Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Somebody catch my breath {Darayvian}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Somebody catch my breath {Darayvian} vr maa 04, 2016 2:35 am

De zon was om het hoekje komen gluren. Na de strenge koude van de winter was het een hele opluchting om nu dan toch weer de warmte van de zo'n te voelen, het gedruip van smeltwater te horen en de geuren van het bos weer te kunnen ruiken. Erg groen was het nog niet, overal lagen nog restanten van de sneeuw die een maand of korter geleden was gevallen. Maar als het weer zo zou blijven, en niet plots weer om zou slaan, kon ze bijna zeggen dat de lente eraan kwam. Echter ging ze nergens vanuit, want het was haar vaak genoeg gebeurt dat juist op dat soort momenten van hoop, de sneeuw weer uit de hemel kwam dwarrelen.
Hoe dan ook was de kleine opklaring genoeg voor Mindo om de spullen bij elkaar te pakken. Ze had enkel de spullen van levensbelang bij zich; haar dolk, enkele medicijnen en verband, eten en schone kleren, allemaal stevig ingepakt in een rugzak die ze op het het houten plateau voor haar huis zette. Woordeloos deed ze de deur op slot en stopte de sleutel diep weg in de tas, om vervolgens naar haar dierlijke vorm te veranderen en de tas met wat moeite op haar rug vast te maken. Het maakte het rennen wat slomer en ongemakkelijker, maar het was Hoe dan ook sneller dan het lopen in haar menselijke gedaante.
Zonder nog terug te kijken zette ze vaart en verliet het narthodahl Forest, en later zelfs het hele Black Territory.

De laatste tijd was haar veel overkomen, meer dan goed voor haar hoofd was. Om dingen op een rijtje te zetten trok ze er nu op uit, naar God mocht weten waar haar poten zich brachten. Ze had dit wel vaker gedaan, en zou het in de toekomst nog vaak doen. Voor haar was dit de enige manier om even vrij te breken van de routine waar ze in was beland,  haar gedachtes weer op orde te krijgen. Het was namelijk niet zo lang terug dat ze iemand het leven had ontnomen. Nu had ze dat gedaan om iemand die veel voor haar betekende te beschermen, maar het sprak de regel waar ze bij leefde zo erg tegen. Ik ben een dief, maar geen slecht wezen. Slechte wezens moorden, ik moord niet. sinds ze hier was gekomen als 14 jarige had ze bij die regel geleefd, en nu plots kleefde er bloed aan haar vingers en het beeld van haar slachtoffer bleef maar voor haar ogen spoken.
Na wat een eeuwigheid leek zakte Mindo vermoeid Door haar poten, volledig buiten adem en haar spieren trillend van de inspanning. Tot haar verbazing was ze naar de crystal mountains gegaan, zonder hier erg in te hebben.
Tegen de tijd dat ze weer op adem was gekomen was het al tegen de schemering aan. Na niet lang zoeken vond ze een beschutte plek achter een aantal rotsen, maar onder de beschutting van een grote eik. Het was koud, maar hield haar uit het zicht. Immers wilde ze niet Door een stel Grey ones gespot worden.
Ze veranderde naar haar menselijke vorm en zette een redelijk kamp op, maakte een vuur en liet wat eten koken. Vervolgens liep ze naar de boom, spande haar armen en sloeg herhaaldelijk op het barst in. 
Ze was zwak, dat was er goed ingewreven de laatste tijd. En Mindo was vast beraden daar wat aan te veranderen, daardoor was ze nu iedere avond aan het trainen totdat haar spieren het niet meer trokken. En nu al helemaal, alle frustraties van de laatste paar dagen sloeg ze eruit, haar vuisten herhaaldelijk op het harde bast rammend. Ze had niet eens door hoe haar vuisten inmiddels helemaal open laten, noch hoe er enkele tranen over haar wangen rolden.  Het was pas toen ze met haar scherpe gehoor geluiden bemerkte dat ze stopte. Hijgend keek ze om zich heen, zich niet echt bewust van hoe belabberd ze eruit moest zien, met haar betraande gezicht en bloedende vuisten. "Wie is daar?" siste ze tegen de duisternis die haar omringde, wachtend totdat iets of iemand in het licht bereik van haar kampvuur zou stappen.



Let niet op de titel, luister naar een liedje (a)
&Darayvian
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Admin || Soulless
Aantal berichten : 102
Woonplaats : Earth, Solar System, Orion Arm, Milky Way, Local Group, Virgo Cluster, Local Supercluster, Universe

Character sheet
Age: Older than your whole family tree
Species: Primordial Demon [Chaos & Destruction]
Partner:: I'll tell you about my demons while you tell me about yours. Maybe they'll get along well enough to fall in love and leave us alone.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Somebody catch my breath {Darayvian} zo maa 06, 2016 3:06 pm

Bergketens waren soms maar vreemd als het op het weer aankwam. Het ene moment was de hemel helblauw en scheen de zon, het volgende moment plakte grijze wolken zich samen, zette de wind op en kwam er lading sneeuw omlaag dwarrelen, soms in de vorm van een sneeuwstorm. Er was nooit een aanleiding nodig voor weersveranderingen in de bergen, noch waren er ooit waarschuwen. Gewoon BAM en je zat in de puree, of juist niet. Het was die chaotische natuur van het onstuimige gebied wat Darayvian trok en het hielp dat hij geen last had van de kou. Al vroor het twintig graden onder nul, hij kon gewoon rondlopen in een t-shirt. Niet dat hij dat ook meteen deed of dat het betekende dat hij geen schuilplaats zocht zodra een sneeuwstorm om de hoek kwam zeilen. Zo gek was hij nu ook weer niet. En aan de andere kant was het ook een stuk rustiger en relaxter om een grot of iets op te zoeken. Tenminste, als hij deze niet deelde met een wild dier zoals nu. Niet ver van hem vandaan lag een grote, bruine beer tegen de muur van de kleine grot, een paar dagen geleden ontwaakt uit zijn lange winterslaap. Het dier hield hem scherp in de gaten met zijn twee bruine ogen, maar ondanks dat het hongerig moest zijn na al die tijd vasten, deed het verder niets. Darayvian vreesde het beest niet, iets wat menig ander wezen gewoonweg gestoord en idioot zou noemen,  en lag achterover tegen de tegenovergestelde wand, zijn wapen - een nodachi - vlak naast hem. Met gesloten ogen zat hij te luisteren naar de verschillende vogels die als aller eerste de lente al in hun bol hadden, en probeerde de verschillende soorten aan hun liedjes te onderscheiden om zijn geheugen op te frissen en zich ergens mee bezig te houden. Jammer genoeg waren er niet veel zangvogels al in de weer dus was er ook niet bijzonder veel te horen. Daarom ging zijn aandacht alweer snel terug naar zijn roommate. "No matter how long you keep staring at me, no lazars will be coming out of your eyes anytime soon." De demon deed nog net op tijd een geel oog open om de beer de andere kant op te zien kijken en zijn hoofd met een zucht op zijn voorpoten te droppen. Verder sprak het geen woord. Darayvian opende ook zijn andere oog en keek richting de grotingang naar buiten. De zon was al achter de bergen gezakt, maar de lucht was nog altijd licht, gekleurd in een mengeling van oranje en blauwe tinten. Het zou waarschijnlijk niet lang meer duren of het was compleet donker, buiten de maan en duizenden sterren. Hmmm, misschien was het een idee er maar eens wat actie in te gooien en eens op jacht gaan. Het was alweer ruim een maand geleden dat hij iets achter de kiezen had dus dat werd ondertussen ook weer eens tijd. "Alright, Alright. I'll go. No need to start yelling." Hij stond op en pakte gelijkertijd zijn nodachi. Deze hield hij gewoon in zijn hand tijdens het lopen en liet hij tegen zijn schouder rusten. Zonder de beer een laatste blik te geven verliet hij de kleine ruimte en maakte zijn weg omlaag over de rotsen, het dal als eindbestemming in zijn achterhoofd.
Hij was al een tijdje bezig met zoeken naar een dierenspoor dat het waard was te volgen, tot de geur van brandend hout, voedsel en de maar al te bekende geur van bloed zijn aandacht trokken. Niet ver bij hem vandaan had iemand waarschijnlijk een kamp opgezet. En als de metaalachtige geur enige indicatie was, was er ook iets of iemand gewond. Hij besloot het uit te checken en volgde de geuren richting een klein kamp onder een grote eik. Zover hij kon zien was er maar één iemand aanwezig: een jonge meid die zeker nog in haar tienerjaren zat. Ze scheen druk bezig te zijn met haar vuisten tegen de boom aan te slaan en leek de aanwezigheid van de demon in de eerste instantie niet op te merken, maar daar kwam al snel verandering in toen ze zich plots omdraaide. "Wie is daar?" siste ze. Darayvian negeerde de toon in haar stem en de tranen die over haar wangen rolde, het bloed dat over haar vuisten kroop. Het deed hem vrijwel niets en hij ongehinderd bleef richting het kampvuur lopen. Zijn gele ogen vielen al snel op het voedsel dat erop lag te koken. "Trees have feelings you know," sprak hij, maar buiten wat sarcasme zat er geen echte emotie in zijn stem. Voor de rest negeerde hij het kind en boog zich naar het vuur om een relatief groot stuk, halfgaar vlees te pakken. De bijtende vlammen deden weinig om hem te weerhouden van deze actie.


OOC: Geen idee hoe of wat er aan het koken was, but oh well xD

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Somebody catch my breath {Darayvian} ma maa 21, 2016 11:41 pm

Haar Ogen schoten rond, op zoek naar hetgeen dat ze had horen gaan. Dat er iets of iemand was, was zeker. Immers kon ze zijn geur onderscheiden van de rook en andere bosluchten. Maar wat of wie de vreemdeling was, bleef haar onduidelijk. Tot op voorheen had ze nog nooit een dergelijke geur geroken, wat betekende dat het geen wezen was dat ze ooit eerder had zien gaan. Iets wat vreemd was, gezien ze zoveel wezens voorbij zag komen in de stad.
Waakzaam keek ze rond, en besefte zich toen pas dat er tranen op haar wangen zaten. Gefrustreerd en enigzins gegeneerd veegde ze die weg, enkel om erachter te komen dat haar vuisten bloedden. Ze moest er vast uitzien als een idioot, wat haar enkel nog kwader maakte. Ruw schudde ze met haar vuisten, als om het bloed eraf te schudden.
Om het allemaal nog erger te maken besloot de vreemdeling zijn hoofd te laten zien. Het bleek een menselijk wezen te zijn, met donker haar en fel gele ogen. Zijn leeftijd kon Mindo onmogelijk bepalen, maar zijn uiterlijk deed denken aan iemand tussen de 20 en 30. Hij leek zich helemaal niets aan te trekken van haar aanwezigheid en liep ongehinderd richting naar het kampvuur, háár kampvuur. Mindo was even te overdonderd om wat te doen.
"Trees have feelings, you know." Sprak hij sarcastisch, maar zonder echte emotie. Mindo knipperde even een paar keer met haar ogen toen ze hem door het vuur naar haar voedsel zag rijken. De hete vlammen leken hem niets te doen, en hoewel Mindo wist dat ze misschien op haar hoede moest zijn, trok ze zich niets van dat gevoel aan. Woede flikkerde op in haar gouden ogen en ze veegde haar gezicht schoon met haar shirt. "Yeah and so does my stomach. Give that back, it's mine. You're a grown man, make your own food." Ze snoof enigzins minachtend en haalde een doek uit haar tas, waarvan ze een stuk afscheurde en om haar pijnlijke vuisten bond. Ze deed alsof ze nooit had gehuild, alsof ze nooit die zwakte had getoond. Ze hoopte, waarschijnlijk valse hoop, dat de ongewenste vreemdeling haar tranen niet gad gezien. "And leave." Hoewel ze zeker in geen positie was om commando's uit te delen, deed ze dat toch. De leegte in haar en de overvloed aan eerdere emoties maakte haar zorgeloos en roekeloos. Het maakte haar weinig uit.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Somebody catch my breath {Darayvian}

Terug naar boven Go down
Somebody catch my breath {Darayvian}
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Grey Territory :: Crystal Mountain-
Ga naar: