij had, zou hij er afstand van nemen. Nu hield Arno het nog geheim, ging hij pas op pad als zijn zoon op school zat.
Ineens opende zich de deur van het doelbewuste huis. Direct stond Arno’s zintuigen op scherp, volgde zijn blik elke beweging die zich bij de deur vertoonde. Twee mannen stapten naar buiten. Eén vrij stevig gebouwd en chique gekleed, de ander sloeberig en mager. Ze klopten elkaar op de schouder, waarbij de ene de andere een brief overhandigde. Een brief die Arno graag wou hebben. De man verplaatste zich iets vanachter de schoorsteen, zodat hij beter zicht zou hebben op de slungelige bode van die brief. Wat zou hij doen? Afpakken of blijven volgen tot hij zou zien waar het eindigen? Nee, dat was een risico dat hij niet lopen kon. Zodra de bode in beweging kwam, deed Arno dat ook. De één standaard via de grond, de ander als adelaar via de hoogte. De daken. Hij voelde zich er veilig, ondanks de hoogte. Er was overzicht en er waren vrij weinig wezens die hem daar door zouden hebben. Het leek de natuur te zijn. De natuur dat men nooit omhoog keek bij gevaar. Slechts op het laatste moment zou dat lichtje gaan branden, en dan was het al te laat. Dat was nou eenmaal de manier waarop Arno, en de broederschap, zich voortbewoog. Al eeuwen lang. En eeuwen lang leken ze daarin succes te hebben. Hij volgde de man. Springend van dak naar dak en als de afstand te groot was stortte hij zich op het venster van een raam, waarna hij terug de daken op klom. Een enige tijd hield hij dit vol, tot zijn doelwit verdween in een ander gebouw. Tijd om binnen te dringen. Echter moest hij daarvoor eerst naar beneden. Zonder na te denken over enige gevolgen, sprong de man naar beneden, een steeg tussen twee huizen in. Dat wat alles behalve ongezien gebeurde. Hij eindigde vlak voor iemand. Slechts een meter afstand bevond zich tussen hen in. Meteen week Arno wat achteruit. Argwanend, op zijn hoede. ’Well… Bonjour..’

♦.♦


____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise ma nov 09, 2015 4:36 pm




Bonjour, ça va?


Met haar armen over elkaar geslagen liep de goed gekleden jongedame tussen de huizen door. Ze was op zoek naar het centrum. Haar vingers gleden over de zachte stof heen van haar bordeaux jasje. Het jasje en het blouseje eronder gaven maar weinig weer stand tegen het weer in de stad. Tissa wreef dan ook lichtjes over haar armen heen om het enigszins warm te krijgen, maar haar vingers waren eveneens koud en gaven zo weinig warmte. Kyteranne Nuntissa, zoals haar volle naam luidde, had niet verwacht dat ze zich in dit gebied ooit nog zou bevinden. Tissa was een dochter van één van de rijkste en welvarendste families van Serigala. Tissa leefde dan ook op naar de verwachtingen van haar ouders en deed wat haar werd gevraagd. Haar zielkleur was wit, wat natuurlijk perfect paste bij haar leef omstandigheden. Echter was haar leven in de afgelopen dagen behoorlijk verandert.
Haar gezicht was vies. Opgedroogde modder hing in haar blonde haren en aan haar grijze horens. Het was de enige teken die ze had waaraan je kon zien dat ze geen mens was. Ze was een faun. Deels dan. Haar moeder was een mens en haar vader een faun. Haar familie was, zoals eerder al vermeld, erg welvarend. Dat was ook te zien aan de kleren die ze droegen en hoe formeel ze anderen van het gelijke soort behandelde. Haar ouders behandelde wezens die onder hen stonden met argwaan. Nee die waren minder. De onschuldige ziel die Tissa zelf was, weerhield haar echter om hetzelfde te denken. Ze hield wijselijk haar mond, maar behandelde iedereen met respect die het had verdiend.
Twee dagen geleden was er echter een man bij hun grote villa langs gekomen. Tissa had zich bevonden in de ruim tuin. Iets wat de man hoogstwaarschijnlijk had geweten. Voordat Tissa het wist werd er een jute zak over haar heen getrokken en werd ze mee genomen. Waarheen? Geen flauw idee. Nuntissa had echter een klein zakmes kunnen gebruiken en was zo ontsnapt zodra haar ontvoerders niet hadden gekeken.
En nu struinde ze in het gebied voor die met een zwarte zielkleur. Mensen keken haar met argwaan aan. Het was aan haar te merken dat ze hier niet thuis hoorde. Ze wou terug naar huis, maar had geen besef waar ze was. Ze wou het mensen vragen, maar had de moed er niet voor. Ze was normaal vol zelfvertrouwen, maar nu voelde ze zich behoorlijk onverzekerd.
Opnieuw liet Tissa haar vingers over haar jasje heen gaan terwijl ze een nieuw steegje in loop. Plots viel er een schim naar beneden die vlak voor haar belandde. Meteen schoot Tissa een paar stappen naar achteren. Ze had nog maar net een gilletje van schrik kunnen verdringen. Haar verwijdde ogen gleden over de man voor haar. Ook hij zette een stap naar achteren. Opnieuw die argwaan op zijn gezicht. Tissa slikte eens. De man was in het zwart gekleed. Wat moest Tissa daar van denken? Tissa haar blik ging kort om hoog. Waar was hij überhaupt vandaan gekomen? Wacht.. Haar blik gleed terug naar de man. Hij was toch niet één van de ontvoerders? Meteen zette Tissa een nieuwe stap naar achteren. Ze had haar ontvoerders niet gezien. In een snelle beweging was ze dan ook weg gerend. Ver weg van hun en nu was ze verdwaald. ’Well… Bonjour..’ Tissa keek meteen op. Frans? Hij was een fransman? Een sprankje van verbaasdheid gleed over haar gelaat heen. Nee dit had ze niet verwacht. ”Erh bonjour,” reageerde Tissa, niet goed wetend hoe ze nou eigenlijk moest reageren. Ze wist niet wat de man van haar moest, of hij sowieso iets van haar moest. En daarbij, sprak de man enkel Frans? Tissa had daar geen problemen mee. Talen lagen haar wel. Sowieso was ze de perfecte student. Frans praten zou haar in enigszins wat vertrouwen geven, maar ze durfde dat op dit moment niet toe te laten. Immers was het in haar gehamerd dat ze niemand moest vertrouwen die geen witte zielkleur had.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise za nov 14, 2015 7:17 pm

Arno Victor Dorian Grey

Some work in the dark, to serve the light

Voor kort had Arno slechts oog gehad op één ding; het verkrijgen van die geheime informatie. Zij die zich rondom hem en het doel bevonden, waren slechts onbelangrijke pionnen geweest. Zolang geen enkele omstander hem zou spotten, waren er ook geen problemen. En zelfs al zou hij gespot worden, dan hing het er nog vanaf hoe daarop gereageerd zou worden. Iemand over daken zien struinen was nou niet bepaald normaal.  Tot nu toe hadden waren er geen problemen opgetreden. Hij mocht niet klagen. Helaas, door zijn eigen stommiteit, had hij te vroeg gejuicht. Zodra hij vanaf de daken naar beneden kwam zeilen, stond daar daadwerkelijk een persoon vlak voor zijn neus. Of welja, eerder andersom. Híj eindigde voor… Haar. De persoon was een haar. Een vrouw. Een jonge vrouw,  wel te verstaan. Waarom was hij daar zo verbaasd over? Ook vrouwen behoorden bij Black. Dat was geen verrassing. Echter vond hij het apart zo’n iemand in een steegje tegen te komen. Argwanend nam Arno haar in zich op. Opnieuw zette ze een stap achteruit. Hij kon het haar niet kwalijk nemen. Zo super “uitnodigend” was hij niet, daarvan was hij bewust. Maar dat was ook nooit zijn bedoeling geweest. Onopvallend moest het zijn. Een outfit om in de schaduwen mee te liften. ”Erh bonjour.” Sprak degene tegenover hem. Bonjour. Ze sprak enigszins Frans. Verrassing nummer twee. Voor zolang hij en zijn zoon zich hier in Separa bevonden, had hij nog geen enkele Fransman gehoord. En Arno kon niet ontkennen het onprettig te vinden dat iemand eindelijk eens Frans sprak. Zijn verlangen naar het thuisfront was altijd bijgebleven, en dat iemand eens Frans sprak gaf hem dat beetje thuis gevoel. Echter besloot Arno het te antwoorden in zijn moedertaal achter te laten. Zo’n hardnekkig persoon was hij niet. ’I’m sorry. I never meant to scare you.’ Ze mocht dan misschien Black zijn, excuses aanbieden kon geen kwaad. Alhoewel… Arno vernauwde zijn ogen. Waarom droeg iemand van Black in hemelsnaam zulk soort kleren? Tenslotte leek ze er nogal… Gehavend uit te zien. ’Are you alright, Mademoiselle?  Dat hij zojuist bezig was geweest met het voltooien van een missie, had hij compleet aan de kant geschoven. ’You look… Is hurt  a good word?’

♦.♦

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise za nov 14, 2015 8:45 pm




Nothing is sure in life. Only death.



De man in het zwart leek wat verbaasd te zijn met haar reactie. Was het opvallend geweest dat ze Frans sprak? Had ze beter haar mond kunnen houden? Meteen begonnen de twijfels toe te slaan. Lichtjes begon ze te friemelen met de stof van haar jasje. Haar ogen zochten de zijne. Ze voelde de angst nog lichtjes door haar aderen gieren. ’I’m sorry. I never meant to scare you.’ klonk het. De angst ebde langzaam weg door die woorden. Het klonk alsof de man geen slechte intenties had. Langzaam kwamen haar vingers tot stilstand. ”I-it’s partly my fault, don’t worry about it,” stamelde Tissa mompelend. Ergens wou ze dan ook snel hier vandaan. Straks merkte anderen dat ze een witte zielkleur had. Wat zou daar wel niet mee gebeuren?
De man vernauwde zijn ogen. Meteen deed Tissa een nieuwe stap naar achteren. Nieuwe spanning gleed door haar lichaam heen. Had hij iets door? ’Are you alright, Mademoiselle?’ vroeg de man nu. ’You look… Is hurt a good word?’ Tissa slikte eens. Langzaam aan liet ze haar handen zakken. Ze keek met een licht glimlachje weg. Een glimlachje die haar zorgen probeerde te verbergen. ”I just..,” begon ze, maar stopte met praten zodra ze hoorde dat haar stem trilde. Haar blik schoot terug naar de man. Opnieuw zette ze een stapje naar achteren. ”I-I’m just trying.. To find a way home,” sprak ze naar de waarheid. Ze hoopte oprecht dat ze hier goed mee deed. Ze hoopte dat ze het niet tegen de verkeerd zei. Zowel, dan hoopte dat ze nog kon ontsnappen.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise ma nov 16, 2015 9:42 am

Arno Victor Dorian Grey

Some work in the dark, to serve the light

Eenmalig keek Arno over z'n schouder. Kijkend naar het vervallen gebouw waar zijn eerdere doelwit zich in had verschanst. Als die zich daar überhaupt nog bevond. In het begin had die kerel zijn aandacht voor 200% te pakken. En van die 200% leek er maar 5% over te zijn gebleven. De verklaring daarvoor was simpel. De jongedame die zich voor hem bevond. Iets, een klein minuscuul stemmetje in zijn hoofd, vertelde hem dat hier wat niet oké zat. Hoewel daar geen enorm grote bewijzen van waren, hield Arno zich staande. De wereld was tegenwoordig cru genoeg. Iedereen was ongetwijfeld daarvan op de hoogte. Al zou hij maar een klein beetje z'n mede-wezens helpen, een klein beetje het vertrouwen in elkaar doen opkrikken, dan was dat voor hem al voldaan.
Zijn blik volgde haar bewegingen. Een smalle glimlach verscheen op haar gezicht. Het deed zijn eigen houding verzachten. Minder statisch, meer ontspannen. Ze leek geen foute bedoelingen te hebben, dat wat in het begin toch onbewust in zijn gedachten had meegespeeld. Wel ja, bij wie nou niet? ”I just...” Ze staakte haar zin. Een kleine rode vlag kwam opspelen. Steeds meer begon Arno te geloven in zijn intuïtie. ”I-I’m just trying.. To find a way home.” Eindigde de jongedame. Rustig bracht hij een hand omhoog, daarbij de kap van zijn hoofd aftrekkend. Bruine haren vielen langs zijn gezicht. Eens had hij zich incognito moeten houden op dit gebied. Voor zij die niet te vertrouwen vielen. 'Well.. Where is your home?' Vanuit zijn ooghoeken hield hij deels de omgeving achter hen in de gaten. 'Don't tell me you're banned to Black.' Ergens leek ze hem daar totaal het type niet voor. De kleren alleen al die ze droeg. Maar hij kon zich natuurlijk vies vergissen. Oordelen op uiterlijk kon zo verkeerd uitpakken. Dat wat hij altijd in zijn achterhoofd moest houden. Ook nu. 'My name is Arno. I belong to the Grey territory.' Behoren toe. Zo voelde hij zich erachter. Als hij de keuze had gehad dan zou hij nooit voor Grey hebben gekozen. De uitslag van de test had dat bepaald. Een test die niet te manipuleren viel. Vanuit een  holstertje, dat zich onder z'n jas had bevonden, haalde hij een klein vuurwapen tevoorschijn. Het was klein, compact. Niet groter dan iemands handpalm. Klein, maar toch dodelijk genoeg. Hij draaide het wapen, met het handvat naar de jongedame toe gericht. 'Here. If it's only to bluf with it.' Wellicht was het een slecht idee iemand een wapen toe te reiken, en zeker nu dat de loop op zijn eigen lichaam gericht was. Maar toch deed hij het. Iedereen, en zeker dames, hadden het recht zich ergens mee te beschermen wanneer dat nodig mocht zijn.

♦.♦

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise ma nov 16, 2015 3:34 pm




I wish there was another way out.



Haar zin eindigde ze wat moeizaam. Ze vond het moeilijk om de waarheid te spreken. Immers was dit onbekend gebied voor haar en wist ze niet wie ze moest vertrouwen. Ze was dan ook wat schuw geworden naar de ontvoering. Hoe groot was de kans dat zij haar weer vonden? Tissa keek op van haar gedachtes. Haar vingers begonnen weer met de stof te frummelen. Haar blik ging naar de hand van de man. Hij hief deze op, waarna hij de capuchon van zijn hoofd af schoof. Nu werd het gezicht beter zichtbaar. Tissa glimlachte lichtjes. Het gaf haar in enigszins vertrouwen. Misschien voelde ze zich ergens wel speciaal om het feit dat de man de capuchon afzette voor haar. Echter gaf ze niet aan die gedachtes toe. De man nam dan ook al snel haar aandacht weer. 'Well.. Where is your home?' vroeg de man nu. Tissa haar adem stokte. Ze besefte dat ze zichzelf in de nesten had gewerkt. Het was een vraag geweest die voor de hand lag. Natuurlijk moest Tissa daarop antwoord geven. Ze opende haar mond, waarschijnlijk om haperend een antwoord te verzinnen, maar gelukkig sprak de man toen verder. 'Don't tell me you're banned to Black.' Tissa sloot haar mond meer en schudde meteen haar hoofd. ”N-no that’s not it!” reageerde ze dan ook meteen. Ze week haar blik af naar de grond. Haar handen gleden naar beneden. Haar vingers gleden langs elkaar heen. Zachtjes zette ze haar nagels in haar handpalmen. Moest ze nog meer vertellen? Ze had al de hele tijd gezocht naar iemand die haar kon helpen, maar ze durfde het ergens niet. Lichtjes beet ze op haar onderlip. Waar kwam die angst toch plots vandaan?
Haar blik ging omhoog. Ze gluurde naar de man. 'My name is Arno. I belong to the Grey territory.' Een opgelucht gevoel beviel haar. Grey. Dus hij behoorde hier eigenlijk ook niet? Tissa schoof die gedachtes meteen weg. Ze probeerde zich te herstellen. Ze ging wat rechter staan en nam ongezien een hap lucht. Kom op! Sprak ze zichzelf streng toe. Laat dit je niet de kast op jagen. Ze wist dat ze beter kon. Dat ze sterker in haar schoenen kon staan. Plots pakte de man wat. Tissa haar blik schoot door de beweging naar zijn hand. Haar ogen verwijdde zich zodra ze zag hoe hij een klein vuurwapen erbij pakte. Tot haar verbazing reikte hij het naar haar uit. 'Here. If it's only to bluf with it.' zei hij erbij. Tissa haar blik ging van het vuurwapen naar Arno. ”I don’t think I can take that,” sprak ze naar de waarheid. Haar stem trilde opnieuw. Tot zover haar herstel. Ze slaakte een lichte zucht. Ze deed een paar stappen naar de man toe. Dit enkel om te voorkomen dat anderen het zouden horen wat ze hem ging zeggen. ”My name is Kyteranne Nuntissa and I’m from the white territory,” gaf ze nu toe. Ze keek hem kort aan. Haar blik stond ietwat dringend. Ze hoopte dan ook zeker dat ze nu niet naïef bezig was en ze hem kon vertrouwen. Ze nam weer een stap afstand. ”I got kidnapped by some people. I found a way to escape, but now I’m here,” Ze slaakte een lichte zucht. Ze merkte dat er tranen op kwamen. Ze voelde wanhoop door haar heen gaan. Wat moest ze nu immers doen? Ze slikte eens, waarna ze Arno aan keek. ”If you can tell me the way back, I’ll walk back,” zei ze nu, zich niet beseffend dat ze behoorlijk wat gevaar op haar weg zou krijgen als ze dwars door het zwarte en grijze territorium heen zou lopen.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise za nov 21, 2015 7:14 pm

Arno Victor Dorian Grey

Some work in the dark, to serve the light

Radicaal had Arno haar de meest vertrouwelijke vraag gesteld: de vraag waar ze woonde. Een vraag waarop hij eigenlijk geen antwoord verwachtte. Ze waren immers vreemden. Vreemden op Black gebied, daar waar vriendelijkheid en blind vertrouwen ver te zoeken was. Hij had het niet gek gevonden als ze wantrouwend, argwanend, zou gaan reageren. Ze kon niet in zijn gedachten kijken. Ze kon niet scannen hoe zijn karakter zou zijn. Dat moest via zijn outfit gebeuren. Oordelen op uiterlijk. Dat waarop Arno kon zeggen dat dat niet geweldig was. Zeg nou zelf, zwart en zwaar gewapend gekleed zijn was niet bepaald positief. Afwachtend had Arno de jongedame aangekeken. Er kwam geen direct antwoord. Dat was te verwachten, dus herstelde Arno zijn vraag. De vraag of ze daadwerkelijk op dit gebied hoorde. Misschien ertoe naar verbannen was. En daar, tot zijn grote verbazing, kwam wél een antwoord op. ”N-no that’s not it!” Sprak ze vluchtig. Voor een moment hield Arno zich stil. Het verklaarde haar gedrag, waarom ze zo ongemakkelijk over kwam. Indringers waren hier niet bepaald welkom. Als inwoners van Black ondervonden wat voor Soul Color ze hadden, dan konden ze een hoop shit verwachten. Dat was voor Arno een extra reden zo vertrouwelijk op te stellen. In ieder geval vertrouwelijk genoeg om mee te helpen als de hel zou gaan uitbarsten.
Daarom reikte hij haar een klein vuurwapen uit. Al was het enkel en alleen om er iemand mee te bedreigen, dat ze zichzelf beschermen kon tegen het kwaad dat hier rondliep. Maar Arno wist, van z'n eigen ervaring, dat een schietwapen voor het eerst dragen spannend kon wezen. Ongemakkelijk spannend. Heftig misschien wel. ”I don’t think I can take that." Ze wou het niet. En hij kon het haar niet kwalijk nemen. Hij glimlachte zwakjes en knikte begrijpend. Rustig stopte hij het wapen terug waar het vandaan kwam. Handig waren ze, die pistolen. Toch gaf Arno het voorkeur aan messen, zwaarden. Ze waren meer persoonlijk. Een pistool vuurde men af vanaf een afstandje. Met een zwaard moest je iemand naderen. Overmeesteren. Zwaard vechten was een grotere uitdaging, en daar koos hij voor. De jongedame zette een paar stappen naar voren, wat direct zijn aandacht trok. ”My name is Kyteranne Nuntissa and I’m from the white territory.” White!  En hij dacht al gevaar te lopen. Als Grey zijnde was je nergens echt welkom. Maar ook niet tot op het bot gehaat. Black en White tegenover elkaar.. Well, dat kwam was te vergelijken met water en vuur. 'Nice to meet you. Despite the situation we are in.' Momenteel was het behoorlijk vredig. Wie kon zeggen wanneer dat ging omslaan? Wie kon zeggen dat dat überhaupt ging gebeuren? ”I got kidnapped by some people. I found a way to escape, but now I’m here." Wederom trok Arno een wenkbrauw omhoog. Gekidnapt? Wat zouden die gasten in hemelsnaam met haar moeten? Lang staarde hij haar aan, tot hij met zijn ogen knipperde. 'Did they hurt you? Are you wounded?' Het vaderlijke instinct kwam naar boven zetten, daar waar hij geen grip op had. Ze leek in ieder geval niet gewond. Misschien dat ze het al verzorgd had. Alles was mogelijk. ”If you can tell me the way back, I’ll walk back." Wou ze serieus alleen gaan? Dacht ze dat alles goed zou gaan? 'Are you really sure about that..?' Begon hij. 'It is a long road. Not just done within a couple hours.' Ze moest natuurlijk wel iets. Het thuisfront wachtte op haar. 'I can come with you. Show you the way. And if something may happen, you won't be completly alone.'

♦.♦

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise zo nov 22, 2015 5:39 pm




Nothing is sure in life. Only death.



Gespannen keek Tissa Arno aan. Ze had hem zojuist gezegd dat ze een witte zielkleur had. Zou hij haar nog steeds zo behandelen? Had ze een fout begaan met het vertrouwen van de man in zwart? Ze hoopte heilig van niet, maar haar geweten knaagde aan haar. Haar ouders hadden haar zo vaak gezegd dat ze niet met zwarte zielkleuren om moest gaan. Goed. Arno was van het grijze gebied, maar dat was al bijan even ‘slecht’. In haar ouders zicht dan. Tissa hield niet zo van al dat bevooroordeling. De man leek haar aardig en betrouwbaar. Ze hoopte nu enkel dat ze niet naïef bezig was.
'Nice to meet you. Despite the situation we are in.' klonk het. Tissa knikte langzaam eens. Ze begreep dat de situatie ernstig was, maar het kon erger. Ze was tenminste nog niet in problemen gekomen met de zwarte zielkleuren. En dat hield ze graag zo. Ze besloot wat meer informatie over zichzelf vrij te geven en legde zo de situatie wat verder uit. Immers waren de kidnappers, vermoedelijk, nog steeds naar haar op zoek. Tissa keek de man opnieuw gespannen aan. Een stilte volgde. Hij keek haar enkel aan. Hij had zijn wenkbrauw opgerezen. Was dit dan het moment dat Arno de politie of iets erbij haalde? Haar verwondde of erger? Vluchtig schoof ze die gedachtes weg. Wat dacht ze wel niet?! Arno zou zoiets toch niet doen, toch? Haar ogen perkten in de zijne. Ze probeerde te begrijpen waar hij nu aan dacht. Arno knipperde uiteindelijk eens. 'Did they hurt you? Are you wounded?' vroeg Arno. Overdondert keek Tissa hem aan. Hij klonk.. bezorgd? Vluchtig schudde Tissa haar hoofd. ”N-no I’m fine,” reageerde ze. Ze voelde zich nog wat raar om het feit dat Arno zich om haar leek te bekommeren, maar het voelde goed. Ze besefte zich dan ook dat ze het veel erger had kunnen treffen. De kidnappers hadden haar dingen aan kunnen doen. Liever dacht ze daar niet aan. Ze moest niet denken aan wat had kunnen gebeuren. Ze moest na denken over hoe ze de situatie nu aan ging passen. Zo vroeg ze aan Arno of hij wist hoe ze terug kon komen naar het witte territorium. Vanaf daar zou ze de weg terug naar huis kunnen vinden leek haar. 'Are you really sure about that..?' Wederom klonk het bekommerend. En wederom keek Tissa er van op. Nu stond haar blik echter ook wat vragend. Ze knikte lichtjes. 'It is a long road. Not just done within a couple hours.' Tissa slikte eens en week haar blik af. ”I know,” mompelde ze. Natuurlijk was ze bang voor wat komen zal. Ze was totaal uit haar comfortzone. Maar hoe kwam ze anders thuis? 'I can come with you. Show you the way. And if something may happen, you won't be completly alone.' stelde Arno plots voor. Tissa keek meteen op. Hij wou mee komen?
”Oh no you don’t have to do that. You have things to do here and I don’t want to waste your time. You really don’t have to do that,” zei Tissa meteen. Natuurlijk zou het fijn zijn als Arno met haar mee ging. Ze was er dan ook van overtuigd dat Arno zichzelf beter kon verdedigen dan zijzelf. Maar zou Arno zeker niet tot last zijn en dat gevoel kreeg ze wel. Immers had Arno toch wel betere dingen te doen dan haar terug naar huis brengen. Dat klonk al met al al zo kinderlijk. Tissa was oud genoeg om het zelf aan te kunnen. Goed, misschien was ze een beetje koppig bezig, maar het was niet anders. Met die gedachtes zette ze opnieuw een paar stappen naar achteren. ”So no thank you. I’ll be finding my way home by myself,” voegde ze er aan toe. Haar stem klonk wat onzeker en ze merkte het. Ze kreeg de neiging om om die reden meteen om te draaien en weg te lopen. Maar ze wou zeker niet onbeschoft over komen tegenover Arno.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise ma nov 23, 2015 1:37 pm

Arno Victor Dorian Grey

Some work in the dark, to serve the light

In een opwelling pakte Arno z'n zakhorloge vast, dat zich schuilhield in een borstzakje. Met een simpele beweging van z'n vinger klapte het dekseltje open. Een gebroken glas verscheen, waarachter een paar wijzertjes tikten. Even staarde de man naar de tijd, in zijn hoofd wat dingen uitrekenend. Vervolgens klapte hij het dekseltje weer dicht en borg het voorwerp op. Het glas mocht dan gebroken wezen, maar weg doen? Daar zou Arno zich niet aan wagen. Evenals het glas laten repareren. Hoe zielig het ook klonk, hij was er zwaar aan gehecht. De zakhorloge was namelijk ooit van zijn eigen vader geweest. Na diens dood had Arno zich erover gefermd. Geen moment had hij dat ding verloren. Het diende als een soort laatste herinnering. En dat was de angst. Wat als hij er wat aan liet veranderen, bleef de gedachte erachter dan hetzelfde?
Arno herinrichtte zijn blik weer terug op de jongedame, die de naam Kyteranne Nuntissa droeg. Lang en chique, als je het hem vroeg. Ze keek enigzinds geschokt. Verrast. Had hij dan zo'n rare vraag gesteld? Hoe dan ook, hij had er geen spijt van gehad. ”N-no I’m fine,” was het antwoord. Zijn lippen vormde een smalle glimlach, waarna hij eenmaal knikte. Het was goed om te horen dat ze niks mankeerde. Misschien was ze op het juiste moment ontsnapt aan de handen van de bruten hier. Over zijn schouder keek hij achterom, naar zij die nietsvermoedend voorbij kwamen lopen. Niet dat Grey en White alles waren, maar het gebied van Black deed Separa er niet veel goeds aan. Haast deed het hem denken aan Frankrijk. Aan de periode van de Revolutie. Heel Parijs lag op haar gat. In alle straten heerste chaos. Paniek. Na de dood van de keizer had het leger de opperhand genomen. Ze deden wat ze wouden. Het volk leidde eronder. Een onplezierige periode, die hij niemand gunde.
”I know,” sprak Tissa. Arno keek haar slechts kort aan. Ze wist het. Ze wist van de reis af. Van de opkomende gevaren en toch was ze dapper genoeg om te gaan. Echter nam dat zijn bezorgdheid niet af. Hij wou haar helpen. Haar te hulp schieten. Zijn missie voort zetten kon altijd nog. Al hielp hij maar één ziel. En daarom had Arno voorgesteld mee te gaan, dienend als een gids door haar vijandelijke gebieden. ”Oh no you don’t have to do that. You have things to do here and I don’t want to waste your time. You really don’t have to do that.” Een afwijzing. Hij zuchtte zachtjes, onhoorbaar. Hoe graag hij ook helpen wou, hij zou haar niet dwingen zijn aangeboden hulp aan te nemen. Ze koos ervoor alleen op pad te gaan. Wellicht kon dat ook wel goed voor haar wezen. Gevaar loerde niet overal om de hoek. Er ontstond een kans dat ze zonder problemen thuis aan zou komen. Dan had ze een overwinning begaan. Stond ze steviger in haar schoenen. Een ervaring die Arno haar alles behalve af wou nemen.   ”So no thank you. I’ll be finding my way home by myself.” De man legde zich erbij neer. 'Alright then,' begon hij. 'Keep walking North. That way.' Hij wees een richting op. 'If you're lost, keep an eye on the sun. It comes up at the East, and goes down in the West. And if the sun isn't clear enough, take a look at the trees. The side with the most moss on it, is North.' Langzaam begon Arno stapjes achteruit te zetten, richting de straat, terwijl hij de kap terug over zijn hoofd schoof. 'Be careful, and goodluck.'

~Flut post, sorry~
♦.♦

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise ma nov 23, 2015 2:51 pm




Nothing is sure in life. Only death.



Tissa kreeg de neiging om weg te lopen. Om Arno de rug toe te keren en hem nooit meer te zien. Ze was gewoon zo ontzettend koppig. Ze wou niemand met zich mee trekken in haar problemen. Immers was het haar eigen domme schuld geweest door niet goed uit te kijken. Om nou te verwachten dat Arno met haar mee zou gaan, dat was te veel gevraagd. De man had een eigen leven en Tissa wou niet hebben dat hij zijn doelen weg schoof om haar te helpen. Misschien was dat ook niet nodig. Zo zwaar zou zo’n tocht toch niet zijn? Ze was ervan overtuigd dat ze het aan kon. Ook al was ze nog nooit zo lang van huis geweest. Ze wees het verzoek af en hoopte dat ze het goede deed. Ze wou weg, maar bleef staan. Ze zou dom zijn om nu weg te gaan. Immers zou Arno haar misschien instructies kunnen geven om te weten waar ze heen moest gaan.
'Alright then,' begon Arno. Tissa glimlachte lichtjes. Ietwat verontschuldigend. 'Keep walking North. That way.' vervolgde hij nu. Tissa keek kort om. Het was de richting waar ze van was gekomen. Ze hoopte erop dat de kidnappers al weg waren, maar ze ging er vanuit. Ze zou sowieso voorzichtig zijn. Ze richtte haar blik terug op Arno. 'If you're lost, keep an eye on the sun. It comes up at the East, and goes down in the West. And if the sun isn't clear enough, take a look at the trees. The side with the most moss on it, is North.' legde Arno verder uit. Tissa luisterde er met aandacht naar. Dit was dan ook waardevolle informatie. Natuurlijk wist ze het één en ander wel. Ze was een slimme jongedame, maar ze had alles geleerd via boeken en had geen praktijk gehad. Ze knikte eens. Als teken dat ze het begreep. Arno zette een paar stappen naar achteren. De kap werd weer over zijn hoofd getrokken. Een teken dat hij afscheid zou nemen. 'Be careful, and goodluck.' Tissa glimlachte wat. Misschien probeerde ze de spanning zo weg te glimlachen. Ze knikte opnieuw eens. ”I will and thank you,” zei ze meteen. Op haar beurt deed ze ook een paar stappen van de man weg. ”Good bye,” zei ze hem nog, waarna ze zich weg draaide van hem en haar weg voort zette.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: [ Open] Element of surprise

Terug naar boven Go down
[ Open] Element of surprise
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1
Soortgelijke onderwerpen
-
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]
» Carry you home {open}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Black Territory :: Coniuncta Harbour-
Ga naar: