Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Plan B [Hunter]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Plan B [Hunter] wo okt 07, 2015 5:48 pm

Met tegen zin liep Dax de trapjes naar boven op. Hij had met Hunter afgesproken vlak bij de wolkgrens. Of ter wijl, vlak bij zijn eigen huis. Dat was nog een behoorlijke klim van trapjes en bruggen naar boven. Hij moest het Hunter vertellen. Dat zijn plan helemaal niet zo goed had uitgepakt. Dat de helft van de groep in diepe armoede verkeerde zonder dat hij dat geweten had. Dax zag er vreselijk tegen op. Wat als Hunter boos op hem zou worden? Of plan B dwaas zou vinden. Was het dwaas? Wat als dit plan ook vreselijk zou uitpakken? Dax was het vertrouwen in zich zelf even helemaal kwijt. En kon wel een sigaret gebruiken op het moment. Hopelijk wist Hunter wat te doen. Lyall dacht waarschijnlijk dat Dax wel wist wat te doen. En dat zijn plannen correct waren geweest. Spijtig was dat niet het geval. Dax was onvoorzichtig en te optimistisch geweest. Het was helemaal niet oké. Ze hadden wel opgepakt kunnen worden. In het verbrande bos rond struinen. Hoe was hij er in godsnaam bij gekomen? Het ergste vond hij nog dat Lyall hier de dupe van kon worden. Alsof die het nog niet erg genoeg had! Kwaad op zich beende Dax voort. Soms kon hij zich zelf echt wel een flinke mep verkopen. Intussen kon hij zijn huis in de verte al zien. Het zou niet lang meer duren voordat hij de plaats van bestemming bereikt had. Hoe langer hij er over na dacht hoe kwader hij werd op zich zelf. Hoe had hij ooit zo verschrikkelijk stom kunnen zijn te denken dat dit zou gaan werken? Dax keek op. Daar vlak bij zijn huis stond Hunter al op hem te wachten. Hopelijk had hij daar niet al te lang hoeven staan. "Hey Hunter." Riep hij een beetje schor. Hij had zijn beste vriend graag wat vrolijker willen begroeten maar meer dan dat kwam er op het moment echt niet uit.    

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] wo okt 07, 2015 6:52 pm

Zwaar klonken zijn voetstappen. Lange, scherpe nagels lieten aftekeningen achter in het hout. Met opgeheven hoofd, zoals iedere leeuw dat zou doen, baande Hunter zich een weg omhoog. Het had beter gepast als hij gewoon in zijn menselijke vorm de trappen op was gaan lopen, enkel was dit sneller en kostte het hem minder moeite. Vandaag was het anders gelopen dan hij eerder in de planning had zitten. Vlak voor zijn vertrek, die wederom enkele dagen zou duren, had hij een bezoek gebracht aan z’n eigen huis. Voorbereiding bleef immers belangrijk. Echter eenmaal thuis had hij een brief achter z’n deur gevonden, waarvan de afzender Dax was geweest. Lang had Hunter zich afzijdig van de rest gehouden. Vrienden hoefden elkaar niet dag in, dag uit te spreken, alleen leek dit niet iets wat hij kon laten zitten. De brief had ernstig geklonken. In ieder geval ernstig genoeg om overige gedachtes aan te kant te drukken. Wat kon er mis wezen? Was het iets met Dax zelf? Zaken? Onbewust ontsnapte een zachte grom aan Hunter’s keel. Het liet zijn pas versnellen, tot een drafje. Pas toen hij daadwerkelijk op de plek van bestemming was, veranderde de jongeman terug naar diens menselijk uiterlijk. Zijn blik gleed rond. Geen Dax te bekennen. Great. Om zichzelf tot rust te brengen stak hij meteen één van z’n geliefde stinkstokken op, die zich op de vaste vertrouwde plek bevonden: de rechterkontzak van z’n jeans. Zonder een pakje vertrok Hunter niet eens. Ongeduldig nam de man een diepe trek, de rook vervolgens via zijn neus latend ontsnappen. Enkel leek het hem deze keer alles behalve te helpen. De zorgen bleven rondhangen. Met een heup steunde hij tegen een houten paal, starend naar de omgeving rondom hem. Hoelang hij daar had gestaan bleef hem onduidelijk, maar hij kwam meteen in beweging zodra hij een bekende stem hoorde. "Hey Hunter." In een beweging drukte hij zich van de paal af, liep hij met grote passen richting de trap. ’Hee laatkomer.’ Serieus had het geklonken. Slechts zijn goudkleurige ogen verraadden dat hij de ander aan het plagen was. In die tussentijd lag de sigaret tussen z’n beide lippen te dampen. ’Je gaat me toch niet vertellen dat je buitenadem bent van een trap?’ Onderzoekend keek hij Dax aan. De vraag brandde op zijn tong: wat is er loos? En toch, ondanks dat, hield hij het in. Als het daadwerkelijk zo belangrijk was, dan zou die jongen er zelf mee moeten komen.

Words: 412|| Mood: Worried|| Tag: Dax



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] wo okt 07, 2015 7:59 pm

Na een tijdje kwam hij dan toch eindelijk bij zijn huis aan. Daar stond Hunter al op hem te wachten. Dax begroete hem nogal ingetogen. Hij had geen energie meer over voor een uitgebreide begroeting.’Hee laatkomer.’Gelukkig was het in zijn vriend zijn ogen te zien dat hij het niet meende. Anders had Dax zich nog schuldiger gevoeld dan al het geval was. Dax grijnsde een klein beetje. Maar ging verder niet echt op het grapje in. Plots viel zijn blik op het pakje sigaretten. Daar bleef hij even naar rijken. Net toen hij er, zo brutaal als hij was, eentje wilde pakken vroeg Hunter hem wat. 'Je gaat me toch niet vertellen dat je buitenadem bent van een trap?’ Een onderzoekende blik volgde. Dax haalde diep adem. "Nee natuurlijk niet. Maar ik-"Zijn stem sloeg over. Met trillende handen reikte hij naar het pakje sigaretten. In staat om elk moment in woede uit te barsten."Ik heb het stomste gedaan wat ik maar kon doen Hunter. Ik ben met Lyall in het verbrande bos geweest."Klonk het vol nijd tegenover zich zelf. Ondanks dat ze er in dierenvorm heen waren gegaan bleef de kans om opgepakt te worden sterk aanwezig. Wat had hem toch bezield? En ergens wist hij het wel. Wraak gevoelens. . . Hij had willen zien hoe het bos er aan toe was. Wat voor prachtige verwoesting hij had aangebracht. "Dat niet alleen... de helft van ons schijnt in diepe armoede te leven. Ik sta er op dat de groep elkaar weer opzoekt. Straks sterft er nog iemand omdat ik niet op tijd ben geweest en-." Vliegensvlug probeerde hij een sigaret uit het pakje te vissen. Hij wist wel dat Hunter een snel reactie vermogen had. Maar de schuldgevoelens die hem van binnen in tweeën scheurde maakte het er naar dat hij een poging waagde.    

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] wo okt 07, 2015 9:16 pm

Iets zat die jongen ernstig dwars. Dax doen en laten. Het kwam nogal… Gestrest over. Lichtjes knarsten zijn kiezen over elkaar heen, lichtelijk geïrriteerd van zijn eigen nieuwsgierigheid. "Nee natuurlijk niet. Maar ik-" Verbouwereerd trok Hunter een wenkbrauw omhoog, niet geheel gelovend wát hij nou zag en hoorde. Wat van zijn stuk gebracht keek hij toe hoe Dax uitreek naar het pakje sigaretten. Zijn pakje sigaretten. Echter was hij te afwezig om de arme jongen het pakje daadwerkelijk te geven. Het waren zijn gedachten die hem aan de grond genageld hielden. Bewegingloos. "Ik heb het stomste gedaan wat ik maar kon doen Hunter. Ik ben met Lyall in het verbrande bos geweest." Dax had wát gedaan?! Wat bezielde hem? Waarom kwam hij op dat idee? Hunter’s wenkbrauw zakte naar beneden, ervoor zorgend dat zijn gezicht zo koel als anders stond. Geen enkel spoor van emotie. Lichtjes wreef hij over z’n voorhoofd. Peinzend en ergens nog met ongeloof. ’Waarom dan ook?’ Bromde de shapeshifter binnensmonds, diens hand weer laten zakkend. De ernst van de situatie was wellicht erger dan hij eerder verwacht had. Ze waren al verdacht geweest. En nu.. Nu waren er sporen achter gelaten. Wie weet wat nog meer. Wat als andere wezens hen gespot zouden hebben? Wat als ze nu al onderweg waren? "Dat niet alleen... de helft van ons schijnt in diepe armoede te leven. Ik sta er op dat de groep elkaar weer opzoekt. Straks sterft er nog iemand omdat ik niet op tijd ben geweest en-." Een hand naderde, klaar om een sigaret te jatten. Voor deze, deze ene keer, stond Hunter het toe. Sterker nog, hij drukte het gehele pakje in Dax z’n hand. ’Kalmeer eerst nou maar,’ reageerde hij zacht. Well, het probleem lag op tafel. ’Daarnaast lijkt dit me niet een onderwerp dat we in de open lucht moeten bespreken.’ Ze stonden al met al nog altijd buiten. ’Voor alle luistervinken die zich hier ook maar mogen bevinden.’ Met een simpele beweging gooide hij z’n dampende sigaret over de richel, de diepte in. Het laatste beetje rook ontsnapte langzaam tussen z’n lippen vandaan. ’Kom je nu net bij Lyall vandaan?’

Words: 361|| Mood: Worried|| Tag: Dax



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] wo okt 07, 2015 10:15 pm

Hunter keek hem nogal verbaasd aan toen Dax naar het pakje reikte. Normaal rookte Dax juist helemaal niet. Dax biechtte op wat hij gedaan had. Zijn vriend keek hem peinzend aan. Hij zelf lette er niet eens op. Totaal gefocust op het binnenhouden van al zijn emoties. Hij was daar niet bepaald een held in. En juist nu was het noodzaak dat hij nog niets niet merken. Niet nu ze buiten stonden. Daar waar iedereen hem tekeer kon zien gaan. Wat nou als sommige van hen gewoon al opgepakt waren? Dat hij ze daarom al zo lang niet meer had gezien. Lichte paniek laaide in hem op. Op dat moment werd hem het pakje in zijn handen gedrukt. ’Kalmeer eerst nou maar,’ Verwonderd keek Dax Hunter aan. Dat was nog bijna nooit voorgekomen. Hunter die een sigaret aan hem gaf. Misschien een keer? Toen hij voor het eerst ging roken. Maar verder ook niet. Een beetje verbouwereerd pakte hij het doosje aan en nam er een sigaret uit. ’Daarnaast lijkt dit me niet een onderwerp dat we in de open lucht moeten bespreken.’Zei Hunter. Dax knikte. Hij griste een aansteker uit zijn broekzak en stak de sigaret aan. Daarna gaf hij de pakje terug. Hij klemde de sigaret tussen zijn lippen en ademde rustig in. Dax sloot zijn ogen en liet zijn schouders zakken. Een ontspannen houding dus. ’Voor alle luistervinken die zich hier ook maar mogen bevinden.’ Hoorde hij Hunter zeggen. Weer knikte hij. Daar had zijn vriend gelijk in. Het kon inderdaad best zijn dat er hier in de buurt iemand er op uit was om hen af te luisteren. Die kans was er eigenlijk altijd wel. Het was dan ook niet slim van hem geweest er meteen over te beginnen. Weer was hij niet slim geweest. Hopeloos geval dat hij was. Dax liet de rook door zijn neus weer naar buiten komen. ’Kom je nu net bij Lyall vandaan?’Vroeg Hunter hem. Dax nam de sigaret tussen zijn vingers. "Ja."Antwoordde hij zachtjes. Het grove litteken op Lyall zijn gezicht zat nog vers in zijn geheugen. "Het gaat hem slecht af." Vervolgde hij al op de zelfde gelaten toon. Ondertussen wenkte hij Hunter hem te volgen. Hij liep het bruggetje over en pakte ondertussen zijn sleutels uit zijn broekzak. Het vertrouwde tafereel. Sleutels in het slot, twee keer draaien naar links en de deur zwaaide open. Dax hield de deur open en wenkte zijn vriend om naar binnen te stappen. Daar zouden ze zo als Hunter had voorgesteld de rest van het verhaal nader bespreken.    

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] do okt 08, 2015 5:32 pm

 Zwaar leunde Hunter met beide ellebogen op de houten rand van dat waar ze op stonden. Hij stond slecht enkele minute in die houding. Gewoon om te kunnen zien wie zich ongeveer in het gebied bevond. Hier en daar bevonden zich een paar figuren. Zo op het blote oog niks op aan te merken. Maar wat had hij dan verwacht? Dat er wezens daar beneden zouden staan, afluisterend, klaar om iemand achter slot en grendel te zetten?  Dat zouden gedachten wezen voor een schizofreen. Hij bevochtigde zijn lippen, waarna hij zich weer richting Dax richtte. Intussen had de jongen de aangeboden sigaret opgestoken en stak het pakje terug naar hem uit.  ’Sinds wanneer rook je?’ Zover als Hunter wist, was Dax nooit een roker geweest. ’Je bent toch niet verslaafd hé.’ Dat zou beteken dat hij z’n rommel vaker moest gaan delen. Van alle dingen die hij bezat, waren de sigaretten hem het meest dierbaar. Men mochten de zilveren ringen, de vele kettingen en de oorringen afpakken. Desnoods trokken ze de kleding uit de kast, alleen van de sigaretten zouden ze afblijven. Na de vraag of Dax zojuist bij Lyall vandaan kwam, richtte Hunter diens ogen op z’n vriend. "Ja." Was het zachte antwoord. Eenmaal knikte hij. "Het gaat hem slecht af." Als reactie produceerde hij slechts een bedachtzame ’Hmn..’ geluid. Dat zovelen nog moeite leken te hebben met het solo leven. Natuurlijk gingen er dingen regelmatig mis, maar het werkelijk ‘slecht afgaan’.. Duidelijk iets ernstigs. Zwijgend volgde hij Dax het bruggetje over, om daarna roerloos toe te kijken hoe z’n vriend de deur opende.  Echter keek hij, voordat hij daadwerkelijk naar binnen stapte, nog één keer waakzaam over zijn schouder. Eenmaal binnen liep Hunter in één streep richting een stoel, dat hij wat naar achteren schoof en zich erop liet zakken. ’Dus je staat erop dat de groep weer bij elkaar komt,’ Hervatte Hunter het gesprek. ’Hoe zie je dat voor je? Heb je daar goed over nagedacht?’ Indringend keek hij Dax aan. ’Jullie twee hebben hoogstwaarschijnlijk sporen achter gelaten in het gebied. Misschien dat je van geluk mag spreken dat niemand jullie gezien heeft maar het is en blijft een risico.  Wat als de groep weer samenvoegd?  Wat als we allemaal in één keer gepakt worden. Denk je dat we achter tralies voor elkaar kunnen zorgen?’ Momenteel waren dat zijn grootste zorgen.
Words: 396|| Mood: Serious|| Tag: Dax


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] do okt 08, 2015 7:31 pm

Dax gaf het pakje aan Hunter terug. Hij was hem zeer dankbaar dat hij er gebruik van mocht maken. ’Sinds wanneer rook je?’ Even slikte hij. Pijnlijke flarden van herinneringen schoten door zijn hoofd. Hij had ze het liefst voor altijd diep weg gestopt. Maar nu wrongen ze zich bij elke vraag meer en meer naar voren in zijn gedachten. Een constant gevoel van nerveusheid raasde door zijn lichaam. Het had iets dreigends, ondanks dat er absoluut niets aan de hand was. Hij vroeg zich af of hij dat Hunter wel wilde vertellen. Ondanks dat het belangrijk was dat zijn vriend het verhaal zou weten was het geen gemakkelijk taak om het weer terug te halen en rustig aan hem te vertellen. ’Je bent toch niet verslaafd hé.’Ondanks dat het totaal geen gepast moment was schoot Dax even kort in de lach. "Nee gelukkig niet, ik rook alleen als het echt niet anders kan. Zo als net. Maar voortaan zal ik me van een eigen voorraad voorzien." Beloofde hij. Dax wist wel dat hij te veel van Hunter zou gaan vragen al zou hij herhaaldelijk van zijn sigaretten gebruik maken. Niet veel later waren ze beide binnen. Hunter had op een stoel plaats genomen. Dax zelf ging op het bed dat als bank in de woonkamer stond zitten. ’Dus je staat erop dat de groep weer bij elkaar komt,’Vroeg zijn vriend hem. Dax staarde peinzend voor zich uit zonder antwoord te geven. Hij zou inderdaad liever hebben dat ze het geld verdeelde. Net als vroeger. Zodat iedereen het geven goed had. ’Hoe zie je dat voor je? Heb je daar goed over nagedacht?’ Dax opende zijn mond om wat te gaan zeggen maar de indringende blik van Hunter legde hem onmiddellijk het zwijgen op. ’Jullie twee hebben hoogstwaarschijnlijk sporen achter gelaten in het gebied. Misschien dat je van geluk mag spreken dat niemand jullie gezien heeft maar het is en blijft een risico. Wat als de groep weer samenvoegd?  Wat als we allemaal in één keer gepakt worden. Denk je dat we achter tralies voor elkaar kunnen zorgen?’ Vroeg Hunter hem. Dax vernauwde zijn ogen. Hij legde zijn armen over elkaar en keek de oudere jongen tegenover hem verontwaardigd aan. "Wil je soms inwrijven dat dit mijn schuld is?"Vroeg hij, maar veel kracht zat er niet in zijn stem. Hij wist wel dat dit niet zomaar kon. En dat zijn hem alleen nog meer in de nesten zouden werken. Dat niet alleen, ook zijn vrienden waren dankzij hem in gevaar. Dax doofde zijn sigaret op het marmeren tafeltje dat tussen het bed en de stoel in stond. Hij zuchten diep. Nee ik wil ons ook niet zomaar samen voegen. Ik wil gewoon niet dat er straks een van ons is opgepakt zonder dat de rest het weet en daar onnodig voor hoeft te leiden. Ik dacht er aan om wekelijkse bijeenkomst te houden. Telkens op een andere plaats. Om het geld eerlijk te verdelen. Bovendien heb ik er geen problemen mee als Lyall bij mij thuis zou komen wonen. Alleen Lyall zelf wil er niets van weten."Eindigde hij zijn idee op gelaten toon. Hij staarde peinzend naar de marmeren tafel. Hunter moest het hele verhaal weten om Dax zijn vreemde gedrag te kunnen begrijpen. Of nou ja, begrijpen? Misschien zelfs als hij vertelde wat er allemaal gebeurd was bleef het volstrekt onlogisch en dwaas gedrag. Ja dat zou het zijn... Dan wilde hij het nu weten. Iemand zou hem eens stevig bij zijn nekvel moeten pakken. Hem vertellen dat hij compleet egoïstisch bezig was. Dax keek op."Er is meer." Zei zei hij vastberaden. "Er is veel meer gebeurd dan je je kunt bedenken. En ik moet het je vertellen. Ik moet het je opbiechten."Het was duidelijk aan zijn stem te horen dat hij bloednerveus was het hele verhaal aan Hunter op te biechten.      

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] do okt 08, 2015 9:23 pm

Diep verstopte de jongeman diens handen in de zakken van zijn zwart leren jack, zijn houding zo relaxed als het maar kon. Was deze situatie stresvol? Tuurlijk. Had het dan nut om extra opgefokt te zijn? Nee. Hunter mocht dan tweeëntwintig zijn, wat voor velen jong was, en toch had hij ervaring opgedaan door de jaren heen. Hoe kalmte te beheersen in chaos. Hoe scherp te blijven ondanks dat je een kort lontje bevatte. Vanuit zijn ooghoeken bekeek hij de lachende Dax. Al was die lach er voor kort. "Nee gelukkig niet, ik rook alleen als het echt niet anders kan. Zo als net. Maar voortaan zal ik me van een eigen voorraad voorzien." Langzaam, voorzichtig trokken Hunter’s mondhoeken op. Toonden ze een zwak, zeldzaam glimlachje. Echter verdween die glimlach na enkele seconden. Het zat niet in zijn karakter veel te lachen en vrolijk te doen. Simpelweg omdat hij dat nooit daadwerkelijk geleerd had. ’Maak er geen gewoonte van alsjeblieft.’ Sigaretten maakten meer kapot dan men dacht. Hoewel hij het liever niet toegaf, konden wezens beter drinken dan zich vergrijpen aan stinkstokken. En het laatste wat hij wou zien was een beste vriend –enigste vriend- die op jonge leeftijd op het sterfbed lag. Onbewust sloot hij zijn ogen, dat beeld weg willen drukkend. Direct nadat hij ze weer geopend had, was hij naar binnen gelopen. It was time for serious business. Zaken waarover ze zich moesten fermen. Goed over na moesten denken. De blik op Dax z’n gezicht vertelde Hunter dat zijn vragen, of opmerkingen, anders geïmputeerd werden dan de bedoeling was geweest. "Wil je soms inwrijven dat dit mijn schuld is?" Een aparte flikkering vulden Hunter’s kijkers. Ogen spraken meer dan gezichtsdelen. ’Heb je me dat horen zeggen?’ Reageerde hij. ’Natuurlijk wil ik het niet inwrijven. Absoluut niet. Ik wil dat er eerst grondig wordt nagedacht voordat er dingen gedaan worden. Wat geweest is, is geweest. Dat blijft onveranderd.’ Een wonder zou het zijn als iemand de mogelijkheid had de tijd terug te draaien. Het verleden overnieuw te mogen doen. Andere keuzes te maken. Hunter haalde een hand door z’n vuurrode haren. Al wist hij niet wát hij terug zou moeten draaien. “Nee ik wil ons ook niet zomaar samen voegen. Ik wil gewoon niet dat er straks een van ons is opgepakt zonder dat de rest het weet en daar onnodig voor hoeft te leiden. Ik dacht er aan om wekelijkse bijeenkomst te houden. Telkens op een andere plaats. Om het geld eerlijk te verdelen. Bovendien heb ik er geen problemen mee als Lyall bij mij thuis zou komen wonen. Alleen Lyall zelf wil er niets van weten." Intussen draaide een losse sigaret twijfelend tussen zijn vingers. Aandachtig had Hunter geluisterd, lichtjes knikkend. ’Goed. Ik snap je idee. Elke week een nieuwe bijeenkomst, heel mooi. Wat nou als die gasten het alsnog doorkrijgen en de plek weten te spotten. Dan is het niet één die in de gevangenis zit, maar wij allemaal. Als sommigen zich in de buitenwereld zonder hulp niet redden, hoe willen ze dat daar dan doen.’ Kritisch, Hunter kon niet ontkennen dat hij dat op dit moment niet was. Had hij daar het recht ook niet op? Het plan klonk goed, natuurlijk. Alleen moest het goed verlopen. Er moesten geen onnodige slachtoffers vallen. Hij boog zich voorover, daarbij z’n voet weer op de grond laten zakkend en zijn ellebogen laten steunend op zijn knieën, hoofd gebogen. Echter toen hij Dax diens volgende woorden hoorde, keek hij op. "Er is meer." Zwijgzaam keek hij de vriend aan. "Er is veel meer gebeurd dan je je kunt bedenken. En ik moet het je vertellen. Ik moet het je opbiechten." De blik in zijn ogen verzachtte. ’Lucht je hart.’
Words: 625 || Mood: Serious|| Tag: Dax



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] za okt 10, 2015 6:58 pm

Het ontroerde hem een beetje dat Hunter zich blijkbaar zorgen maakte over Dax zijn nieuwe gewoonte. Mede daarom zou hij het voortaan zo min mogelijk proberen te doen. Als er een leven was na de dood zou hij zich zelfs daarin nog schuldig voelen als hij door zijn nieuwe gewoonte eerder dood zou gaan dan Hunter. Dax knikte even. Meer voor zich zelf dan dat hij er echt iets mee bedoelde. Meestal als hij dat zo uit het niets deed maakte hij een afspraak met zich zelf. Deze keer dus over het roken. Op zich kende Hunter hem lang genoeg om te kunnen weten dat hij dit zo deed. Dax had meer van dit soort karakter trekjes. In een discussie wanneer hij eigenlijk liever niet toe wilde geven maar de ander wel gelijk gaf sloeg hij zijn armen over elkaar en weeg. Net zo lang tot de ander een nieuw onderwerp zou beginnen. Niet veel later zaten ze beide binnen. Nu konden ze er bijna zeker van zijn dat ze niet afgeluisterd zouden worden. Hunter vroeg hem een aantal dingen over zijn plan. Hij kende Dax waarschijnlijk lang genoeg om te weten dat hij zijn plannen nooit uitwerkte. Wat terug te merken was in de vragen die hij aan Dax stelde. Iets wat hij zelf niet al te leuk vond. Dat zijn plan door alle kritische vragen plots sullig leek. Echter gaf hij dan vaak toe en praten er net zo lang over tot er door alle steun van Hunter een stabiel plan uit voort was gekomen. Maar deze keer zei zijn vriend er iets achteraan wat voor Dax een schop tegen het zere been was. "Denk je dat we achter tralies voor elkaar kunnen zorgen?"Het kwam veel harder binnen dan het waarschijnlijk was bedoeld. Dax keek zijn vriend met een zeer verontwaardigde blik aan. Hoe kon hij zo iets zeggen?! "Wil je soms inwrijven dat dit mijn schuld is?"Vroeg hij. Gelukkig kwam het er niet zo gemeen uit als hij oorspronkelijk van plan was geweest. Mede door dat hij gewoon geen energie meer over had om nog op dominerende toon te spreken. Zo te zien beviel dat antwoord Hunter totaal niet. ’Heb je me dat horen zeggen?’ Vroeg hij. Dax slikte. Nee, dat had Hunter inderdaad niet gezegd. Maar de ondertoon leek er wel naar te verwijzen. ’Natuurlijk wil ik het niet inwrijven. Absoluut niet. Ik wil dat er eerst grondig wordt nagedacht voordat er dingen gedaan worden. Wat geweest is, is geweest. Dat blijft onveranderd.’Antwoordde Hunter. Dax zuchtte diep en keek naar de vloer. Daar had Hunter volkomen gelijk in. Hij wist er alleen geen antwoord op. Wel wist hij dat zijn vriend een aantal dingen zou moeten weten. En hij zag er zwaar tegenop om het hem allemaal te vertellen. Enkel had hij geen keuze. Het was gemeen om dingen nog langer achter te zullen houden. Dax keek op. "Er is meer."Zei hij terwijl het laatste beetje zelf vertrouwen uit zijn stem weg vloeide. "Er is veel meer gebeurd dan je je kunt bedenken. En ik moet het je vertellen. Ik moet het je opbiechten."Vervolgde hij. Op dat moment schoten er weer een paar flarden van herinneringen door zijn hoofd die hij juist zo graag vergeten wilde. Het koste hem moeite om niet van ellende in elkaar te kruipen.  ’Lucht je hart.’Hoorde hij Hunter zeggen. Daar kwam het dan. "Een aantal weken gelden had een soort ongeluk op het handels plein. Ik probeerde een ruzie op te lossen tussen een zwart en een wit wezen. Echter liep het uit de hand en begonnen ze samen op mij in te slaan. In plaats van het helpen ging de rest er in een kring er om heen staan. Kijken en foto's maken. Voor de krant. Ik sta dus waarschijnlijk in de krant."Even huiverde hij bij dat idee. Zijn gezicht, bekend. Weer een stap dichter bij zijn verblijf achter de tralies. "Gelukkig werd ik uiteindelijk geholpen. Een paar weken daarna. . ." Even zweeg hij. Het was volstrekt absurd wat er gebeurd was. Hij had het zelf in de gekste verhalen nog niet na kunnen vertellen. En toch, het was hem gewoon overkomen. "Iemand wilde een einde aan mijn leven maken Hunter. Iemand van zwart gek genoeg. Om het simpel te houden: Ik ben uitgeschakeld in de de stad. Bij mijn vaste uitkijk punt waar ik verboden stelletjes verraad weet je wel? Vervolgens opgesloten in een kist en naar zwart gebied vervoerd. En uiteindelijk bijna in de The endless Abyss gegooid. Het was dat ik iemand had geholpen bij de Crystal Mountain een tijdje terug. Zij wist de moordenaar uit te schakelen. Ik denk dat een stuk dichter bij mij einde ben dan ik had gedacht. Ik wilde jullie gewoon vaker zien en niet kwijt raken omdat....omdat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat ik jullie zie. Ik rook dat Lyall in het bos was. Ik wilde niet dat hij daar alleen rond zou dalen en dus ging ik ook heen. Bovendien was ik nieuwsgierig naar wat voor schade we precies aangericht hadden aan wit. Ik was gewoon zo kwaad na wat me overkomen was. Wie haalt het dan ook in z'n hoofd om iemand in de endless Abyss te willen gooien?! Maar ach... nu is het te laat. De sporen die we hebben achtergelaten zijn veels te grof." Vertelde hij met trillende stem. Zijn hoop werd door zijn eigen woorden totaal versnipperd. "Ik kan me beter gelijk aan geven. Dan hebben ze wie ze hebben willen en hoeft niemand van jullie de bak in."Zuchtte hij verslagen.    

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] zo okt 11, 2015 7:45 pm

Het was hatelijk Dax zó te zien. In deze positie. Die jongen had het niet verdient. Zo lang als Hunter hem kende, had hij zijn hart altijd op de goede plek zitten. Behulpzaam. Vriendelijk. Waarom moest zo’n persoon in de ellende raken? Een wezen raakte er harder van. Dat zeker. Maar hij wenste het Dax niet toe. Dat hij zo kritisch op z’n vriend’s plannen in ging, maakte zijn gevoel er ook niet beter op. Oftewel; Hunter stond voor een lichtelijk tweestrijd. Dax zijn gang laten gaan en anticiperen op dat wat mogelijk kon gebeuren? Of de jongen volledig tegenwerken, tot er een waterdicht plan was ontstaan? Dat laatste zou onmogelijk wezen, ontdekte hij. Er waren dingen gebeurd waar ze nu geen grip meer op hadden. Het leek net een enorm schaakspel. Ze hadden hun pionnen verschoven. Paden waren bewandeld, waar de tegenstander op reageren moest. Zachtjes beet hij op zijn onderlip. Als iedereen achter tralies zou belanden was het haast niet te doen om elkaar te helpen. Alles moest zo sneaky. Zo geheim en dan ook nog te hopen dat de andere bajesklanten hun waffel zouden houden. De gevangenis was geen pretje. Wellicht was de wereld daar nog harder dan in de wereld daarbuiten. Hunter zuchtte zacht, maar vermoeid. Vermoeid door z’n eigen gedachten, die nergens heen leken te leiden. Geen oplossing wisten te bedenken. Nadat hij Dax hoorde zeggen dat er nog meer was, rechtte hij zijn rug. Daarbij de rugleuning ontmoetend. Wat meer? Afwachtend keek hij de jongen aan. Dax leek het er moeilijk mee te hebben. En daar kwam het. Het hele verhaal. ’Ik probeerde een ruzie op te lossen tussen een zwart en een wit wezen. Echter liep het uit de hand en begonnen ze samen op mij in te slaan.’ De zin herhaalde zich in zijn hoofd. Automatisch sloot Hunter zijn handen, lieten ze tot een vuist vormen. Hoe durfden ze?! De schoften! Hoewel stukje bij beetje zijn bloed begon te koken, bleef hij bij de les. Dit was belangrijk. Het ging immers om Dax. "Gelukkig werd ik uiteindelijk geholpen. Een paar weken daarna. . ." Er volgde een korte stilte. Een stilte die voor hem al veel te lang duurde. Ergens wilde hij het niet weten, aan de andere kant wel. Hij wist hoe kwaad hij kon worden, terwijl er niets aan te veranderen viel. Het enigste wat hij nu nog kon doen was schouder aanbieden aan Dax. Een luisterend oor. Woord na woord drong zijn oorschelpen binnen. De ongeloof groeide. Ongeloof waarom iemand zoiets zou doen. Bij hém . Hij, degene die een ruzie wou oplossen. Daarvoor in elkaar geslagen werd en toen dat op zijn bord geschept werd. Bijna was Hunter in de benen gekomen. Bijna had hij Dax een vriendschappelijke omhelzing gegeven. Echter zou hij hem daarmee pletten. Blij dat Dax, zelfs na dit alles, nog altijd in leven was. Maar hij hield zich met moeite op de stoel. "Ik kan me beter gelijk aan geven. Dan hebben ze wie ze hebben willen en hoeft niemand van jullie de bak in." Hunter liet een hand op de tafel vallen. ’Als je dat doet dan bind ik je daar meteen vast op die bank en hou ik je gegijzeld,’ sprak hij. ’De groep heeft je nodig. Je zou de laatste moeten zijn die in de bak beland.’ Met tintelende vingers van de klap trok hij zijn hand weer terug. ’Of van een ravijn word gegooid.’ Gromde hij vervolgens. Ruw kwam hij in de benen, begon onrustig te ijsberen. ’Een ruzie tussen wit en zwart zei je. Kan je je nog herinneren hoe ze eruit zagen?’ Kort wierp Hunter een blik door het raam, niet verwachtend er iets bijzonders te zien. ’Spionnen. Is dat geen optie? Eén of twee wezens bij iedere partij. Wit en zwart. Uitvinden wat ze van plan zijn. Wat voor stap ze gaan zetten. Wat ze tegen jou hebben.’ Gefocust staarde hij naar de grond, terwijl hij heen en weer bleef lopen. ’Je hebt bescherming nodig. Of in ieder geval iemand die bij je in de buurt is, voor als er weer wat gebeurd. Ik wil niet dat je zoiets weer moet doorstaan, Dax.’ Voor een moment hield hij stil, wetend dat hij te snel sprak. Toch was het oprecht, al wist hij dat Dax niet van hem te verliezen was. ’Ik ben.. Ben blij.. Meer dan blij dat je het hebt overleefd.’ Ongemakkelijk keek Hunter de andere kant op, zijn aandacht op iets te willen vestigen. Iets waarop hij kon vergeten dat hij zojuist iets persoonlijks had geuit. Ineens ging er een klein lampje branden, wat hem meteen weer deed zitten. ’Zou er een mogelijkheid zijn dat we een grote groep veedieren kunnen krijgen?’
Words: 788 || Mood: Serious|| Tag: Dax



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] di okt 13, 2015 6:56 pm

Dax schrok even van het geluid dat vrijkwam toen Hunter zijn hand op de tafel liet neer komen. Zo als de de laatste tijd van alle kleine dingen leek te schrikken. Vreselijk gewoon. Het zorgde er voor dat hij zich zelf nog geen kwartier rust kon gunnen. ’Als je dat doet dan bind ik je daar meteen vast op die bank en hou ik je gegijzeld,’ sprak hij. ’De groep heeft je nodig. Je zou de laatste moeten zijn die in de bak beland.’Dax keek hem enigszins geschrokken aan. Meende Hunter dat echt? De emoties die kort op Hunter zijn gelaat waren verschenen had hij wel opgemerkt. Alles samen gevat was het duidelijk dat zijn vriend zich zorgen over hem maakte. En misschien ook een beetje medelijden met hem had. Dax zou niet kunnen inschatten hoe veel. Hij kende hem echter lang genoeg om er van uit te kunnen gaan dat diep van binnen het verhaal wat hij verteld had wel degelijk wat met Hunter deed. Maar of hij Dax echt vast zou binden als hij zijn plan wilde doorzetten kon hij maar moeilijk inschatten.  Hoe dan ook, Dax voelde er niet voor om dat uit te zullen proberen. "Ik um... verzin er wel iets anders voor."Zei hij snel. Maar erg zeker klonk hij niet van zijn zaak. Want wat viel er nog te bedenken? Hij zat gewoon diep in de problemen en als hij niet snel zijn straf onder ogen zou zien trok hij zijn vrienden er nog in mee ook. ’De groep heeft je nodig. Je zou de laatste moeten zijn die in de bak beland.’ Dax glimlachte zwakjes. Hij was Hunter erg dankbaar dat hij zo veel begrip toonde. Maar of het terecht was... Dax geloofde er zelf niet meer zo in dat hij er allemaal niets aan had kunnen doen. En dat hij slachtoffer zou zijn in plaats van dader. Dat Hunter dat zei, deels dan want geheel onschuldig was Dax niet en dat wisten ze beide heel goed, nam al iets van zijn schuldgevoel weg. Maar de schuld die hem van binnen uit leeg knaagde zou pas weg gaan als het probleem opgelost was. ’Of van een ravijn word gegooid.’Hoorde hij zijn vriend grommend zeggen. Een rilling trok over zijn ruggengraat toen hij het beeld van de oneindige diepte weer voor zich zag. Soms, nee eigenlijk heel vaak, vergat hij hoe veel kracht Hunter eigenlijk wel niet bezat. Pas als zijn vriend zijn dierlijke vorm aan nam, geweld gebruikte of kwaad werd wist hij weer waarom het merendeel maar beter heel aardig tegen die jongeman kon blijven doen. En dat hij zelf voor zijn vriend waarschijnlijk niets meer was dan een Hamster. Niet heel snugger, snel bang, schattig, onhandig en in een hap op te eten. Intussen was zijn vriend opgestaan en ijsbeerde met ferme passen door de kamer heen. Hunter begon wat vragen te stellen over de gene die een poging had gedaan Dax te vermoorden. "Spionnen. Is dat geen optie? Eén of twee wezens bij iedere partij. Wit en zwart. Uitvinden wat ze van plan zijn. Wat voor stap ze gaan zetten. Wat ze tegen jou hebben."Dax dacht diep na. Zelf wist hij eigenlijk maar bar weinig van zijn overvallers. Hij zou Hunter niets meer kunnen vertellen wie waar bij betrokken was en hoe ze er zo ongeveer uitzagen. Maar hij kende iemand van zwart die een tijd lang met zijn overvallers had samen gewerkt en dus wel veel van ze af zou weten. Voor een paar waardevolle stenen van the Crystal Mountain wilde ze hem vast wel wat meer over deze jongens vertellen. "Je hebt bescherming nodig. Of in ieder geval iemand die bij je in de buurt is, voor als er weer wat gebeurd. Ik wil niet dat je zoiets weer moet doorstaan, Dax."Hij opende zijn mond om wat te zeggen maar hield zich nog net op tijd stil. Bescherming? Was het echt zo dringend? Ergens voelde hij zich net een klein kind dat zo juist bijna in een maalmachine terecht was gekomen en voortaan voor eeuwig onder toezicht van een oppas zou moeten leven. "Ik ben.. Ben blij.. Meer dan blij dat je het hebt overleefd." Met deze woorden drong het tot hem door. Ietwat aan de late kant misschien. Maar op tijd voor een hamster zo als hij. Het was geen straf. Hunter gaf om hem en wilde hem alleen maar beschermen. En hij wist dat het ongelooflijk moeilijk voor zijn vriend moest zijn om dit te uiten. Hij wist het en had Hunter er nog niet eens voor bedankt. Hij was er niet eens op in gegaan. Vluchtig stond hij op en beende naar de lade kast die zich naast de deur voor de keuken bevond. Dax trok een van de lades open en haalde er een pakje uit. "Voor het lenen en um... voor de ... de rest."Zei hij en reikte Hunter het pakje sigaren aan. Hij zelf was ook niet echt de beste in het maken van excuses. Maar Hunter was kende hem lang genoeg om de goede betekenis achter dit gebaar te begrijpen. Wie wist vond hij sigaren ook niet verkeerd. Dax hoopte het maar, anders had zijn vriend er nog niet veel aan. "Mijn belagers waren beide van zwart. Er waren geen witte bij betrokken. Ik weet verder niets van ze. Het waren niet de zelfde als de gene op het plein. Waarschijnlijk was wat er op het plein gebeurde een aanleiding voor iemand om ze voor mij in te huren. Maar de gene die mij geholpen heeft kent ze geloof ik maar al te goed. En zij is vaak wel in voor deals zodra er kristallen uit de Crystal Mountain bij betrokken zijn. Volgens mij heeft ze nog al een hekel aan mijn belagers. Dus de kans dat ze ze wel wil verlinken is groot."Vertelde hij. De kans dat ze zijn belagers zouden vinden en doden was groot. Daar lag het probleem niet zo. Het was meer wat Lyall en hij gedaan hadden in het verbrande bos. De sporen die ze daar hadden achtergelaten. Daar maakte hij zich het meeste zorgen over. "Zou er een mogelijkheid zijn dat we een grote groep veedieren kunnen krijgen?" Verbaasd keek Dax Hunter aan. Vee dieren? Wat moesten ze daar mee? "Um ja... eigenlijk wel. Ik ken wel iemand in mijn oude buurt die een kudde runderen heeft. Hij is een oud leraar van me. Ik denk dat hij ons best zijn koeien wil uitlenen. Maar... waarvoor dan?"Vroeg hij nieuwsgierig.      

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] za okt 17, 2015 7:13 pm



Hunter vernauwde zijn ogen bij het opmerken hoe erg geschrokken Dax keek. Waren zijn woorden werkelijk zo’n verassing geweest? Zo ongeloofwaardig? Schokkend? Want hij zou het zonder twijfel doen. Al had hij momenteel geen touw of zo in bezit. Daarop zou hij wel wat improviseren. “Ik um... verzin er wel iets anders voor."Hoorde hij Dax snel zeggen. Tevreden knikte hij daarop. ’Heel goed. Want ik maak geen geintjes.’ Hij vertrouwde erop dat Dax niet zoiets achterlijks zou uithalen. Alhoewel, het was een soort hoop. Dax was immers nog jong. Jongeren deden regelmatig… Aparte dingen. Wel ja, van fouten leerde men. Als hij een kind had gehad had hij die juist aangespoord fouten te gaan maken. Echter naar de gevangenis gaan, dat ging bij hem over de grens. Zeker in Dax zijn situatie. Hij was degene die de groep bij elkaar wou hebben. Hoe moest dat gaan lukken als de belangrijkste puzzelstuk vast zou zitten? Voor Hunter had het nooit perse gehoeven. Na de missie was het gewoon ieder voor zich geweest. Voor wie het niet haalde, had gewoon pech. Het was een harde kijk op de wereld. Daar was hij van bewust. Maar als hij iedereen zou moeten helpen die het moeilijk had, dan bezat hij geen eigen leven meer. De enigste reden waarom hij hieraan mee deed was voor Dax. Omdat het Dax was. Wellicht de enigste persoon op aarde die dat speciale plekje in zijn hart bezat. Een vriend waarvoor hij wel door een hel wou gaan. Die jongen was immers het enigste wat Hunter nog had om voor te leven. Misschien leek dat overdreven, maar het was waar. Want wie had hij nog over? Anna was dood. Nu al zo’n 10 jaar. En meer dan haar had hij nooit gehad. Zachtjes draaide hij de zilveren ring rondom zijn pink. Een ring die destijds van haar geweest was. Naast de ring had hij enkel nog een foto en het gedenkplekje van haar. De rest was verdwenen. Ze leek nooit te hebben bestaan.
Ineens was Dax opgestaan, wat zijn aandacht geroepen had. Hij was naar een kast gelopen, waar de lade van open werd getrokken. Een klein pakje kwam tevoorschijn. "Voor het lenen en um... voor de ... de rest." Verrast keek Hunter hem aan, terwijl hij het pakje aannam. Zelfs door de verpakking heen prikkelde de geur in zijn neus. Dit waren geen sigaretten. Maar sigaren. En goeden ook, zo te ruiken. Een dankbare glimlach sierde zijn lippen. Voor het lenen van de rest. Vergeleken met die ene sigaret was dit gebaar enorm. Iets wat in zijn ogen niet had gehoeven, maar hij kon het ook niet weigeren. Zo was Dax en dat accepteerde hij. ’Dankjewel,’ sprak hij zachtjes. Het pakje legde hij op de tafel. Hem kennende zou hij zo’n sigaar al opgestoken hebben voordat hij er erg in had. "Mijn belagers waren beide van zwart. Er waren geen witte bij betrokken. Ik weet verder niets van ze. Het waren niet de zelfde als de gene op het plein. Waarschijnlijk was wat er op het plein gebeurde een aanleiding voor iemand om ze voor mij in te huren. Maar de gene die mij geholpen heeft kent ze geloof ik maar al te goed. En zij is vaak wel in voor deals zodra er kristallen uit de Crystal Mountain bij betrokken zijn. Volgens mij heeft ze nog al een hekel aan mijn belagers. Dus de kans dat ze ze wel wil verlinken is groot." Kijk, dat was nieuws wat men horen wou. Een mogelijke verklikker. ’Mooi zo. Weet je haar te vinden, denk je? Of heb je in ieder geval een naam?’ Lichtjes wreef Hunter over zijn kin. ’Je belagers mogen dan enkel van zwart zijn, maar we hebben een deel van het witte bos in de hens gestoken. Ze weten sowieso al iets. Het leek me wel handig een insider daar te krijgen. Uit te vinden wat wit precies weet, en hoe ze het aan gaan pakken. Als wij dat al weten, voordat zij het beseffen, kan ons dat al een hoop ellende schelen.’ Dat was te hopen dan. De vijand een paar stappen voor blijven, dat was het plan. "Um ja... eigenlijk wel. Ik ken wel iemand in mijn oude buurt die een kudde runderen heeft. Hij is een oud leraar van me. Ik denk dat hij ons best zijn koeien wil uitlenen. Maar... waarvoor dan?" Top. Hunter grijnsde lichtjes. ’Je maakte je je zorgen om de achtergelaten sporen, right?” Begon hij. ’Wat nou als we die beesten naar het gebied to drijven? En dan daar shiften naar onze vorm? Ze slaan op de vlucht, het gebied in. Daarbij de sporen van jullie vertrappend.’ Viola. ’Of die man dan zijn runderen weer terug krijgt is een tweede, maar goed.’


AND SUDDENLY ➹
I stopped feeling

(c) ELRIC

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter] di okt 20, 2015 3:58 pm

Snel zei hij dat hij er wel wat anders voor zou verzinnen. Hunter leek het namelijk te menen wat hij zei. En Dax voelde er niets voor om uit te proberen of zijn vriend de waarheid sprak. "Heel goed. Want ik maak geen geintjes."Even slikte hij wetende dat Hunter gelijk had. Er was geen mogelijkheid dat hij dat stomzinnige plan kon door drukken zonder daarbij grondig te worden tegengehouden. Het enige wat hij daarmee bereikte was dat hij zijn vrienden dwong tot het uitvoeren van een risicovolle actie, En dat wilde hij nu juist zo veel mogelijk voorkomen. Al was dat door zijn actie in het bos al flink mislukt. Naarmate het gesprek vorderde drong het beetje bij beetje tot hem door. Het was iets dat je in de wereld van grijs snel vergat. Tussen al die duizenden leugenaars en verraders zaten ook nog echte wezens. Slechts een handje vol misschien, die om je gaven. Wezens die langer met je mee gingen dan een jaar of drie. In deze wereld waar iedereen hem altijd voor van alles en nog wat wilde gebruiken en hij elke dag moest uitkijken niet zijn echte zelf te laten zien vergat hij soms wel eens dat vrienden om je gaven voor wie je was. En niets meer of minder. Het waren de eerste in zijn leven geweest die hem hadden verteld dat hij wel iets waard was. En dat het belangrijk was dat hij in hun leven was gekomen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld zijn ouders. Die hem het liefst meteen al naar de hel hadden willen sturen als het even gekund had. Zijn vrienden waren de enige personen die er voor zorgde dat Dax bleef vechten voor het leven. Wat eigenlijk wel bijzonder was, dat zo weinig mensen met hun positieve invloed de negatieve invloed van een hele grote groep voor hem konden overwinnen. Als hij Hunter toch niet had leren kennen... Dax stond op en haalde uit een laden kastje een pakje tevoorschijn. Hier had zijn vriend waarschijnlijk meer aan dan een bedank in woorden, wist hij. Dax reikte het pakje sigaren aan Hunter aan. "Voor het lenen en um... voor de ... de rest."Zei hij er bij. Dax mocht in woorden dan niet zo sterk zijn. Door het verleden had dit gebaar veel meer waarde gekregen dan woorden ooit zouden kunnen. Hunter keek hem verrast aan. En pakte het pakje over. Het hoefde niet open om te weten wat er in zat. De geur van de sigaren was sterk genoeg. En al helemaal voor iemand zo als Hunter. Het pakje werd op tafel weg gelegd en Hunter keek hem met een dankbare glimlach aan. "Dankjewel,"Was het zachte antwoord. Dax glimlachte. Het deed hem goed te zien dat er aan deze kleine gift een grote waarde gehecht zat. Dax ging op de rand van het bed zitten. Terug naar het onderwerp, daarvoor waren ze immers hier heen gekomen. Hij begon te vertellen wie hem overvallen hadden en wat de mogelijke reden had kunnen zijn. Door dit zo van zich af te kunnen praten werd de last zelf ook minder zwaar. Hij hoefde het niet meer in zich zelf opgekropt te houden. Maar kon het aan iemand kwijt die er begrip voor zou hebben. Ook vertelde hij over Mindo die hem geholpen had en zijn overvallers bleek te kennen. Dat niet alleen. Te horen aan de gesprekstoon haten de twee elkaar. Wat alleen maar meer in het voordeel was voor hen. Dan zou het meisje er vast een stuk minder moeite mee hebben dat ze de bende uit de weg wilde ruimen. Ook al zou hij dat alleen in het uiterste geval vermelden. "Mooi zo. Weet je haar te vinden, denk je? Of heb je in ieder geval een naam?"Vroeg Hunter hem. Dax knikte. "Mindo is haar naam. Ik weet wel zo ongeveer waar ze vaak komt in de stad. Bij onze eerste ontmoeting stal ze van de Crystal Mountain. Ze heeft dus echt wel behoorlijk wat over voor die stenen."Antwoordde hij met een klein grijnsje. Ja dat zat waarschijnlijk wel goed. Zolang ze de zaak met zorgvuldigheid aanpakte, of ter wijl niet geheel aan hem overlieten, kwam het wel goed. Meer zorgen maakte hij zich over de sporen in het afgebrande bos. ’Je belagers mogen dan enkel van zwart zijn, maar we hebben een deel van het witte bos in de hens gestoken. Ze weten sowieso al iets. Het leek me wel handig een insider daar te krijgen. Uit te vinden wat wit precies weet, en hoe ze het aan gaan pakken. Als wij dat al weten, voordat zij het beseffen, kan ons dat al een hoop ellende schelen.’Dax knikte en dacht even na. Wie van wit was er nu eigenlijk nog wel te vertrouwen? Zo veel vrienden had hij daar namelijk niet gemaakt. Nee, er waren eerder wezens die hem dood wilde. Plots schoot het hem te binnen. "Wat dacht je van Nate? Je weet wel die jongen van de tucht school tijd. Die altijd aan de alcohol zat? Wat ik begreep baalde hij er vreselijk van dat er een witte ziel kleur bij zijn test was uitgerold. Ik geloof dat hij de gene is die er geen problemen mee zal hebben om verbannen te worden naar grijs mochten ze hem betrappen. Ik heb nog brief contackt met hem onder een schuilnaam natuurlijk. Maar ik kan hem wel vragen of het hem wat lijkt om af te spreken."Stelde hij voor. Van wat hem nog bij stond was Nate de beste leugenaar die hij ooit ontmoet had. Wie er achterkwam dat hij loog moest wel gedachten kunnen lezen. De ontmoeting was nog wel even een dingetje. Want alle post werd natuurlijk gecontroleerd. Maar misschien wist Hunter daar nog wat op. Ondertussen werd hem de vraag gesteld of hij aan een grote groep vee kon komen. "Um ja... eigenlijk wel. Ik ken wel iemand in mijn oude buurt die een kudde runderen heeft. Hij is een oud leraar van me. Ik denk dat hij ons best zijn koeien wil uitlenen. Maar... waarvoor dan?"Vroeg hij nieuwsgierig. "Je maakte je je zorgen om de achtergelaten sporen, right?" Dax knikte. Dat deed hij inderdaad. "Wat nou als we die beesten naar het gebied to drijven? En dan daar shiften naar onze vorm? Ze slaan op de vlucht, het gebied in. Daarbij de sporen van jullie vertrappend." Legde Hunter uit. Dax grijnsde. Dat was inderdaad best wel een goed plan. Beter dan dat hij zou kunnen bedenken iniedergeval. "Of die man dan zijn runderen weer terug krijgt is een tweede, maar goed."Dat maakte het geheel eigenlijk alleen nog maar beter. "Oh wouw komt dat even goed uit. Volgens Nate zijn laatste brief is er namelijk een overschot en willen ze ze afschieten. Maar mijn leraar kenende laat hij ze nog liever gewoon vrij. Dat kan dus nog goed komen!" Zei hij opgelucht. Na zo'n goed gesprek zag de wereld er plots weer even heel anders uit. Een stuk beter.
       

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Plan B [Hunter]

Terug naar boven Go down
Plan B [Hunter]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Grey Territory :: Indifference City-
Ga naar: