Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

See through the flames [Open]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: See through the flames [Open] vr jan 01, 2016 6:26 pm

See through the flames
With: Eerste post voor Olivier, daarna open

Hijgend sprong de jongeman van de hoge trappen af. In één streep naar beneden, met een kreun eindigend op de harde, bevroren witte ondergrond. Achter hem weerklonken vele stemmen. Naar elkaar toeschreeuwend. Enthousiast. Vol met adrenaline. Alsof een stel hyena's op het punt stonden een stuk vlees te bespringen. Dat ze eerst nog met elkaar ruzie stonden te maken wie het eerste recht had op voedsel. Ze droegen verschijnende voorwerpen bij hun. De één had een speer, de ander een net en weer een ander een apart geweer. Voor het eerst in Hunter's leven werd er écht jacht op hem gemaakt. Jacht waar ze super dichtbij waren in ieder geval. En hij voelde zich opgesloten, wetend dat hij een ander soort tactiek moest gaan uitvoeren. Maar de haast, gecombineerd met dit gedeelte van het gebied niet kennend, maakte zijn situatie er niet bepaald beter op. Hoelang waren ze nou al bezig met dit kat en muis spelletje? Lang genoeg om te weten dat zijn energie op begon te raken.  Het was nieuw de opgejaagde te wezen. Een ervaring waar hij nooit echt om had zitten te springen. Toch was die tijd ongewild aangebroken, waardoor hij met de gebakken peren zat. Een gevaarlijke periode waarbij hij niet wist of hij dit wel zou overleven. "Geluk" had immers vele malen aan zijn zijde gestaan. Vele malen had Hunter weten te ontsnappen uit de meest wrede situaties. Maar ooit moest dat geluk op zijn, wist hij. Ooit zou z'n beschermengel uit de hemel vallen en het zou hem niets verbazen als vandaag die dag was. Een onverwacht zwaar voorwerp wikkelde zich ineens om zijn enkel heen. Met een simpele ruk aan de ketting werd Hunter onderuit gehaald, wat hem hard deed landen op diens zij. Er leek geen moment voor rust te worden gegund. Direct zodra hij tegen de grond lag, werd de ketting aangetrokken door twee man. Twee middelbare mannen, die vies veel op elkaar leken. Beide hadden lange donker blonde haren, de ene beter verzorgd dan de ander. Hun lichaamsbouw kwam behoorlijk overeen en ze droegen gelijke kleding. Proestend veegde Hunter het sneeuw uit zijn gezicht terwijl hij zijn vingers in de besneeuwde grond probeerde te boren, in de hoop de snelheid doen te vertragen. Intussen naderde de groep. Paniek sloeg toe. En zoals elke leeuw die zich bedreigd voelde, reageerde Hunter compleet volgens instinct. Onverwachts en snel. Out of the blue klonk een enorme explosie. Vlammen verschenen en sloegen direct om zich heen. Ondanks de enorme kou van de afgelopen weken, verdween het sneeuw. Alsof het er nooit geweest was. Zelfs de natte beplanting sloegen vlam. Dikke rookpluimen, samen gevormd tot een enorme paddenstoel, rees omhoog naar de lucht, wat de hemel zwart deed kleuren. De vlammen gaven zich niet over aan de kou. Sterker nog, het breidde zich uit. Vlammen likten langs de vervallen muren omhoog. Maar niet enkel de natuur kreeg het flink voor de kiezen. De groep mannen die Hunter eens gevolgd hadden, stonden in lichte laaie. Hun eens enthousiaste geschreeuw sloeg over in doodskreten. Kreten van wanhoop, van angst. Een aantal renden panisch rond, terwijl dat anderen over de grond heen rolden in de hoop het dodelijke vuur te kunnen doven. Niets leek te helpen. Langzaam maar zeker verloren ze hun leven. Hunter zat nog altijd versteend aan de grond, zielloos starend naar niets in het bijzonder.

De geur van verbrande lichamen drong zijn neusgaten binnen terwijl het geluid van inéénstortende gebouwen zijn oorschelpen vulden. Een rood, oranje gloed had de horizon gekleurd. Op een pleintje, in het midden van alle ravage, stond een tiener. Ware paniek was getekend op het gezicht, terwijl diens handen zwaar verbrand waren. Verbrand van zijn eigen vlammen. Rondom hem was geen kip meer te bekennen. De bevolking was gevlucht, of gestorven in deze ware hel. Niets stond meer in volle glorie. Huizen vielen uiteen. Stenen waren zwart van roet. Vlammen overheersten de omgeving, alles vernietigend wat op hun pad kwam. 'Nee!' Sprak de jongen met bevende stem. 'Wat heb ik gedaan?!' Totaal in shock sloeg hij zijn gehavende handen voor z'n gezicht, terwijl hij neerzakte op zijn knieën. 'Wat heb ik gedaan?' Herhaalde hij fluisterend, keer op keer weer. Een zwaar gekraak klonk aan z'n rechter zijde. Daar waar een kerk stond. Vlammen sloegen uit de eens sierlijke ruiten. En toen gebeurde het. De klokkentoren brak af. Met grote ogen had Hunter omhoog gekeken, tot hij snel naar achteren begon te schuiven. Het vallende constructie viel voor hem uiteen zodra het de grond raakte. Stukken steen vlogen in de rondte.  Voor hij er erg in had, veranderde de eens kleurige wereld in een donker gat.


Een enorm gewicht hield Hunter tegen de grond gedrukt. In de tussentijd had een tweede groepje zich door de vlammen een weg gebaand. Drie mannen hadden zich bovenop hem gestort, terwijl hij had zitten dagdromen. Pas toen hij zijn armen bewegen wou, en hen écht opmerkte begon hij te stribbelen. Iets wat vrij weinig uitmaakte, met drie man bovenop zich. Een lage, gevaarlijke grom verliet zijn keel. 'Ga verdomme van me af!' De grip rondom zijn armen en benen versterkten. Er klonk honend gelach. 'Schreeuw, dreig en probeer wat je wilt,' sprak een koele stem. Een vierde persoon kwam aanzetten. Hunter richtte zijn dodelijke blik op het individu. Op slechts een meter afstand stond een jongeman. Jong in de dertig, strak in het pak. De bruine haren waren netjes achterover gekamd. Maar het enigste wat Hunter zag, was de spuit die de onbekende in diens hand hield. 'Met slechts een hele kleine doses hiervan zal je heerlijk gaan slapen. En als je nu het lef hebt om die vlammen op ons in werking te zetten, dan krijg je een kogel door je kop. Begrepen?' Zwijgend staarde de shapeshifter hem aan, tot een schaduw achter een waas van vuur zijn aandacht trok.


Story written by: Safiena @ Separa
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44
Woonplaats : i have lived here and i have lived there, never sure where i'll end up next

Character sheet
Age: 17
Species: Shapeshifter: Tiger, small or normal height
Partner:: I don't believe in love
avatar
BerichtOnderwerp: Re: See through the flames [Open] zo jan 10, 2016 5:40 pm


Met gesloten ogen luisterde ze naar het geritsel van bladeren die hoog boven de grond werden gehouden door de lange takken van verschillende bomen. Het geritsel klonk dichtbij en luid in vergelijking met de commotie dat ergens in de verte plaats vond. Wat er aan de hand was wist Taiga niet, en eerlijk gezegd kon het haar ook niets schelen. Ze koos dan ook zonder twijfel voor het geritsel dat haar omsingelde in de plaats van het geschreeuw en wat nog meer van de mensen die overduidelijk iets aan het doen waren. Natuurlijk was er dat moment geweest toen ze voor het eerst het lawaai hoorde en nieuwsgierig was voor wat er gebeurde maar dat was al lang voorbij. In de plaats had ze gekozen voor een rustige plek op één van de lage takken van een boom. Wat ze hier eigenlijk deed wist ze ook niet. Het ene moment werd ze wakker en besloot ze een wandeling te maken sinds ze zich al snel verveelde and next thing you know was ze in de City of peace beland. Waarom haar voeten deze plek hadden gekozen, een plek vol met mensen, wist ze niet. Maar veel kon het haar niet schelen. De lange wandeling had het korte meisje moe gemaakt en haar voeten deden pijn alsof ze kilometers had gestapt zonder pauze. Iets dat ze dan ook onbewust had gedaan. Een zachte zucht rolde over haar lippen terwijl een donkere maar kalmerende waas haar gedachten begon over te nemen. De bewegingen die haar been maakte terwijl het ontspannen heen en weer zwaaide begonnen kleiner en zachter te worden. Langzaamaan begon het bekende gevoel van slapen haar lichaam over te nemen en Taiga haar gedachten mee te nemen naar dromenland. Dat is totdat het geluid van schreeuwende mensen ineens een stuk luider klonk. Direct sprongen haar ogen open om een geïrriteerde blik te onthullen. Veel kon het haar niet schelen wat de mensen deden, dat is totdat ze haar rust verstoorden. De mensen doen hun ding en Taiga doet haar ding, dat is hoe het hoorde te zijn en dat is hoe Taiga het koos. Maar ja, er waren van die momenten waar Taiga haar pad kruiste met die van een ander. Zo een moment eindigde meestal dan ook met een geïrriteerde 17 jarige en een persoon dat een extra blauwe plek erbij kreeg. Met één van haar handen in een vuist gebald, klaar om iemand een niet zo zachte stoot tegen de arm te geven, zwaaide Taiga één van haar benen over de tak die haar ondersteunde om er vervolgens vanaf te springen. De tak hing laag en al snel raakte haar twee voeten de grond. Direct schoot haar blik in de richting van het lawaai. Er was duidelijk iets aan de hand, wat kon ze echter niet zien door de dichte begroeiing van alle planten. Veel tijd was er ook niet om te proberen zien wat er aan de hand was voordat een oorverdovend geluid haar oren bereikte. Instinctief vlogen Taiga haar kleine handen naar haar oren, in de hoop om het geluid the blokkeren. Maar het was te laat, een luide piep klonk in haar oren terwijl haar ogen zich heropende in de hoop om te zien wat er aan de hand was. Wanneer ze haar ogen had dichtgeknepen wist ze niet, net zo min als wanneer de pijnlijke piep uit haar oren zou verdwijnen. Maar veel tijd om daar over te piekeren had Taiga niet want haar aandacht werd al snel getrokken door iets dat de haartjes op haar armen overeind deed staan. De hitte had haar kleine lichaam al snel bereikt en geschrokken strompelde ze een paar stappen naar achter. Een zee van vuur had plaats gevonden op de plek waar ze nog geen vijf seconde geleden prachtige bomen en struiken had gezien. Elke cel in haar lichaam schreeuwde naar haar om weg te rennen van het groeiend gevaar maar het was alsof iemand superlijm aan de zool van haar schoenen had gesmeerd want hoe hard haar lichaam ook schreeuwde om weg te sprinten, haar voeten wouden niet mee. In de plaats stond ze daar bevroren met grote, bange ogen terwijl het vuur zich steeds meer verspreide. Ondertussen was de tuin al gevuld met rook. Rook dat haar keel deed branden en Taiga moest een hand voor haar mond houden in de hoop om niet te veel in te ademen. Met al dit gedoe hoorde ze de voetstappen niet die haar snel benaderde. Pas toen een grote hand haar ruw in de struiken duwde kwam ze terug bij bewustzijn. Al zou je niet zeker kunnen zeggen of het de ruwe hand die haar duwde, de struik vol doornen waar ze in beland was, of de woorden die de man zei waren wat haar uit de put van angst katapulteerde. Normaal zou het Taiga op een moment zoals dit niet veel kunnen schelen wat iemand zei. Zelfs de ruwe duw kon de pot op nu dat het voelde alsof haar lichaam levend gebraden werd door de hitte van het vuur. Het waren echter de twee laatste woorden die de man had gezegd dat ervoor zorgde dat een kille blik in haar ogen verscheen. Haar ogen bleven gericht op de man in het pak terwijl hij steeds dieper in de rook verdween, en zelfs toen er niets meer van hem te zien was bleef ze woedende naar de plek staren waar hij was verdwenen. Zijn woorden spookte nog door de lucht, of was het in haar hoofd? Nou ja, veel verschil maakte het niet terwijl adrenaline zich door haar aderen begon te verspreiden. ‘Kleine meid’ dat was wat hij had gebruikt om zijn zin af te sluiten. En dat waren twee woorden die Taiga niet pikte. Haar armen en benen begonnen haast vanzelf te bewegen terwijl ze haar weg uit de struik probeerde te vechten. Grote doornen klauwde aan haar kleren en sneden door haar kleren en in haar vlees terwijl ze wild heen en weer bewoog. Het geluid van haar scheurende jas bereikte haar oren maar het kon haar niets schelen, ze bleef door vechten. Zelfs toen een doorn recht boven haar wenkbrauw een snee achter liet stopte ze niet, de adrenaline die haar lichaam had overgenomen deed de pijn verdwijnen en al snel had ze zich uit de struik met reuze doornen gevochten. Schrammen, krassen en kleine sneden vonden plaats op elke plek van haar lichaam die bloot gesteld was aan de open lucht. Met knarsende tanden trok ze haar jas uit en liet ze die op de grond vallen terwijl de kleine tiener haar weg naar voren baande, tussen de vlammen en de rook. Roet viel in haar gouden-oranje haar en donkere vegen vonden plaats op haar gezicht wanneer ze de hitte probeerde weg te vegen. Haar ogen waren half dichtgeknepen tegen de hitte en de rook terwijl ze woedend naar voren liep. Als het niet voor de rook was zou je misschien zelfs stoom uit haar oren kunnen zien komen terwijl ze de stem van dezelfde man als eerder naderde. Zonder er zelfs over na te denken stormde Taiga naar voor en door een kleine opening tussen de vlammen. Als blikken konden doden dan was de man in het pak al lang dood, maar spijtig genoeg konden blikken dat niet doen. Dus in de plaats daarvan liep Taiga in (voor haar) grote stappen naar de man die net klaar was met iets te zeggen tegen iets. Tegen wat wist ze niet want al dat Taiga nu kon zien was de man die een niet te aardig antwoord zou krijgen voor de woorden die nog steeds in haar hoofd rondspookte. Gespannen bleef Taiga stil staan achter de man om hem vervolgens op zijn schouder te tikken, of zijn arm eigenlijk sinds ze iets te klein was om zijn schouder te kunnen raken. Zijn volle aandacht kreeg ze echter niet, alleen maar een koude stem en zijn lichaam dat een beetje naar haar toe draaide. ‘Wat’ Sprak zijn koele stem en de kleine tiener moest opkijken om zijn ogen te kunnen zien. Veel kon haar dit echter niet schelen omdat zijn volgende woorden haar zo boos maakte dat haar been vanzelf bewoog. ‘Wat moet je klein m-‘ Nog voordat  hij zijn zin kon afmaken maakte haar knie contact met een plek where the sun doesn’t shine. Pijn was duidelijk te zien in de man zijn ogen wanneer haar knie contact maakte want hoe hij ook was, het deed altijd pijn bij een man wanneer je je knie hard tegen z’n kuis ramt. Pas toen er iets uit de man zijn hand viel werd Taiga zich bewust van het feit dat ze zeker niet alleen waren. Haar woede verdween als sneeuw voor de zon en haar ogen focuste zich op de spuit dat op de grond viel. Vervolgens vloog haar blik naar het hoopje mannen van wie ze nu ook de aandacht had gekregen. En onder die mannen zag ze nog iemand liggen. Wat ze deden wist ze niet en veel kon het haar niet schelen, al dat ze echt zag was het feit dat ze eruit zagen als een hoopje. “Idiots.” Mompelde ze zachtjes tegen zichzelf terwijl ze haar omgeving scande, nu pas bewust van waar ze eigenlijk was en dat ze duidelijk op de plek was waar de zee van vuur ontstaan was. Alweer vlogen haar ogen naar de roodharige die op de grond werd gehouden door drie andere mannen. Haar gezicht was neutraal, misschien nog een beetje irritatie verscholen in haar ogen. What the hell was er hier aan de hand? Met een kleine frons keek ze naar de man die ze een paar seconden pijn had bezorg. Misschien moest ze maar weg gaan, niet alsof wat er aan de hand was iets met haar te maken had. Maar in de plaats van zich om te draaien en weg te lopen zoals ze net har gedacht boog ze voorover om de spuit op te pakken, benieuwd wat het zou kunnen zijn en alweer niet oplettend op de man zelf.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: See through the flames [Open] zo jan 31, 2016 5:10 pm

See through the flames
With: Taiga

Zijn blik was al die tijd strak gericht geweest op het voorwerp dat de man in diens handen hield.  De reden wat hier achter stak, interesseerde hem werkelijk geen reet. Het enigste waar hij zich mee bezig hield, was zorgen niet geraakt te worden door die naald en een mogelijke ontsnappingsplan. Een tweede vlammenzee creëren zou weinig goeds doen.  Deze plek was al behoorlijk gehavend. Meer dan daadwerkelijk de bedoeling was geweest. Hij had enkel de mensen ermee willen raken. Iets wat gedeeltelijk gelukt was. Het bleek alleen niet goed genoeg. Zoals het altijd al was geweest. Voor alles. In ieder opzicht. Het was nooit goed genoeg geweest. Door die demotiverende gedachte liet Hunter zijn hoofd tegen de grond zakken, hierbij de moed opgevend. Een diepe zucht ontsnapte aan hem, terwijl alle spieren in zijn lichaam leken te ontspannen, ondanks het zware gewicht dat op hem drukte. De onverschrokken vlammen die eens hevig woedde, die de omgeving zwaar aantastte, minderde kwa kracht. Nog steeds bleven ze heersen, alleen minder intensief. Doordat hij zelf meer ontspande, deden ze mannen dat ook. Ze waren nog altijd op hun hoede, dat wel, maar de grip minderde. Wat hem voldoende ruimte gaf om redelijk fatsoenlijk te kunnen ademhalen. Een pretje was het immers niet, over de 200 kilo aan gewicht op je rug te hebben zitten.

Ineens gebeurde er iets onverwachts. Iets dat alle ogen deed opkijken, inclusief die van Hunter. Er verscheen een meisje. Klein van stuk, wat het schatten naar haar leeftijd moeilijker maakte. Zijn ogen vernauwden zich. Wat had zij hier mee van doen? Maar al snel werd duidelijk dat ze helemaal niet bij dit clubje hoorde. De man die de spuit had vastgehouden, had diens zin nog niet eens kunnen afmaken of de beste werd al geraakt op een plek waarvan iedere man zou huiveren. Waar iedere man de pijn zou voelen, al werd diegene zelf niet geraakt. Een geamuseerde grijns verscheen op Hunter's gezicht. Leedvermaak, de beste manier van amuseren als je het hem vroeg. Vanuit zijn ooghoeken kon hij zien hoe de andere mannen verbouwereerd waren door dit onverwachte bezoek. Ze waren zo van hun stuk geslagen dat ze er niet snel van konden herstellen. Afwachtend keek de jongeman naar het meisje, verwachtend dat ze wel te hulp zou komen schieten. Maar nee. Ze stond daar, in complete rust. Een klein stukje irritatie leek zich te verschuilen in haar ogen. Een vaag vermoeden kwam opzetten dat ze de plek zou gaan ontvluchten. Dat ze hem hier zou achterlaten. Wel ja, waarom ook niet? Ze waren voor elkaar onbekenden en hulp aanbieden in deze wereld was meer dan zeldzaam. Hij schraapte zijn keel, kuchte daarbij eens onschuldig, hopend haar aandacht te krijgen. Alleen ging haar aandacht naar iets geheel anders uit: de spuit dat op de grond was gevallen. Ze bukte, pakte het in haar handen. Wederom kuchte Hunter eens. 'Oi...' Meteen daarna knikte hij richting de gepijnigde man, hopend dat ze daarmee de hint zou snappen.  Ze kon er natuurlijk ook hele andere dingen mee doen. Een scenario waar hij liever niet aan wou denken. Intussen hadden de mannen zich hersteld. 'HEY!'  riep er één, waarna diegene op stond. 'Leg dat neer, kleintje!' Dreigend stapte de man op haar af. Het gewicht dat nu miste op Hunter's rug, gaf hem genoeg ruimte om te kunnen ontsnappen. Zonder verder na te denken begon zijn lichaam te veranderen. Nam het een dierlijke vorm aan. Van een roodharige jongeman, naar een grote zwarte leeuw. Door de verandering konden de andere twee zich niet aan hem vast klampen. Ze deinsden geschrokken achteruit, hun wapens trekkend. Kleine "wolkjes" van vuur ontsnapte aan Hunter's neusgaten. Van de twee mannen, keek hij naar het meisje en de andere man. Naar welke partij zou hij eerst moeten gaan?

Story written by: Nugget & Safiena @ Separa
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44
Woonplaats : i have lived here and i have lived there, never sure where i'll end up next

Character sheet
Age: 17
Species: Shapeshifter: Tiger, small or normal height
Partner:: I don't believe in love
avatar
BerichtOnderwerp: Re: See through the flames [Open] do feb 04, 2016 8:27 pm

De spuit voelde koud aan in Taiga haar kleine handen. Alsof het uren in een koelkast had gelegen en er nog maar net uit was gehaald. Voorzichtig bracht Taiga de spuit dichter naar haar gezicht toe om zo het onbekende spul dat de spuit voor drie kwart vulde van dichterbij te kunnen bekijken. De vloeistof erin was dun, net water en als het doorzichtig was geweest zou ze misschien wel denken dat het water was. Nou ja, als het doorzichtig was en niet in een spuit sinds het een feit is dat men water niet ronddraagt in een spuit. Maar in de plaats van gewoon doorzichtig te zijn had de vloeistof een witte tint, alsof er een beetje melk in had gemorst. Stil probeerde ze te raden wat het zou kunnen zijn. Verschillende mogelijkheden spookten door haar hoofd heen, 'drugs, vergif, verdovingsmiddel...' Als Taiga zo naar de situatie kijkt zou ze haar geld eerder inzetten op de kans dat het een verdovingsmiddel was. Natuurlijk kon het ook zo zijn dat het vergif was en dat ze de man met het rode haar probeerde te vermoorden. Dat zou ergens ook wel verklaren waarom ze hem tegen de grond hielden door met z'n drieën op hem te liggen. Heel even liet Taiga haar blik naar het hoopje lichamen zweven. Ze zagen er nog steeds net zo idioot als een halve minuut geleden toen ze hier aankwam, misschien zelfs nog idioter door de verbaasde uitdrukkingen die plaats hadden gevonden op drie van de mannen hun gezichten. Veel tijd verspilde Taiga hier echter niet aan want al snel keek ze weer terug naar de spuit. Maar nog voordat ze zich helemaal op het mysterie vloeistof kon richten onderbrak een kuch haar gedachten. Wederom keerde Taiga zich naar de mannen die op de grond lagen om al snel te zien dat de Redhead haar aandacht probeerde te vangen en haar iets probeerde duidelijk te maken. Met een opgetrokken wenkbrauw keek ze naar de man terwijl hij in de richting knikte van het hoopje afval dat ze daarnet op een soort van gevoelige plek had geraakt met haar knie. Niet dat zijn pijn haar ook maar iets kon schelen, hij had het dan ook verdient. Niemand, en dan ook niemand noemt haar klein. De irritatie in haar ogen werd tien keer zo sterk wanneer haar blik op de man in het pak belande en ze wou hem al bijna opnieuw pijn doen wanneer ze er aan dacht wat hij haar had genoemd. Toch hield ze zich in omdat de roodharige vreemdeling duidelijk iets van haar wou en al vrij snel dacht Taiga dat ze wist wat hij wou. Natuurlijk was ze niet 100% zeker maar ja, het is niet alsof de roodharige woorden aan het gebruiken was. Even keek ze neer naar de spuit die ze stevig maar toch voorzichtig in haar handen vast hield om vervolgens weer naar de man in het pak ge kijken en zonder enige twijfel stapte ze naar de man af die duidelijk in pijn was en stak ze de naald van de spuit in zijn arm. Ze voelde zijn lichaam verstijven zodra de naald zijn lichaam in prikte, maar zodra ze ook maar een beetje van de vloeistof in hem had gespoten ontspanden zijn spieren direct en werd hij net spaghetti, zo ontspannen en los werd zijn lichaam, net zoals gekookte pasta. Zodra dit gebeurde trok ze de spuit direct weg van zijn arm, verbaasd hoe veel effect maar een paar milliliter van het vloeistof had. Veel tijd had ze echter niet om verbaasd te zijn naar de effecten van het vloeistof want blijkbaar was één van de mannen uit zijn verbazing van haar verschijning wakker geworden en was aan het schreeuwen. Nog specifieker, hij was tegen haar aan het schreeuwen. Veel kon het Taiga eigenlijk niet schelen, ze pikte het niet echt wanneer mensen gewoon schreeuwden zonder een reden maar ja, mensen waren nu eenmaal irritant. Daarom reageerde ze er niet op. Pas bij de rest van zijn woorden reageerde ze. Zodra de woorden zijn mond uit waren verstijfde Taiga helemaal, elke spier gespannen. Een vonk sprong over in haar amber kleurige ogen en al snel lichte haar ogen op met een vuur dat recht van hel kwam. Heck, als het mogelijk was zou ze waarschijnlijk helemaal in vuur en vlam staan. Met haar kaken op elkaar geklemd keerde ze haar vurige ogen op de man die zijn bek had durven open trekken. De man kwam langzaamaan dichterbij en voor elk ander zou zijn postuur misschien beangstigend zijn. Brede schouders, gespierde armen en best wel lang, hij torende boven Taiga uit maar ja, zowat iedereen was reuze vergeleken met haar. Toch bracht dit haar alles behalve angst, ze kon hem aan. Zonder er zelfs een tweede keer over na te denken snelde ze zich op haar kleine benen naar de man toe en zo effectief de kleine afstand die tussen hen zat laten verdwijnen. Het eerste dat ze deed was haar rechterhand naar zijn gezicht toe zwaaien terwijl ze de spuit stevig in haar andere hand vast hield. Spijtig genoeg kwam haar vuist echter niet in aanraking met de man zijn kaak door de arm die haar ineens blokkeerde. Vervolgens zwaaide ze haar been dan maar en met succes raakte ze de zijkant van zijn been om vervolgens haar voet achter zijn knie te haken en haar been dan terug te trekken. Dit zorgde ervoor dat de man bijna onderuit werd gehaald, maar net voordat hij met zijn achterwerk op de grond zou belanden kon de grote idioot zijn evenwicht terug vinden. Maar terwijl hij weer evenwichtig op zijn benen probeerde te staan was Taiga alweer in een nieuwe aanval gegaan. En zo ging het verder, de ene fightmove na de andere, allemaal in precisie uitgevoerd terwijl de man ze probeerde te blokkeren, al was het duidelijk dat hij lang niet zo veel ervaring had als Taiga, al was hij zeker goed in op zijn benen blijven staan. Maar uiteindelijk won snelheid en ervaring het van brute kracht want met één laatste back round kick tegen zijn buik aan werd hij met de vloer gelijk gemaakt. De spuit was nog steeds stevig en veilig in Taiga haar linkerhand wanneer ze over de man heen stond en hem een schop tegen zijn kop gaf en hem zo knock-out sloeg. Pas wanneer ze dat had gedaan keek ze naar de andere mannen om te zien wat er aan de hand was en pas toen zag ze dat de roodharige ineens weg was en er in de plaats daarvan een grote, zwarte leeuw was verschenen. Even verscheen er een kleine frons op haar gezicht maar al vrij could she fill in the blanks en kon ze raden dat de roodharige waarschijnlijk ook de leeuw was, maar dan in een andere vorm. Een shapeshifter zoals haar waarschijnlijk.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: See through the flames [Open]

Terug naar boven Go down
See through the flames [Open]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1
Soortgelijke onderwerpen
-
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]
» Carry you home {open}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: City of Peace :: The Cupola Gardens-
Ga naar: