Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Ultimate clash [Lyall]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Ultimate clash [Lyall] ma maa 28, 2016 9:33 pm





Lang hadden zijn eigen problemen hem van deze gedachten afgehouden. De mysterieuze verdwijning, de situatie met Dax en dan nog de laatste ontmoeting met het zaaddonor. Hoeveel dagen waren inmiddels al wel niet verstreken? Een maand? Misschien twee? Hoe dan ook, de rust was zodanig wedergekeerd dat Hunter zich om het volgende druk kon gaan maken. Of wel ja, druk? Eerder kwaad. Behoorlijk kwaad. Het was bij hem bekend dat Lyall hen min of meer in de steek had gelaten. En bij "hen" doelde hij meer op Dax dan hijzelf. Hij had aangezien wat de jongen zijn beste kameraad had aangedaan. Wat voor een impact dat had gehad. Niets was erger dan het verliezen van een vriend. Een dierbare. Hunter kon zich niet voorstellen nog fatsoenlijk te kunnen leven zonder Dax. Zover men het "fatsoenlijk leven" noemen kon. Er zat weinig in. Daar was Hunter zelf ook wel op de hoogte van. Met een stevige tred bewoog de roodharige jongeman zich door het bos heen. Een dampende sigaret lag tussen zijn zacht roze lippen. Zijn ogen stonden zwaar gefocust. Alsof je kon zeggen dat hij precies wist waar heen te gaan. Dat wat in dit geval ook het geval was. Hij volgde de geur van het doelbewuste persoon. Een geur dat bij elke stap verduidelijkte. Lyall. Hij moest hem hebben. Niet eens zozeer om diegene om te praten. Om de jongen te overtuigen contact op te zoeken met Dax. Om het weer goed te maken. Oh nee. Wat er te komen stond was niets meer dan opgepropte woede. Pure onbegrip voor de keuze die Lyall gemaakt had. Een keuze waar zijn mede shapeshifter voor zou boeten. Lang had Hunter er over nagedacht of dit wel de juiste oplossing bleek. Geweld was lang niet alles. Echter had hij voor zichzelf besloten dat dat nu wel het geval was. Gewoon omdat het kon. Gewoon omdat het even moest.

Met alle geweld drukte Hunter een hoop takken aan de kant, de wildernis in alle haast passerend. Enkele tientallen meters verderop zag hij zijn doel. Het doel dat vandaag met geen mogelijkheid aan hem ontsnappen kon. 'Hey.' Sprak Hunter luid, om zo de aandacht te trekken. Zijn stem bezat zo'n bepaalde toon wat al boekdelen sprak. De eerste aanwijzing dat zijn humeur aan de donkere kant stond. Gezien het feit dat ze beide in bezit waren van een uitmuntende ruikvermogen, ging hij er min of meer vanuit dat Lyall allang door had gehad dat hij eraan kwam. 'Wat dacht je? Dat ze er ongeschonden mee weg kwam, hmn?!' Een geïrriteerde glans twinkelden in z'n ogen. De intensiviteit van zijn passen verminderde iets. Zich in menselijke vorm op iemand anders storten, dat leek hem geen best idee. Hij wist dat ze aan elkaar gewaagd waren. Dat Lyall niet gemakkelijk ten onder te krijgen was. Maar Hunter zou zijn uiterste best doen dat voor elkaar te krijgen. Hij hield stil. De sigaret bevond een nieuwe plek om te rusten; de grond. Direct daarna begon zijn lichaam in een rap tempo te veranderen. Binnen slechts enkele seconden stond er een leeuw. Zacht gegrom kwam uit diens keel vandaan. 'Het lef hebben om jezelf eens ooit vriend te noemen. Je moet je schamen.' Bij elk woord stapte de leeuw vooruit. Langzaamaan maar zeker makend wat zijn intentie met dit bezoek zou zijn.


[Lyall]








Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Ultimate clash [Lyall] di maa 29, 2016 4:57 pm

Lyall was voor zijn doen laat wakker geworden. Uitgeput had hij gister naar zijn oude huis gezocht maar had het niet terug gevonden, en uiteindelijk had hij maar besloten onder de blote sterrenhemel in slaap te vallen. Lyall keek naar de zon die nog net onder de bomengrens lag en besloot dat het rond 8 uur moest zijn. hij keek nog eens naar zijn eenzame slaap plaats van bladeren en aarde. Vroeger hielden de andere wolven me wel warm. Dacht Lyall treurig terug aan de dagen dat zijn pack nog leefde. Maar helaas. De zware winter had zijn tol geëist en daarmee de 7 wolven van hun leven beroofd. Hij was weer alleen op deze wereld.
na nog een tijdje niks hebben zitten doen besloot Lyall toch maar te gaan jagen. Hij zat zo diep in het Narthodil forest dat het niet uit maakte of het dag of nacht was, prooidieren waren er altijd wel. Nadat hij de pees van zijn boog gespannen had, en had geteld of hij genoeg pijlen had begon Lyall aan zijn zoektocht. Hij had er voor kunnen kiezen om in zijn wolven vorm te jagen, maar een zijn eentje kan een Direwolf nauwelijks jagen. Hij is te groot en niet wendbaar genoeg. Dus dan maar op de oude manier. Hij had niet al te oude sporen gevonden van 2 hazen en begon die langzaam te volgen. Hij merkte dat hij dichter in de buurt kwam doordat de sporen verser werden. Met wat moeite shiftte Lyall delen van zijn lichaam naar zijn wolven vorm. een paar oren, een staart, en de scherpe bloedrode ogen kwamen tevoorschijn terwijl Lyall naar voren sloop. Daar zag hij ze. 2 hazen die op een steen zaten te genieten van de opkomende zon. Lyall had mooi wind tegen, wat betekende dat als hij zo stil bleef zitten ze hem nooit in de gaten konden hebben. Langzaam spande hij zijn boog, totdat hij voor zijn gevoel langzaam de pijl in rechte lijn naar het doel zag gaan. Misschien had Lyall een iets te scherpe pijl gebruikt. De pijl schoot op volle snelheid door een van de hazen heen, totdat deze in de grond geboord vast bleef zitten. Haas nummer 2 had het hazenpad gekozen en rende door het dolle heen weg richting de bosjes. Een haas was genoeg voor Lyall. Snel liep Lyall op de haas af en sneed het de keel door. Het was eigenlijk onnodig geweest. De haas had het al bijna begeven, maar nu was het leed verzacht. Hij wrikte de pijl los en bond de poten van de haas aan een touw, wat hij over zijn schouder sloeg. Hij zou op zoek gaan naar een riviertje, waar hij de haas zou roosteren. Het beloofde een mooie rustige dag te worden, dus waarom dan niet de tijd nemen voor alles. Eenmaal terug op zijn eerdere pad bleef Lyall even staan. Hij rook iets. Iets wat hier niet thuishoorde. Hij liep even achter het geurspoor aan totdat hij het kon plaatsen. ‘Hunter…’ prevelde Lyall zachtjes voor zich uit. Die had hij in geen eeuwen gezien. Lyall had nergens de drang achter Hunter aan te gaan. Hij wilde alleen zijn. weg van alles en iedereen. Zachtjes draaide Lyall zich om, waarna hij van sprinten over ging tot rennen. Hij rende verder en verder het bos in.

uiteindelijk was hij aangekomen in een gebied van het bos waar zoveel beschutting was van de bomen dat er zelfs weinig zonlicht doorkwam. Lyall liep naar een boom toe en bond het konijn aan een tak zodat het in de lucht hing. Zelf ging hij tegen een rots aan zitten. Tijdens het rennen had hij nagedacht. Waarom kon Hunter hier zijn? niet dat hij ooit zaken had om te regelen hier. En het stond bekend dat er een losgeslagen Shifter hier, diep in het bos woonde. Zou Hunter achter mij aanzitten? Vroeg Lyall zich af. Hij ging er maar van uit. Tijd om na te denken waarom Hunter achter hem aanzat had hij niet. Met zijn scherpe gehoor hoorde hij iets groots en lomps rond banjeren. ‘daar zul je hem hebben.’ Prevelde Lyall zachtjes voor zich uit. Nog geen minuut later zag hij recht voor zich hoe een hoop takken aan de kant werden gerukt. ''Hey.'' Hoorde hij de grote man zeggen. Het had kwaad geklonken, maar Lyall negeerde die toon. Lyall antwoorde ook niet. Koud keek hij Hunter aan. Het liefst had Lyall hem begroet met een brohug, misschien zelfs een echte conversatie gevoerd. Maar hij onderdrukte die drang tot een kille blik. Hij wilde nog liever dan dat allemaal alleen zijn. hij was niet voor niks terug gegaan naar zijn eenzame bos. ''Wat dacht je? Dat ze er ongeschonden mee weg kwam, hmn?!'' accuut schoten Lyalls grote wolvenoren naar voren. Op zijn hoedde keek Lyall Hunter recht aan. Waar had hij het over? Vroeg hij zich oprecht af. Waarmee zou ik weg moeten komen? Hunter gooide een sigaret op de grond die daar door sputterde. Lyall voelde een grote dreiging aan. Hunter ging hem toch niet aanvallen? Vroeg Lyall zich verbaast af. Maar het leek er wel op. Van Hunter was er alleen nog een grote Leeuw over. Een boze ook nog. Voor zijn doen langzaam stond Lyall nu ook op. Met een felle glans in zijn bloedrode ogen keek hij naar de leeuw. Hij zou later wel vragen waarom hij zo kwaad was. Eerst zou er gevochten worden. Met een lage grom begon Lyall ook met shiftten. Nu stonden er een grote wolf en een grote leeuw tegenover elkaar. '’Het lef hebben om jezelf eens ooit vriend te noemen. Je moet je schamen.'’ Hoorde hij de leeuw grommend zeggen, bij elk woord dichter bij komend. Lyall cirkelde naar links. Hij zou zich niet laten opsluiten in een hoek tegen de rotsen. ‘waar heb je het over.’ Klonk nu voor het eerst Lyalls zware gegrom. Op het eerste gezicht zou je hebben gezegd dat Lyall zou winnen. Zijn wolven vorm was groter en wenbaarder dan een leeuw. Maar door de strenge winter was Lyall verzwakt, een schaduw van wat hij vroeger was. Boos keek Lyall zijn tegenstander aan. ‘waar haal jij het lef vandaan hier te komen.’ Gromde hij agressief terug. Langzaam voelde Lyall zich weer wegzakken. Overbodige gedachtes werden weggestopt. Alleen de uitgehongerde wilde wolf bleef over. hij zou die arrogante Hunter eens laten zien wat een wolf in huis had.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Ultimate clash [Lyall] di apr 05, 2016 9:05 pm



Hoewel het een enige tijd geleden was geweest dat Hunter naar deze vorm was geshift, leken zijn spieren nergens last van te hebben. Ze bewogen soepeltjes mee. Alsof zijn lichaam maar al te goed wist dat ze vandaag geen pijntjes of enige gebreken konden gebruiken. Zo'n moment als deze was behoorlijk zeldzaam voor zijn doen, aangezien het fysiek gezien enkel bergafwaarts ging. Jarenlange kettingroken op fullspeed hadden zijn longen al behoorlijk aangetast. Hunter merkte het bij elk stukje rennen. Al was dat ene stukje maar enkele meters lang. Diep in zich vermoedde de jongeman dat er heel wat meer aan de hand was dan slechts dat. Hij merkte het in zijn botten. Zijn lichaam sprak voor zich. Maar Hunter bleef eenmaal Hunter. Naar hulp zoeken stond eenmaal niet in z'n woordenboek. Zelfs al zou dat zijn eigen ondergang betekenen.
Met een stel krachtige passen bewoog de leeuw zich naar voren. De blik die in zijn ogen had gestaan had boekdelen gesproken. Lyall wist dat een vriendelijke begroeting er niet in zat. Lyall wist wat het betekende. Recht keek de leeuw de shiftende jongen aan, die diens wolvenvorm aannam. Lijnrecht stonden ze tegenover elkaar. Gespannen. Zintuigen op scherp. Klaar om tot ontploffing gebracht te worden. Wat er ook zou gaan gebeuren tussen hen. Wie er wellicht onder zou zwijken, hij zou er geen spijt van hebben.  Geen haar op zijn lijf die aan spijt zou denken. Kort gleed Hunter's  blik over het wolvenlichaam. Een aanzicht dat de strijd het bijna niet meer waard maakte. De winter leek Lyall flink te pakken te hebben gehad. Een kleine voordeel. En toch zou het zorgen voor een krenk in een mogelijke overwinning. Hunter bleef sceptisch. Deze tegenstander was niet gewoon een simpel iemand die hij een les moest leren. Dit was Lyall. Een jongeman die moeilijk ten onder te krijgen was, ondanks diegene conditie. Ze zouden aan elkaar gewaagd zijn. Daar twijfelde de leeuw niet eens over. Geen seconde zou hij de concentratie mogen laten vallen, zou hij een duidelijke overwinning willen boeken.
Kleine rook wolkjes dampten uit Hunter's neusgaten, al vlot daarna gevolgd door kleine steekvlammetjes. De innerlijke opbouwende hitte in zich moest hij kwijt zien te raken. Net als bij een auto. Enkel gebeurde dit door zijn neusgaten. Het gaf hem de mogelijkheid wat langen koel te blijven, in plaats van opgeslokt te worden door woede en in een rode waas aan te vallen. Waakzaam volgde hij Lyall's beweging. ‘Waar heb je het over,’ sprak deze.  Serieus? De grassprieten die zich onder zijn vier poten hadden bevonden, werden in dat ogenblik verschroeid. 'Waar ik het over heb?' Herhaalde Hunter cynisch. Was die jongen op diens hoofd gevallen? Sinds wanneer kwam dementie al op zo'n vroege leeftijd voor? 'Wat je Dax hebt aangedaan, jij idioot.' Ging hij verder. 'Hij heeft je alles gegeven wat hij kon, en dit is hoe je hem bedankt?! Hoe egoïstisch.' De laatste twee woorden spuwde Hunter haast uit, benadrukkend hoe walgelijk hij het vond. Weinig mensen hadden het tot zijn hart kunnen behalen. Wel, je kon gerust zeggen twee. En één van hen was Dax. Het feit dat iemand zijn beste vriend wat had aangedaan, vond hij alles behalve oké. 'Waar haal jij het lef vandaan hier te komen,'  werd hem boos terug gespuwd. Hoeveel hersencellen waren afgestorven deze winter? Dodelijk stonden Hunter's goud gekleurde ogen. De houding die hij eens opstelde veranderde in een opzicht. Groot, extra aangespannen. 'Dit is mijn gebied. Ik mag gaan en staan waar ik wil. In tegenstelling tot jou, Lyall.' Zijn lippen waren iets opgetrokken, daarbij zijn tanden showend. 'Van wat ik gehoord heb hoor jij hier al eigenlijk niet meer te zijn. Soulless lijkt me meer geschikt, niet waar?' De directie van z'n passen veranderde. Eens had hij de cirkel braafjes mee gevolgd. Nu paste hij dat aan, liep hij recht op Lyall zelf af. Hij was immers niet gekomen voor een theekransje.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Ultimate clash [Lyall] do apr 07, 2016 2:59 pm

Ze stonden tegenover elkaar. Grootmacht tegen grootmacht. Beiden waren aan elkaar gewaagd. En dat wisten ze. Hoewel Lyall voelde dat hij niet op zijn sterkst was liet hij daar niks van merken. Zijn zwakte zou aan de kant worden geschoven voor woedde. Het verlangen naar vechten. Daar had Lyall nooit te weinig van gehad. Vechtlust. Er was niks beters. De adrenaline die door je lichaam schoot. Wetend dat elke fout die je maakte fataal was. De wolf en de leeuw keken elkaar aan. Lyall bestudeerde zijn tegenstander. Hunter leek in topvorm. Geen enkel teken dat de winter hem te pakken had gehad. Bij hemzelf zat dat anders. Wist Lyall van zichzelf. De groeven van wolvenklauwen, en andere littekens waren nog duidelijk te zien. Maar het waren tekenen van overwinningen. Zijn macht. '’Het lef hebben om jezelf eens ooit vriend te noemen. Je moet je schamen.'’ Terwijl Hunter dit zei cirkelde Lyall naar links. Hij zou niet degene zijn die vast zat tegen de rotsen. ‘waar heb je het over.’ Besloot Lyall te grommen. Hij had het oprecht gemeend. Maar had de reactie van Hunter kunnen voorspellen. '’Waar ik het over heb?'’ hij had gewenst niks te hebben gezegd. Met een stilte de overwinning hebben behaald. Of stil te zijn gestorven. ‘'Wat je Dax hebt aangedaan, jij idioot. Hij heeft je alles gegeven wat hij kon, en dit is hoe je hem bedankt?! Hoe egoïstisch.'’ Hunter zei elk woord met duidelijke haat. Bijna zou Lyall hebben gegrinnikt. Hoe kon het ook anders. Hunter zou nooit nadenken over een diepere betekenis van daden. Hij zag alles recht toe recht aan. ‘zelfs al zou ik het uitleggen, je zou er niks van begrijpen.’ Sprak Lyall uiteindelijk ietwat vermaakt. Zijn uiterlijk was schijn. Van binnen was hij woedend. Dax had weer eens dingen zitten door praten zonder bij gevolgen na te denken of een goede uitleg te geven. ‘Waar haal jij het lef vandaan hier te komen,' sprak Lyall nogmaals. Laat hem maar komen. Laat hem boos zijn. hij zal ten onder gaan. '’Dit is mijn gebied. Ik mag gaan en staan waar ik wil. In tegenstelling tot jou, Lyall.'' Die opmerking vond Lyall zo hypocriet dat hij niet eens erover twijfelde er op in te gaan. Lyall kwam hier sinds hij was weg gevlucht uit white. En hij had nog nooit, maar dan ook echt nooit sporen van Hunter hier gevonden, zo diep in het woud. En dan claimen dat hij hier niet mocht zijn. hij trok zijn lippen op. Zodat zijn scherpe hoektanden geshowed werden. Hunter leek hetzelfde idee te hebben. ‘'Van wat ik gehoord heb hoor jij hier al eigenlijk niet meer te zijn. Soulless lijkt me meer geschikt, niet waar?'’ bijna ontvlamden Lyalls rode ogen van woedde. Hunter had geen idee wat hij had meegemaakt. Langzaam 1 voor 1 zijn Pack zien wegrottend van de honger of mensen. En vervolgens zelf uit te hongeren. Nee, Hunter had het zeker goed voor elkaar gehad deze winter. Niks geen honger of verdriet. Haat ontsprong in Lyalls hart. Hoe had hij het ooit kunnen vinden met zon verdorde man. ‘je hebt geen idee.’ Gromde Lyall. Hij was van mening dat hij inderdaad maar soulles moest zijn. er was niks in Lyall wat hem tegenhield er een te worden. ‘ik heb jullie met een reden alleen gelaten. Ik wilde geen van jullie wat aandoen.’ Daar hield Lyall het op. Hunter zou hem toch niet gelovig. Zo koppig was hij dan wel weer. De tijd van het praten was op. Hunter was al dichterbij gekomen. Nu was het zijn beurt. Achter Hunter was alleen maar dichte bebossing of rotsen. Hij zat vast. Met brute kracht zou hij winnen. Met een kleine aanloop sprong het direct op Hunter af. Zijn massa zou ervoor zorgen dat hunter hem niet aan de kant kon stoten. Het enige wat deze zou kunnen doen was in de tegenaanval. dacht Lyall kwaad. Ik zal winnen.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Ultimate clash [Lyall]

Terug naar boven Go down
Ultimate clash [Lyall]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Grey Territory :: Woods of Eternity-
Ga naar: