Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Nice "walk" isn't it? [Raidyn]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Nice "walk" isn't it? [Raidyn] zo feb 28, 2016 9:51 pm

Nice "walk" isn't it?

Enkele weken waren voorbij gegaan. Het was meer de verveling die hem naar buiten had gelokt dan het feit dat hij op zich al weer zou kunnen lopen. De meeste kleine wonden waren al weer lang dicht en daar was dan ook niet zo veel meer van te zien. De grote wonden waren inmiddels dichtgegroeid en de hechtingen zouden er dan ook binnenkort uit mogen. Vooralsnog mocht hij wel uitkijken. Dax kon rechtop staan. Maar hij zou het rustig aan moeten doen. Uit het niets een paar uur achterelkaar lopen dat zouden zijn benen niet leuk vinden. Hij maakte dan ook maar een klein ommetje. In de buurt van zijn huis. Bergopwaarts. Dan zou de terug weg minder zwaar zijn. En steunend op een soort geïmproviseerde krukken. Behalve dat en zijn vooruit geschuifel was er verder niet aan hem te zien dat hij gewond zou zijn. Ondanks dat het voorjaar begon te worden was het nog behoorlijk koud en aangezien hij nog niet kon schiften zat er niets anders op dan zich goed in te pakken. Ergens was het behoorlijk beschamend zich zo over te moeten geven aan de begrensdheden die hij als mens had. Er als een halve malloot bij te moeten lopen met sjaal, wanten en alles om zo niet ziek te zullen worden. Blijkbaar had hij dat over voor die paar uurtjes buiten wereld. Na enige tijd te hebben gewandeld liet hij zich zelf neerzakken op een grote platte kei. Deze kei bevond zich precies op de plek waar hij besloten had zich op te draaien en de weg bergafwaarts te zullen vervolgen. Het was dan ook het perfecte moment voor een korte pauze. Vanuit de verte kwamen enkele donkere wolkenpartijen aanrollen die aangaven dat het maar beter was niet al te lang te pauzeren. Toch was de gedachten om op te staan en verder te lopen niet aantrekkelijk. Zijn onderbenen brandde behoorlijk van dit mini stukje lopen. Dax vervloekte het dan ook dat alles plots zo ver weg leek als je benen niet meer honderd procent mee werkte. Vanaf verder onderaan het pat kwam een gestalte aanlopen. Het liep bergopwaarts en was dan dus waarschijnlijk ook langs Dax zijn huis gewandeld. Toen het wezen dichtbij genoeg was om elkaar enigszins in het gezicht aan te kijken gaf Dax de voorbijganger een klein kinkje. Wist hij veel of het wezen zou rekenen op een 'goedemiddag' of juist niet. Gewoon elkaar voorbij lopen en doen alsof je niets van elkaar moest hebben als de ander je niet interesseerde, dat was toch al wat de meeste in Grijs deden. Of het wezen daar anders over dacht zou snel genoeg blijken nam hij aan.


|Mood: Neutral |Words: 445  | Company: Someone |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 35

Character sheet
Age: Tss it's not like it would be of your concern. {19}
Species: *Smirk.* Take a guess. {DemiGod}
Partner:: My katana is the only partner I need. But you could give it a try. I would watch out tho, I might bite.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Nice "walk" isn't it? [Raidyn] ma feb 29, 2016 6:45 pm

Dagen lang had hij al op een gelopen. Af en toe een pauze. Maar meerder deels van de uren had hij zijn weg vervolgd. Eten, drinken? Hij had een paar happen binnen gewerkt. Niet veel, hij had ook niet zo veel bij zich. Het enigste wat hij echt kon doen om een echte maaltijd binnen te werken was jagen. Hij had daar niet zo veel problemen mee. Hij vond enkel dat hij tijdrovend was. De weg die hij had gevolgd leek hem de bergen in te leiden. Een plaats waar hij al vele dagen had doorgebracht. Vele herinneringen had opgedaan. Hoewel hij niet zo zeker was om door te gaan. De koele lucht dat deze dagen rond hing, leek te voorspellen dat er slecht weer op komst was. En slecht weer in de bergen kon gevaarlijk worden. Regen en wind was op zich niet zo erg. Dat zou hij wel overleven. Net zoals hij de kou overleefde. Ook al liep hij enkel in zijn… Wel hoe moest hij het noemen. Zomer kleren rond? Het waren de kleren die hij al een hele tijd met zich mee droeg. Dat was er ook aan te zien. Hier en daar was de stof dichtgenaaid of zelf een andere stof op genaaid. Hij was dan ook niet iemand die met zijn zakken vol geld rondliep of de zin had om zelfs nieuwe kleren te kopen. Mocht hij echt zo nodig nieuwe kleren nodig hebben dan zou hij er gewoon een paar stelen. Simpel als dat.
Zijn ogen richtte zich weer op de bergen die dichterbij kwamen met elke stap. De hoge grijze besneeuwde toppen. Het grijze pad dat er door kronkelde. Maar zijn ogen richtten zich vooral op de grijze donkere wolken die samen pakte. Regen en wind was niets, maar donder en bliksem kon gevaarlijk worden. Los gesteente kon van de wanden rollen. Bliksem kon zich naar beneden storten en op hem gericht worden. Iets waar hij als halfgod wel gewond door kon raken. Hij vernauwde zijn ogen een beetje. Zou hij het er op wagen om er toch door te raken. Of zou hij zoeken voor een schuilplaats om te blijven tot het slechte weer, weer gepasseerd was? Het was niet alsof hij echt haast had. Zelf wist hij ook niet welk doel hij had of waar hij naartoe ging. Het was gewoon wandelen dat hij deed. Dwalen zou een betere verwoording zijn. Zonder doel of bestemming. Gewoon het gevoel dat hij in beweging moest zijn en ergens anders naar toe moest. Dat had hij wel al vaker gehad. Hij bleef niet graag op een plaats. Altijd het zelfde, dat was niets voor hem. Hij vroeg zich soms af hoe andere mensen het konden volhouden.
Hij nam even een diepe adem voor hij weer verder voort stapte. De weg volgend en zijn ogen gesloten. Hij had geen moeite met recht lopen, zelfs niet als hij niets kon zien. Misschien omdat hij het zo gewoon was geworden dat het een natuurlijk maneuver was geworden. Hoewel hij af en toe zijn ogen opende om de omgeving in de gaten te houden. Zijn helder blauwe ogen vielen dan ook meteen op een huisje die hier stond. Zijn stappen werden wat trager terwijl hij voorbij liep. Het leek goed verzorgd te zijn. Helemaal niet verlaten. Heel even ging de gedachte om hier even te blijven door zijn hoofd. Hij wist dat er niemand in het huis was. Dat kon hij voelen. Maar het was niet omdat er niemand nu was. Dat er niemand terug kon komen. Iemand moest hier wonen. Anders zou het er vervallener uit zien. Heel langzaam liep hij wat dichterbij en keek door het raam. Voor hij zich terug omdraaide en verder liep. Geen kans dat hij hier zou blijven schuilden. Zelfs niet als hij zich zou verstoppen. Hij kon natuurlijk gewoon de eigenaar buiten gooien. Maar weer zou dat meer problemen met zich mee brengen dan dat het iets zou oplossen. Weer met gesloten ogen liep hij verder. De lucht leek killer te worden naar mate hij dichter bij de bergen kwam. Hoe hoger hij zou komen hoe kouder het waarschijnlijk zou worden. Hoe harder de grond onder zijn voeten en hoe kaler. Ook stiller, er waren niet veel wezens in staat om op hoge hoogte te overleven. Dus minder gevaar op echt gevaarlijke wilde dieren. Hoewel tot zijn verrassing er hier wel iemand aanwezig was. Zijn ogen gleden naar de stilhouten van een persoon dat leek te rusten op een rots. Meer een grootte platte kei die er wel gemakkelijk uitzag. Zijn ogen paste zich makkelijk aan, aan de verte zodat hij een beter beeld kreeg. Het hielp ook veel dat hij dichterbij kwam. Het leek er op dat deze ‘man’ moeilijk te been was. Of iets had opgelopen waardoor hij met ‘krukken’ moest lopen. Hoewel het er op leek dat de ‘man’ de krukken zelf had gemaakt. Toen hij bijna voorbij liep kon hij zien hoe deze persoon een knikje gaf. Hij reageerde er echter niet op. Zijn ogen richtte zich weer op het pad dat hij aan het volgen was en de wolken in de lucht. Nu hij dichterbij was en de tijd wat verstreken was. Waren ze duidelijker afgeschilderd tegen de hemel. Ze waren donkerder dan eerst en het leek er op dat het meer dan gewoon een regenbui zou worden. Misschien was het best toch terug te keren. Nu dat hij nog de kans had. Het was niet te ver en het was wel het veiligste om te doen. Hij keek terug naar de man toen hij voorbij liep. Voor hij stopte. Hij keek de man niet aan toen hij sprak. ”Als je heelhuids terug wil keren zou ik opschieten.” Vooral wanneer je niet snel kon voortbewegen. Misschien was deze persoon wel de eigenaar van het huisje. Een heel kleine grin kwam rond zijn lippen voor het weer verdween. Misschien… Hij draaide zich naar de ‘man’ toe en keek hem recht in de ogen aan. ”Hulp nodig?”


[1000 words. ^.^ ]

____________________

Gast Can you hear the beating of your own heart?

Raidyn's songs:
 

Raidyn Voice:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Nice "walk" isn't it? [Raidyn] za maa 12, 2016 2:58 pm

Nice "walk" isn't it?

Dax was uiteraard eigenwijs genoeg om alleen op pat te gaan terwijl lopen nog niet zo gemakkelijk voor hem was. Ondanks dat de lucht in de verte al dreigend had geleken was hij gewoon een luchtje gaan scheppen. Dat zijn onverschilligheid te maken had met zijn eerdere doodswens viel zeker niet uit te sluiten. Er was immers niemand in de buurt om zijn lot te veranderen mocht hij niet voor de storm thuis zijn. En waarom zouden ze ook? Hier in de bergen kwamen nauwelijks wezens. Niet boven Indifference City iniedergeval. Er viel, op enkele edelstenen na, ook niets te zoeken op deze berg. De kans dat je het overleefde als onervaren klimmer was namelijk niet groot en vandaar dat de meeste er ook maar weg bleven. Dax had niet voor niets een huisje gekregen op de rand van de stad en de berg. Niemand hoefde te weten wat hij daar uitspookte aan werk. En het was ook maar beter dat het huisje des danig hoog lag dat er ook niet zomaar een of andere postbode langs zou komen. Ja, ze hadden er wel goed over na gedacht hoe ze de kans dat men hen aan zou geven zo veel mogelijk te verkleinen. Dat was ook de voorwaarde geweest tijdens het oprichten van de groep. Jammer genoeg vond er nu geen werk meer plaats in zijn huisje. Deed hij niets meer wat tegen de wed was. En zorgde de ligging van het huisje alleen nog maar voor een ergerlijke eenzaamheid. De groep was uit elkaar. En zo als het er nu uitzag zouden er wel nooit meer werkzaamheden in zijn huisje plaats vinden. Dax zuchtte diep terwijl hij al verder bergopwaarts liep. Hij en bergen waren geen vrienden. Voor een onbekende reden was hij geniaal in vallen zodra hij zich op berg gebied bevond. Er waren iniedergeval maar weinig berg tochten geweest die normaal waren verlopen. Toch leek deze tocht tot nu toe een van dat soort tochten. Dax had zijn hoogte doel bereikt zonder vallen of andere gekken dingen te flikken. Eenmaal daar was hij op een platte kei gaan zitten om uit te rusten. Het enige wat hem nu nog te doen stond was weer terug zijn huisje lopen voordat de storm begon. Terwijl hij daar zo zat zag hij tot zijn verbazing van uit de verte een wezen aankomen lopen. Naarmate het dichterbij kwam viel het Dax op dat de jongeman hier gewoon in zijn zomerkleding rond liep. Zou hij soms ook een doodswens hebben? Hij besloot het maar niet te vragen. Waarschijnlijk was het toch niet het geval en zo’n vraag zou hoogstens ironisch en ongepast zijn. De jongeman zou er vast wel een goede reden voor hebben om er zo bij te lopen. Tenminste, dat hoopte Dax voor hem. Hij vroeg zich af waarom de voorbijganger eigenlijk bergopwaarts liep. Dat was namelijk wellicht niet de meest … verstandige richting om in te lopen gezien de naderende weersomstandigheden? Echter besloot hij er niets van te zeggen en knikte slechts naar de voorbijganger toen deze hem passeerde. Dax schatten de jongeman niet veel ouder dan hij zelf. Misschien zelfs wel even oud. Hij had blond haar en grijsblauwe ogen. Op het feit na dat hij hier in zijn zomerkleren rond liep was er niet veel bijzonders aan het op te merken. Dax kon slechts van mening zijn dat het ergens wel onbeleefd was niet op zijn knikje in te gaan. Hem bij het passeren totaal te negeren. Dat was nu niet iets wat het volk van Grijs doorgaans tegen elkaar zou doen. Aangezien iedereen hier gelijk was. Iedereen was even sullig. Even onbelangrijk voor de andere twee Zielkleuren. Maar opnieuw zei hij er niets van. De jongeman moest het zelf maar weten. Even als dat hij het slechte weer tegemoet wilde lopen. Dax zou hem er niet voor tegenhouden. De jongeman had namelijk geen enkele waarde voor hem. En hij zelf was nu ook weer niet zo goed van aard dat hij onbekende zou helpen het noodlot zo lang mogelijk te zullen ontlopen. Het was de blondie zijn eigen keuze of hij verder zou lopen of niet. En als hij dat zou doen was het de keuze aan de natuur of hij dat zou overleven of niet. Echter bedacht de jongeman zich, bleek toen hij niet veel later in tegenovergestelde richting de op de kei zittende Dax opnieuw passeerde. Enkele passen voorbij de kei draaide hij zich weer om. En even dacht Dax dat de jongen gewoon slecht was in kiezen, totdat het tot hem doordrong dat de jongen hem aankeek. "Als je heelhuids terug wil keren zou ik opschieten." Sprak hij. Oh, dus nu kreeg hij advies van de jongen die hij zojuist in gedachten meerdere adviezen over het zelfde onderwerp had opgelegd? Goed dan. Dax zou de jongen maar wat laten kletsen. Zelf had hij zijn keuzes hier in al gemaakt. Iets waar de jongen geheel niets van af wist natuurlijk. Hij vond het wel prima om hier te blijven zitten en zijn lot aan de natuur over te laten. Echter bracht de jongen toch nog verandering in die beslissing. "Hulp nodig?" Vroeg hij terwijl hij Dax recht in de ogen aankeek. Het kleine grijnsje van de jongen vertelde hem wellicht meer dan zou moeten. Dax keek van hem naar de richting waarin zijn huisje lag en weer terug. Ging dit over een soort overval misschien? Zou de jongen hem naar zijn huisje leiden en hem er dan uit gooien? Als dat het geval was, vond Dax dat geen probleem. Maar toen bedacht hij zich dat dat wel een erg triest einde zou zijn. Een sullig einde. Niet echt iets wat bij hem paste. Ook wilde hij niet dat de jongen zou gaan spreken wat zich binnen bevond. En aangezien hij het ergens wel grappig vond om wat met hem te sollen antwoordde hij: "Ja graag. Mijn vrienden komen alleen wel thuis vanavond. Ik hoop niet dat dat een probleem voor je is? Je mag best mee eten." Een ietwat valse grijns sierde zijn lippen. Het ochtend. Maar die storm zou lang duren. Lang genoeg om het avond te laten worden. Natuurlijk mocht die jongen wel mee op te bewijzen dat hij met zijn grijnsje niets bedoeld had. Maar al had hij dat wel dan zou zijn plan helaas niet doorgaan. Dax pakte de krukken op en hees zich overeind. "We mogen beide wel haast maken. Zo’n bui rolt sneller over dan men denkt." Zei hij tegen de jongen waarna hij richting huis begon te schuifelen. Hij wist niet precies hoe de jongen de hulp precies voor zich had gezien. Maar hij ging er van uit dat als hij te langzaam schuifelde de jongen wel zou ingrijpen.    


|Mood: i'm teasing you |Words: 1126  | Company: A random guy |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Nice "walk" isn't it? [Raidyn]

Terug naar boven Go down
Nice "walk" isn't it? [Raidyn]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Grey Territory :: Crystal Mountain-
Ga naar: