Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

A wolf among Sheep

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden
AuteurBericht
Admin || Soulless
Aantal berichten : 102
Woonplaats : Earth, Solar System, Orion Arm, Milky Way, Local Group, Virgo Cluster, Local Supercluster, Universe

Character sheet
Age: Older than your whole family tree
Species: Primordial Demon [Chaos & Destruction]
Partner:: I'll tell you about my demons while you tell me about yours. Maybe they'll get along well enough to fall in love and leave us alone.
avatar
BerichtOnderwerp: A wolf among Sheep zo feb 28, 2016 9:15 pm

[Olivier only]

Het weer had werkelijk een sprong de andere kant op gedaan: wolken hadden plaats gemaakt voor een helder blauwe lucht en ondanks dat de koud nog altijd vat had op het land, scheen een warm zonnetje neer op diens bewoners. Na de lange en donkere wintermaanden deed dat kleine beetje zon wonderen en leek iedereen in een bijzonder goede bui te zijn. Dat was dan ook een van de redenen dat Trade Square weer bruiste van het leven. Wezens in alle soorten en maten liepen rond tussen de vele kraampjes en winkels die er te vinden waren, opzoek naar iets wat ze nodig hadden of gewoon voor de leuk en om te zien wat er dit voorjaar zoal zou gaan verschijnen. De demon kon niet ontkennen dat hij tot deze laatste groep behoorde. Meestal vermeed hij de grote steden of drukke plekken, geen zin om te moeten dealen met eventuele Bounty hunters of wachters die als een stel haviken de menigte in de gaten hielden, maar zo nu en dan vond ook hij een reden om zich bij de grote menigte te voegen. En gelukkig voor de mensen en al dat soort volk die hier tussen liepen, was dat ditmaal een vredige reden en geen bloederige.
Terwijl hij zich mee liet voeren door de grijze massa, bleef hij op zijn hoede. Hij kon het zich niet veroorloven zijn aandacht te laten varen en alle ogen naar zichzelf te trekken zoals een stel jonge shapeshifters dat deed; zorgeloos rennend tussen benen door met een hoop kabaal. Het feit dat hij als ‘Soulless’ gemerkt was, zette een leuke geldprijs op zijn hoofd en iedereen die wat extra’s wilde verdienen - en daar de ballen voor had - had het op zijn leven gemunt. Hij was vrij zeker dat er zo hier en daar wel zo’n persoon verborgen zat tussen de rest, maar de vraag was, wie? Buiten wat lichaamstaal - waar een goede hunter wel op wist te letten - was er vrij weinig waaraan ze te herkennen waren. Darayvian zijn enige optie was om zijn brandmerk te verbergen met de hoge kraag van zijn vest, hopen dat niemand hem herkende qua uiterlijk en eigenlijk gewoon constant verwachten dat iemand een mes tussen zijn ribben wilde planten. Hij grijnsde kort. Gooi een ander wezen in zijn positie en ze zouden binnen een paar minuten helemaal gek worden, denkend dat alles wat beweegt hun de nek om wilde draaien, terwijl hun rationele brein wist dat dit niet het geval was. Wie was dan nog te vertrouwen en wie niet?
De demon liep door. Zo nu en dan stopte hij even bij een kraampje of winkeltje dat zijn aandacht wist te trekken (die messen waren best wel nice), maar zodra diens eigenaar of een bijstander sociaal begon te doen draaide hij zich om en liep door alsof niemand ooit een woord had gesproken. Zo bleef hij een tijdje ronddwalen terwijl het steeds drukker en drukker werd. En op een gegeven moment was hij daar helemaal klaar mee. Tuurlijk, hij wist dat het druk zou gaan zijn, maar dit? Op een gegeven moment botste haast om de tien seconden een wezen tegen hem op en de meeste keken hem dan ook nog eens zuur aan alsof het allemaal zijn schuld was. De rust bewaren werd al helemaal moeilijk toen een nogal rijk uitziende anthro raaf hem ‘per ongelijk’ een duw in de rug gaf. Het liefst zou hij zich nu om willen draaien en een mes recht door haar strot jagen. Jammer dat dat tegenwoordig niet meer de normaalste zaak van de wereld was en iedereen meteen begon te gillen als een stel keukenmeiden. In plaats daarvan teleporteerde hij zich naar de rustige rand van het plein waar de watervallen te vinden waren. En hij stond nog voor geen moment met beide benen op de grond of een jonge shapeshifter van eerder botste in zijn menselijke gedaante tegen hem op. Het kind deed een paar stappen achteruit en gaf een haastig excuses, maar voor Darayvian maakte het al geen verschil meer: de maand was vol. Hij trok zijn katana uit diens schede en wees het vlijmscherpe wapen naar de keel van het bange kind. Een beweging en er zou bloed vloeien. ”Watch. it,” gromde hij giftig.


OOC: Dit duurde veel te lang om te schrijven, sorry :'D
& de derde paragraaf is een beetje inspiloos..

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 47

Character sheet
Age: 22 in live nr:endless
Species: God of time between the pages
Partner:: I am allergic for that kind of rubbish
avatar
BerichtOnderwerp: Re: A wolf among Sheep di maa 01, 2016 9:45 pm


   

   

   


   
-A wolf among Sheep-


   
Het was voor het vroege voorjaar bijzonder mooi weer. Hij had het niet zien aankomen dat na al die donkere winter maanden er zo vroeg al een opklaring plaats zou vinden. Gek genoeg was dit dus wel het geval. De winter maanden waren voor hem behoorlijk spijtig verlopen. De helft van alle Soulless jagers was de winter niet doorgekomen. En hij? Hij was verwachte voor de verdwijning van Casper. Zodra dat hem ter oren was gekomen had Olivier het ook wel weer gezien. Hij had de rest van de winter buiten Separa door gebracht. En had pas sinds korte tijd weer voet op dit gebied gezet. Hier was hem verteld dat het merendeel van de jagers inmiddels dood was. Dus waarschijnlijk zou de nood om hem ook nog eens der dood te veroordelen of iets in die trant niet hoog liggen. Hij zou, hoe jammer het ook was van al die mede jagers, weer gerust zijn gang kunnen gaan. Olivier vroeg zich af hoe veel Soulless de winter zouden zijn doorgekomen. Verdere bezigheden in Separa had hij tot nu toe niet. Al snel bleek het dat er meer wezens dachten dat een ommetje in de buitenwereld geen kwaad kon. Alle straten, pleinen en stegen leken te stikken van de wezens. Met name Trade Square daar waar wezens nu meteen zo veel ogelijk van het nieuwe verse voedsel in probeerde te slaan. Het ging er dan ook niet echt netjes aan toe. Olivier hield zich afwezig van de kraampjes. Op dit soort momenten was het maar beter ook dat hij helemaal geen voedsel nodig had om in leven te blijven. Hij was het gedrang dan ook al snel zat waarna hij een zij steeg in sloeg. Hij had op zich niet perse verwacht hier totaal alleen te zullen zijn. Maar dit had hij toch echt niet zien aan komen. Wat was dit? Toeval, of wilde men dat hij deze situatie binnen zou lopen? Even stond hij stil. En bekeek de vervreemde situatie voor hem. Een Soulless die zijn katana tegen de keel van een kind aan hield. Je zou haast spreken van lokaas. Maar goed, lokaas of niet. Hij kon niet dood en dat kind wel. Dus het zou waarschijnlijk wel handig zijn dat kind hier weg te krijgen en zelf de gevolgen van de sacherijnige Soulless te ondergaan. Olivier haalde eventjes diep adem, en teleporteerde het kind vervolgens naar een plein vele malen verderop. Zodra hij wist dat het jochie daar heelhuids was aangekomen stapte hij uit de steeg naar voren. "Waag het niet hem achterna te gaan. Je hebt het recht niet hem ook maar iets aan te doen."Sprak hij scherp terwijl hij zijn kromzwaarden uit hun schedes trok. Olivier verwachte dat zijn actie het humeur van de Soulless niet veel goeds zou doen. Waarschijnlijk zou er dan ook weinig van praten komen. Het belangrijkste doel was dat het kind ongedeerd zou blijven. Teleporteren wanneer de Soulless dat deed en zo goed mogelijk verdedigen. Daar stelde hij zich dan ook op in.
   

   

   |Mood: 'Op de tenen getrapt' |Words: 504 | Company: A Soulless |

   
   
   
© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Soulless
Aantal berichten : 102
Woonplaats : Earth, Solar System, Orion Arm, Milky Way, Local Group, Virgo Cluster, Local Supercluster, Universe

Character sheet
Age: Older than your whole family tree
Species: Primordial Demon [Chaos & Destruction]
Partner:: I'll tell you about my demons while you tell me about yours. Maybe they'll get along well enough to fall in love and leave us alone.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: A wolf among Sheep vr maa 04, 2016 6:36 pm

Het arme kind durfde geen vin te verroeren en stond als versteend, angst schitterend in zijn jonge, bruine ogen. Vechten was geen optie, dat zou hij nooit winnen, voor vluchten zou hij nooit snel genoeg kunnen zijn. Het enige instinct dat dan nog overbleef was bevriezen, hopend dat het gevaar je niet zag of interesse verloor. Voor dat eerste was het al veel te laat, het laatste zou niet snel gebeuren, maar was nog altijd een mogelijkheid. Het was echter maar goed ook dat de jonge shapeshifter bevroor in angst. Een beweging en Darayvian had er zonder pardon een eind aan gemaakt. Was zijn bloedlust ook weer meteen gestild. Voor nu.. Maar nog voor de situatie tot daartoe kon escaleren, verdween het kind schijnbaar in het niets. Nu zijn wapen geen doelwit meer had, legde hij het met de rug van het zwaardblad tegen zijn schouder, de schede had hij nog altijd in zijn andere hand vast. "Tck," gromde hij tussen zijn tanden door, irritatie duidelijk zichtbaar op zijn gezicht.  Hij was zich ervan bewust dat het kind niet zomaar verdwenen was, maar in plaats daarvan ergens anders heen geteleporteerd. Met een beetje moeite zou hij het zo weer kunnen vinden, echter bleef hij waar hij was. Shapeshifters waren niet in staat zichzelf of anderen te teleporten - of niet zover hij wist - dus de enige conclusie die hij kon trekken was dat een ander wezen dat had gedaan. En Darayvian wilde weten wie. Lang hoefde hij niet te wachten op een antwoord, want een man verscheen al snel uit een zijsteeg. "Waag het niet hem achterna te gaan. Je hebt het recht niet hem ook maar iets aan te doen," sprak hij terwijl hij zijn twee kromzwaarden trok. De demon liet zijn gele ogen op de vreemdeling vallen. Fijn. Problemen. Had hij kunnen verwachten. Sterker nog, hij was verrast dat ze niet eerder waren gearriveerd.
"Het recht niet? Laat me niet lachen," zei hij, zijn stem was uiterst kalm ondanks dat hij zich zwaar irriteerde aan de woorden die de ander hem toe had gesproken. "Heeft de slechtvalk het recht niet de holenduif te vangen? De grijze wolf het recht niet de wapiti neer te halen? Als dat zo was zou het al snel een zooitje worden, denk je niet?" Terwijl hij sprak, kantelde hij zijn hoofd ietwat naar voren zodat de klep van zijn witte, bond petje zijn ogen in schaduw hulde. Zo kon hij haast onopmerkbaar in slechts enkele seconden zijn omgeving checken. De aandacht van de wachters had hij nog niet getrokken aangezien die nergens te bekennen waren. Verder waren er ook niet bepaald veel andere wezens, alleen nog twee andere jonge shapeshifters. Waarschijnlijk broer en zus van het andere kind of gewoon vrienden. Darayvian keek de man voor hem weer aan. "En wat ben je van plan te doen met die zwaarden?" vroeg hij ondanks dat hij al zo'n idee had wat de bedoeling was.


OOC: Klein foutje uit m'n laatste post: Dar heeft geen katana, maar een nodachi (ongeveer hetzelfde uiterlijk, maar groter/langer en zwaarder)

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 47

Character sheet
Age: 22 in live nr:endless
Species: God of time between the pages
Partner:: I am allergic for that kind of rubbish
avatar
BerichtOnderwerp: Re: A wolf among Sheep za maa 12, 2016 4:55 pm






-A wolf among the sheep-


Het had haast een opzettelijke situatie geleken. Een om hem hier slechts heen te lokken. Hoe vaak hij ook al een niet echte situatie had meegemaakt bleek geen rol meer te spelen toen voor hem het kind de reden bleef om vooralsnog in de grijpen. Hij teleporteerde het jongetje naar een paar pleinen verderop. Waar hij, mist Olivier zijn karwij hier netjes wist af te maken, voorlopig veilig zou zijn. Olivier stapte vrijwel meteen daarna de steeg uit, het plein op waar de Soulless stond. Het was maar beter om zo snel mogelijk de aandacht te trekken. Hoe langer de Soulless met hem bezig was hoe meer tijd het kind zou hebben om weg te komen."Waag het niet hem achterna te gaan. Je hebt het recht niet hem ook maar iets aan te doen." Sprak hij enigszins geërgerd. Waarna hij zijn kromzwaarden uit hun schedes trok. Hij had bijzonder weinig geduld met dit soort types en was er dan ook eerder op uit om geweld te zullen gebruiken dan om het met woorden op te lossen. De meeste van hen dachten het recht te hebben om zonder pardon alles te vernietigen waar god, of in zijn geval goden, zo hard aan gewerkt had/hadden. Daarbij was hij er ook gewoon op uit te zullen vechten. Olivier had in de tijd die hij buiten Separa had doorgebracht niets kunnen uitvoeren. Wat de nodige frustratie met zich meebracht. De Soulless keek hem aan. "Het recht niet? Laat me niet lachen." Sprak de Soulless kalm. Waarna Olivier hem een verveelde blik toe wierp. Ten teken dat hij niet onder de indruk was van diens woorden. Wat enigszins ook wel gewoon waar was. Het kon hem niet veel schelen wat de Soulless te vertellen zou hebben. Hij zou het er toch niet mee eens zijn. "Heeft de slechtvalk het recht niet de holenduif te vangen? De grijze wolf het recht niet de wapiti neer te halen? Als dat zo was zou het al snel een zooitje worden, denk je niet?" In gedachten lachte hij om de maffe theorie. Maar liet er niets van blijken. Hij zou de man voor zich er alleen maar kwader mee maken. Wat misschien wel enigszins de bedoelding was. Maar nu nog niet. Hij moest zo veel mogelijk tijd zien te rekken. De man zo lang mogelijk bezig houden. Al stond dat in strijd met zijn eigen hoeveelheid geduld. Dus het zou nog maar afwachten zijn hoe lang hij dit vol zou houden. "Omdat wij wezens zijn en zij dieren." Merkte hij droogjes op. "Dieren moorden als ze honger hebben. En hebben daar controle over. Een limiet. Wezens, zo als jij, kennen dat limiet niet. En doden ook voor de kick of omdat iemand hen niet aanstaat. Ook hebben wezens geen natuurlijke vijanden en is de natuur zelve niet gewend jullie populatie klein te houden. Als we jullie het recht gaven om te laten en doen wat jullie willen dan zou het pas echt een zooitje worden." Sprak hij kalm. Hij snapte de stelling van de man ergens wel. Maar was het er zelf niet bepaald mee eens "En wat ben je van plan te doen met die zwaarden?" Vroeg de Soulless hem. Waarop Olivier begon te glimlachen. Hij klemden zijn handen ietwat strakker om de heften heen. "Ik zat te denken aan een duel. Niets vijandigs of zo. Gewoon een wedstrijdje kijken wie de sterkste is. En dat even zonder regeltjes of limieten." Stelde hij voor. Dat was wel eerlijk, toch? Ze hadden allebei gelijken kansen. De Soulless misschien een beetje meer dan hij. Je mocht in zetten wat je wilde. En de politie zou er niet worden bij gehaald. Klonk als een aardig aanbod als je het hem vroeg. Maar misschien dacht de Soulless daar anders over? Zo niet dan zou hij daar snel genoeg achter komen.



|Mood: Annoyed but quiet |Words: 639 | Company: A Soulless |


© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Soulless
Aantal berichten : 102
Woonplaats : Earth, Solar System, Orion Arm, Milky Way, Local Group, Virgo Cluster, Local Supercluster, Universe

Character sheet
Age: Older than your whole family tree
Species: Primordial Demon [Chaos & Destruction]
Partner:: I'll tell you about my demons while you tell me about yours. Maybe they'll get along well enough to fall in love and leave us alone.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: A wolf among Sheep do maa 24, 2016 11:08 am

Don't cry M E R C Y ,
There's too much pain to come.
Veel levenstekenen leken niet van de man vandaan te komen terwijl de demon sprak, of daarna. Hij stond daar maar gewoon rustig af te wachten en te luisteren na wat hij erover te zeggen had. Dit gaf Darayvian mooi de kans om even snel zijn omgeving te checken op mogelijke dreigingen, maar buiten wat wantrouwige en angstige gezichten van de enkele wezens in de buurt, was er niets te zien. Zijn gele ogen bleven dus alweer snel op de gedaante voor hem hangen. "Omdat wij wezens zijn en zij dieren," reageerde de man, hoewel hij niet uit was geweest op diens antwoord. Als hij niets had gezegd dan was hij daar ook gewoon 'blij' mee geweest. "Dieren moorden als ze honger hebben. En hebben daar controle over. Een limiet. Wezens, zo als jij, kennen dat limiet niet. En doden ook voor de kick of omdat iemand hen niet aanstaat. Ook hebben wezens geen natuurlijke vijanden en is de natuur zelve niet gewend jullie populatie klein te houden. Als we jullie het recht gaven om te laten en doen wat jullie willen dan zou het pas echt een zooitje worden."  Hij grinnikte hierna, maar de humor droop er binnen enkele seconden helemaal uit.  Niet alleen waren er genoeg dieren die anderen doodde en ze niet als voedsel gebruikte, er was ook een aantal dieren die meer doodde dan nodig was, of bijzonder verspillend waren met wat ze hadden gevangen. Het idee van de man dat wezens geen natuurlijke vijanden hadden was ook precies de reden dat Darayvian achter bepaalde wezens aanging en ze afslachtte. Ze deden maar wat ze wilde en hadden geen respect voor hun omgeving. Als moedertje natuur het niet wilde oplossen met een massa-uitsterving of twee, dan nam hij die verantwoordelijkheid wel.
Iets wat hem echter meer op zijn hoede bracht was de manier waarop hij hem toesprak. Hij kreeg namelijk niet de indruk dat de man met 'jullie soort' demonen over het algemeen bedoelde. Tenslotte waren er ook een aantal van zijn soortgenoten - hoe vreemd het ook mag klinken - wat vrediger en lieten ze andere wezens met rust of leefde ze zelfs samen met hen. Hij veegde de glimlach van zijn gezicht. Deze man wist dat hij een Soulles was, waardoor de mogelijkheden van wie er precies voor hem stond, meteen een heel stuk minder werden door deze conclusie.  Als hij niet voorzichtig was kon deze situatie nog wel eens heel interessant worden.
Darayvian negeerde de woorden die de man eerder had gesproken en vroeg naar wat hij van plan was met die twee kromzwaarden, zonder echte nieuwsgierigheid aangezien hij al bijna helemaal zeker was van de bedoeling. De man voor hem glimlachte. "Ik zat te denken aan een duel. Niets vijandigs of zo. Gewoon een wedstrijdje kijken wie de sterkste is. En dat even zonder regeltjes of limieten." Daar hadden we het al. En dan ook nog beweren dat hij hier de gewelddadige was? "No thanks. Ik kan m'n tijd en energie wel in nuttigere zaken steken," sprak hij en deed zijn nodachi terug in zijn schede. De handeling kon mogelijk als een fout gezien worden door menig swordsman, omdat het je kwetsbaar maakte. Tenslotte kostte het tijd je wapen weer te trekken en in een verdedigende positie te brengen, maar anders dan een swordman, had Darayvian geen wapens nodig om flinke schade toe te kunnen richten.  Deze indruk gaf hij echter niet en de enige manier om daarachter te komen was om wat research over hem doen, of natuurlijk gewoon op de harde manier.

591 WORDS , OOC: xxxx  ©

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: A wolf among Sheep

Terug naar boven Ga naar beneden
A wolf among Sheep
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: City of Peace :: Trade Square-
Ga naar: