Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Down to earth

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Aantal berichten : 15

Character sheet
Age: Not known to mankind, not even to himself
Species: Roc/gryphon from the stars (het sterrenbeeld Aquila/Arend, neergedaald vanuit de hemel)
Partner:: I'm everyone's forever guardian ★★★
avatar
BerichtOnderwerp: Down to earth ma dec 28, 2015 3:18 am


De kruinen van bomen weken opzij onder een steunend geluid, bijna alsof ze plaatsmaakten voor iets onzichtbaars. Alleen als je tussen de bladeren keek en goed aandacht besteedde aan het geheel, kon je een vederdek onderscheiden van reusachtige slagpennen in opgevouwen vleugels. Het wezen dat zich door het woud voortbewoog nam zoveel ruimte in beslag dat je op het eerste gezicht waarschijnlijk dacht dat het een enorme reuzenversie van een soort adelaar was, maar als je geduldig afwachtte tot het wezen gepasseerd was, kon je een lange staart zien die loom zwiepend achter het wezen aansleepte. Eentje die eerder aan een leeuwachtige toebehoorde dan aan een adelaar. De hybride Roc boog zich iets door zijn gele schubachtige voorpoten van een roofvogel en stak zijn grote kop tussen de takken. Voorzichtig, voorzichtig - hij wilde geen bosdieren verpletteren. Zelfs de bloemen wilde hij sparen. Vaak was het behoorlijk handig als je zo groot als een huis was; hij had meer dan eens een dorp vol onschuldige boerenlui beschermd tegen een regen van pijlen in oorlogen door alleen maar een van zijn vleugels over de zwakke hutjes te spreiden. Hij liet de kleinste diertjes, die in feite maar zo groot als één van de nagels van zijn klauwen waren, onder zijn vleugels schuilen als het regende en hielp rechtvaardige vorsten graag met het bouwen van gevesten door stenen tussen zijn klauwen te dragen alsof het veertjes waren. Hij vloog dagen achtereen om verdwaalde reizigers naar de bewoonde wereld te brengen als het moest. Met zijn grootte en kracht kon hij in een oogwenk een legioen soldaten van hun voeten werpen, kwaadaardigheid broeden en plagen zaaien - maar hij deed dit echter niet. Waarom zou hij? Hij leefde alleen om goed te doen. Een Soulless zou het ongetwijfeld een grote verspilling vinden.
Een glimlach speelde op de snavel van de Roc toen zijn heldere oog viel op een hert en haar jong, die op zijn trillerige beentjes een appel van een tak probeerde te plukken. Met een nagel boog Fable voorzichtig (zodat deze niet doormidden brak) de boom door, laag genoeg zodat de bladeren bijna over de bosgrond streken en het jong dankbaar het stuk fruit kon pakken. Daar, veel beter. Hij gaf een warmhartig knikje van zijn kop aan de twee herten voor hij in zijn kalme tred doorliep. Hier en daar schudde hij lichtjes met een vleugel, nog nat van een net overgestreken regenbui, en hij zorgde ervoor dat hij dit precies deed op de plekjes waar het bos dor was. Die beweging was als een kleine regenbui op zichzelf. Hopelijk hielp dat het bos wat vruchtbaarder te maken. Hij had de grens gezien en daar bevond zich een strook woud dat volledig met de grond gelijk was gemaakt door een voor hem onbekende reden. Niets meer dan as en zwartgeblakerd hout, en wat deed het hem pijn om zoiets prachtigs verloren zien te gaan. Was het dat werkelijk waard?

(Voor Rose! ^^)

____________________

"I will walk the whole world at your side"
[ Theme ]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 52

Character sheet
Age: 20 fuckin' years
Species: Wendigo
Partner:: Beast or bitch, it doesn't matter, as long as it means you're mine~ Levi
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Down to earth do dec 31, 2015 7:33 pm








"I'll let you dig where I drop your body"

Het schuurde. De pijn in zijn keel. Het maakte niet uit hoeveel hij dronk of at, het zou die honger niet stillen. Die honger naar vlees en bloed. Het vlees en bloed van een levend wezen. Van een wezen dat zou doodbloeden in zijn handen. Als hij vlees wou eten wat al netjes geveld en gesneden was, zou hij wel naar de slager gaan. Maar voor dat vlees was hij niet weg gelegd. Hij had het wel eens geprobeerd, voedsel wat de meeste wezens at. Wat mensen aten. Niks voor hem. Het was smakeloos en zat geen enige voedingsstoffen in. Niet voor hem tenminste. Zijn lichaam nam dan ook niks van waarde van het vlees op. Je zou het vlees nog net niet opnieuw serveren op een boord als het uit zijn achterste was gekomen. Enkel de kleur was verandert. Smakelijke gedachtes. Cynische gedachtes. Hij had er genoeg van. Hij wou niet terug naar de stad. Hij was er net verjaagd. Een man in de menigte vermoorden was kennelijk geen goede zet geweest. Er waren wachters gewaarschuwd. Wachters die Damon kennelijk al langer op hun verlanglijstje hadden staan. Tot diep in het bos hadden ze hem achtervolgd. Tot dat hij het hogerop ging zoeken in de bomen. Dankzij zijn Warbeast instincten kon hij zich perfect bewegen via de bomen. Alsof hij niks anders had gedaan. De wachters daarentegen waren niet weg gelegd om in bomen te klimmen. Ze waren niet lenig genoeg en hun uitrusting was te zwaar. Ze vloekten hem na, waarna ze verdwenen. Nu zat Damon al een tijdje in een boom. Hij probeerde zijn lust naar honger te negeren. Het bloed van de man had nog onder zijn nagels gezeten. Gulzig had hij het erover gelikt, hunkerend naar meer. Maar de man was niet in zijn buikje verdwenen. Niemand van die stad was in zijn buikje verdwenen. Waarom had hij nog een stap gewaagd in het White Territory? Het zou haast lijken op een zelfmoordpoging.

Zijn maag rammelde. Zijn keel brandde. Zijn ogen schoten schichtig om zich heen, zoekend naar eten. Zijn blik bleef plotsklaps haken op een haas dat nog al wat verloren leek. De boom waarin Damon zich bevond grensde aan het verwoestte deel. Veel aandacht had Damon er niet voor. De haas leek weg te willen huppen. Hij leek te beseffen dat hij hier niet veilig zat. Damon’s instincten namen het over. Zonder enig nadenkproces zette hij zich af. Hij maakte een handige koprol over de grond. Het masker, dat hij 24/7 op had, rolde af met die beweging. Aandacht besteedde hij er niet aan. Zijn tanden groeiden. Zijn rode ogen laaiden op. Opnieuw zette hij zich af. Met zijn handen naar voren gericht greep hij de haas vast die de aanval niet aan had zien komen. Zonder het eerst te vermoorden scheurde Damon het vlees van de botten af. Het konijn gaf een ijzig kreetje. Een kreet om hulp van pijn. De ingewanden gleden zijn mond in en zo werd het gekrijs gedempt. Enkel de botten, zodra deze helemaal afgelikt waren, bleven achter. Damon zijn blik bleef kort bij de botten hangen, waarna hij op stond. Zijn vingers en lippen likten hij af. Hij pakte het gevallen masker op en zette deze weer op. Het maal was niet groot geweest, maar hij kon wat helderder denken. Hij zou verder kunnen reizen en een betere prooi krijgen. Eén die zijn maag voor een langere tijd zou stillen. Iets zoals hert of een mens. Iets van die omvang. Damon’s instincten stonden nog altijd op scherp. Zijn ogen waren hun rode kleur, maar enkel één daarvan was te zien door het masker. Hij zette een paar stappen terug het bos in. Uit zijn zak pakte hij een sigaret en stak deze aan. Hij schoof de sigaret door het kleine gaatje in zijn masker en omklemde het met zijn lippen. Gulzig nam hij een trekje en voelde hij hoe de nicotine zijn werk deed. Plots meende hij te zien dat bladerdek verschoof. Hij fronste en was meteen weer op zijn hoeden. Voor hij het wist merkte hij een gigantische kop op. ”Holy shit!” bracht hij meteen uit terwijl hij een paar passen van het wezen af zette. Hij wist niet of het wezen hem had opgemerkt. Met zijn verdwaasde kop had Damon er niet bij na gedacht. De reactie was al gegeven voordat hij er erg in had.
© Sykes

____________________
Characters:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Down to earth
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: White Territory :: The forest of beauty-
Ga naar: