Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Gone (open)

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Aantal berichten : 75

Character sheet
Age: 19 years
Species: Icewizard
Partner:: Will you be my snowflake and fall for me?
avatar
BerichtOnderwerp: Gone (open) za jan 30, 2016 2:11 pm

Jay

Jay keek naar boven waar een strak blauwe lucht te zien was. Hij lag hier eigenlijk al uren in een granenveldje. Waarschijnlijk zouden de boeren niet blij met hem zijn, maar ach, wat kon hem het schelen.
Sinds hij het huis van zijn ouders had verlaten en er samen vandoor was gegaan met Kai, had Kai aangeboden om een soort schuilplaats te maken. Een soort eigen huis. Jay had hem zijn gang laten gaan, al kon hij dit natuurlijk enorm waarderen. Meestal was hij meteen enthousiast geworden en had Kai geweldig gevonden. En dat vond hij ook, alleen lukte het hem nog steeds niet om dit te laten zien. Het enige wat hij er uitgeperst kreeg als bedankje was een glimlachje. En eigenlijk was het een best triest glimlachje geweest. Eigenlijk best erg. Maar het enige wat Jay echt voelde was verdriet. Hij had tot nu toe telkens aan zijn blauwe vriendje gedacht sinds de dag dat ze hem begraven hadden. En soms had hij gehoopt om nooit gehecht te raken aan Blue. En vervolgens zegt hij zichzelf dat hij dat niet mag denken. Als hij niet zo gehecht was geweest aan Blue dan had hij nu geen intens verdriet gehad. Weer stopte hij die gedachte weg. Het is tenslotte een geweldig gevoel om van iemand te houden en uiteindelijk is iedereen een keertje weg. Dat is gewoon hoe het leven werkt. En het leven is hard. En nadat Jay zich dezelfde woorden voor de zoveelste keer in een korte tijd had toegesproken, voelde hij zich nog steeds niet beter.
Plots hoorde hij voetstappen dichterbij komen. Crap... Als dat die boeren waren had hij echt een probleem. Als hij nu overeind kwam zou hij zeker gepakt worden. Rustig bleef Jay dus liggen, afwachtend of hij opgemerkt zou worden of niet. Waarschijnlijk wel aangezien er ineens een paar granen weg waren, maar stiekem bleef hij hopen dat diegene gewoon weer weg zou gaan.

____________________
Shizzle Dizzle:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 12

Character sheet
Age: 16, soon to be 17
Species: i am part shifter and something else that i can not say
Partner:: can you give me my voice back?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Gone (open) za jan 30, 2016 8:45 pm

Haar handen waren koud en haar voeten bevroren, de dunne vest die ze aan had beschermde haar amper tegen de kou en ze voelde de frisse wind tegen haar huid waaien daar waar er gaten waren in haar jeans. Toch wou Alex nergens anders zijn dan in de boom waar ze nu zat. Het uitzicht was beeldschoon en het zachte gezang van de vogels deed een kleine glimlach op haar lippen verschijnen. Er was niets zo relaxend als omsingeld worden door de geluiden van de natuur. Veel mensen konden dit niet appreciëren, te druk bezig met wat ze hadden gedaan en moesten doen, te druk bezig met de toekomst. Die drukte had Alex nooit aangestaan, al van kleins af aan sloop ze weg uit de drukte om tot rust te komen in de natuur. Ondertussen moest ze echter niet meer wegsluipen, ze kon staan en gaan waar ze wou en het kon niemand iets schelen en dat is ook hoe ze het wou. Toch was er af en toe die eenzame steek in haar hart dat haar er aan herinnerde hoe eenzaam ze wel niet was. Alex kon zich de laatste keer dat ze in contact was geweest met een persoon zich niet herinneren. Dit was niet bepaald bijzonder sinds ze nooit aansluiting had kunnen vinden met anderen en ze de drukkere plaatsen die vol met mensen waren zo veel mogelijk vermeed. Ineens verstoorde een zachte knor de relaxende muziek van de natuur. Automatisch legde Alex haar rechterhand op haar buik, alsof dat het zachte geknor van haar hongerige buik zou doen ophouden. Maar natuurlijk maakte het geen verschil en bleef haar buik zachtjes klagen over het feit dat ze vandaag nog niets gegeten had. Met een kleine zucht stond ze dan maar op om vervolgens naar beneden te klimmen met behendigheid die ze had ontwikkeld met al die bomen die ze over de jaren had beklommen. Met nog één laatste blik op de boom begon ze richting boerderijen en velden te lopen, misschien dat ze daar wat voedsel kon vinden. Lang duurde het niet en voordat ze het wist stond ze voor een zee van granen. Nu kon ze kiezen, of ze zou het pad nemen dat langs de velden liep of ze kon de korte weg nemen en gewoon recht door de velden lopen met het risico dat een boer haar zou zien en dat ze in de problemen zou geraken. Lang duurde het haar echter niet om te bedenken wat ze zou doen en zonder nog een tweede keer aan de boeren te denken begon ze tussen de granen te lopen terwijl ze aandachtig elk detail van haar omgeving in de gaten hield. Het was bijzonder hoe honderden graansprieten een zee van goud konden vormen waardoor men snel de schoonheid en belangrijke rol van één aparte graanspriet zou kunnen vergeten. Als er geen boeren waren dan zou één enkele graan zo veel kunnen doen, zonder die ene graan zijn zaden zouden er geen velden vol graan kunnen zijn. In dat opzicht hadden mensen eigenlijk erg veel gemeenschappelijk met graan en net zoals bij graan vergat men vaak de schoonheid en bijzonderheid van een individu wanneer deze omsingeld werd door verschillende mensen. Maar zo was Alex niet, nee, zij keek naar elke individu en elk klein detail. Dat is dan ook hoe ze zowat direct de kleine deuk in de zee van goud opmerkte. Direct stak haar nieuwsgierigheid de kop op en na een klein gevecht tussen honger en nieuwsgierigheid begon ze dan ook in de richting van de deuk te lopen, honger direct vergeten. Wat ze verwachte wist ze niet maar het verbaasde haar zeker toen ze een jongen zag liggen, of beter gezegd, zijn knal witte haar verbaasde haar. Nog nooit had ze iemand gezien met zo een wit haar, tot nu toe had ze niet eens geweten dat er zo een haarkleur bestond. De kleur deed haar denken aan al de sneeuw die ze tijdens de winter had gezien. Weifelend keek ze de jongen aan om vervolgens even weg te kijken in de richting waar ze vandaan kwam. Moest ze hem alleen laten of moest ze blijven?

OOC; may i?  
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 75

Character sheet
Age: 19 years
Species: Icewizard
Partner:: Will you be my snowflake and fall for me?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Gone (open) zo feb 07, 2016 11:12 am

Jay

Oh god, hij hoorde de voetstappen juist alleen maar dichterbij komen. Net waar hij zin in had. Nu kwam er waarschijnlijk een boer met een hooivork aan die hem even het veld uit zou gaan prikken. Eigenlijk zag hij het scenario al voor zich. Hem wegrennend van een boer die kwaad met zijn hooivork stond te zwaaien. Dat beeld liet hem eigenlijk wel glimlachen.
Afwachtend bleef hij liggen. De voetstappen bleven zo goed als naast hem staan. Hij had zijn ogen gesloten, deels tegen het zonlicht dat van bovenaf hem tegemoet scheen, maar ook deels als automatisme. Alsof hij hier niet ontdekt werd. Toch durfde hij het risico te nemen om te kijken wie er nou eigenlijk naast hem stond. Hij opende zijn ogen dan ook voorzichtig en zijn blauwe kijkers keken nu naar een meisje. Ze zag er niet uit alsof ze van een van de boerderijen kwam. Hij zag hoe ze even om haar heen keek. Zelf zou hij ook schrikken en niet weten wat te doen als hij een een random persoon aantrof in het granenveld. 'Hallo daar. Ook lekker van de granen aan het genieten?' vroeg hij nogal plots terwijl een grijns nu zijn mond sierde. Het verdriet dat hij net nog had gevoeld was even verdwenen en had plaatsgemaakt voor nieuwsgierigheid. Voorzichtig kwam hij overeind zodat hij nu rechtop zat tussen de granen. Vervolgens ging hij even met een hand door zijn spierwitte haren om daar stukjes graan uit te halen. Niet altijd even handig, zo'n granenveld. Nadat hij alle soort zaadjes uit zijn haar had gehaald keek hij weer naar het meisje. Ze was jonger dan dat hij was. Ook had ze een vrij dun vestje aan en zaten er gaten in haar jeans. Zou ze het niet koud hebben? Zelfs hij was warmer gekleed terwijl hij eigenlijk immuun voor kou was.

|Mood: Curious || Words: 308 || Note: Sorry beetje laat >.< |

____________________
Shizzle Dizzle:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Gone (open)

Terug naar boven Go down
Gone (open)
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1
Soortgelijke onderwerpen
-
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]
» Carry you home {open}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: White Territory :: Gold field Region-
Ga naar: