Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Colours of the wind || Dax

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Colours of the wind || Dax vr dec 25, 2015 2:51 pm

Colours of the wind
With: Dax

Na een lange, donkere en vooral koude nacht, begon zo langzaamaan de zon weer omhoog te kruipen. De eerste zonnestralen lichtte het spierwitte land op. Een gitzwarte, breedgebouwde leeuw baande zich een weg vanaf de Crystal Mountains, recht het Grey gebied in. Dikke sneeuwvlokken sierden zijn enorme, dikke manen. Zijn poten waren geblend in de kleur van de omgeving: wit. Traag waren zijn passen. Traag, maar groot. Een gure wind trok langs de leeuw heen, daarbij enkele sneeuwvlokken meenemend. Even hield het dier stil. Diens goud gekleurde ogen keken naar het uitzicht voor zich. Enkele weken geleden was hij verdwenen. Een gebeurtenis waar Hunter zelf vrij weinig meer van wist. Eigenlijk totaal niets. Als hij diep in zijn geheugen graafde, kon hij slechts een vaag geklop op de deur van zijn huis horen. En vanaf dat punt was het één groot gat. Een leegte dat onmogelijk op te vullen viel. Hunter had zich erbij neergelegd. Hij zou niet gaan zoeken naar dat wat gebeurd was. In het leven waren er belangrijkere dingen dan slechts dat. Een verrassende gedachte, als je het hem vroeg. Normaal gesproken zou hij verder wegzakken in zijn duistere kijk op de wereld. Want zo was hij eenmaal. Maar dit keer, deze ene keer, gooide hij het op een andere boeg. En dat zorgde ervoor dat zijn ogen een tevreden uitstraling hadden. Wederom streek een stevige windvlaag aan hem langs. Hunter stak zijn neus de lucht in, daarbij de verfrissing in zich opnemend terwijl hij naar het landschap bleef kijken. Alle elementen bij elkaar, het zorgde voor een totaal plaatje. De zon die de sneeuw goud leek lijken. De wind die het poeder deed opstuiven. De bomen die mee bewogen. Het was een moment dat Hunter het leven deed appreciëren. Soms was het lang zo slecht niet als hij beweerde. Dat wat nu nog miste was een warm huis, met een fijne bank, een sigaret en het gezelschap van een vriend. Die motivatie liet hem zijn passen hervatten. Toch zat hem iets dwars. Hoe ging hij het allemaal uitleggen aan Dax? Wat moest die jongen wel niet denken? Al helemaal omdat Hunter zelf totaal geen idee had wat er precies gebeurd was. Hoe hij het ook zou brengen, het zou belachelijk klinken. Eenmaal haalde de leeuw eens diep adem, waarna hij zijn pas versnelde tot een drafje.

De laatste paar honderd meter van de bergpas legde hij af, wat trager dan normaal aangezien er behoorlijk wat sneeuw lag. Sneeuw was zeker zijn grootste vriend niet. Niet zozeer omdat het de reis zwaar bemoeilijkte, maar meer omdat het hem ernstig dwars zat. Het vuur dat in hem bevond kreeg het zwaar, wat aanvoelde alsof men een poging deed zijn vlammen te blussen. Daardoor blies Hunter zo af en toe kleine vlammetjes uit, om hemzelf te verzekeren dat hij het nog altijd bezat. Eindelijk stond hij aan de voet van de bergen. Nu volledig op Grey gebied. Als leeuwen konden glimlachen, dan had hij dat gedaan. Wat voor het mensenaanzicht niet meer zou zijn dan een stel ontblote tanden. Een figuur, die zich een eind verderop bevond, trok Hunter's aandacht. De wind droeg een bekende geur met zich mee. Een geur die hij uit duizenden kende, en van die ene persoon leek af te komen. Kort vernauwde Hunter zijn ogen. Dax! Dat moest hem zijn, ongetwijfeld. Meteen zette hij zijn vermoeide spieren in werking. Hij maakte enkele grote sprongen naar voren en veranderde toen terug naar zijn menselijke gedaante. 'Dax!' Riep hij hard. Met verwilderde haren bewoog hij zich snel voort, richting de jongen. Naarmate hij dichterbij kwam, zag hij dat de ander wat in diens armen droeg. Iets wat leek op een stel bloemen. Zwart met wit gekleurd. 'Hey,' sprak hij nog eens, op enkele meters afstand. 'Ga je naar een begrafenis of zo?' Hoe fout het ook mocht zijn, hij besloot eerst nog even te doen alsof er niks gebeurd was. Dat ze elkaar gisteren nog gesproken zouden hebben. Wat, in zijn geval, indirect ook zo overkwam. 'Is alles goed met je?'

Story written by: Dorian and Safiena @ Separa
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Colours of the wind || Dax za dec 26, 2015 2:17 pm

Colours of the wind

Beloftes heeft men om te breken niet waar? Had hij enkele weken terug nog gezworen geen voet meer in dit berggebied te zetten, kwam hij er nu zeer regelmatig. Zeg maar zodanig dat hij de weg al precies uit zijn hoofd wist. Elke vrijdag. Dat was namelijk de dag geweest waarop een paar weken terug zijn laatste hoop letterlijk was verdwenen. Of hij weggelopen was en met welk motief was Dax een raadsel. Eentje die sindsdien door zijn hoofd spookte en hem geen moment met rust liet. Het had zo z'n gevolgen. Want zo geweldig ging het niet met Dax. Hij maakte andere keuzes. Keuzes die menig geweten overuren zouden laten draaien. Het was slechts een dag of drie gelden dat hij iemand het leven had ontnomen. En niet met vergif of een dolk of zo iets dergelijks. Nee, met zijn eigen kaken. Dat zou zo erg nog niet zijn geweest mits hij in dierlijke vorm had verkeerd... Ja, Dax had in menselijke gedaante een jongen om het leven gebracht door middel van zijn eigen kaken. Dat mag dan misschien voor ieder ander zeer vreemd klinken, voor Dax zelf was het niets meer dan een bekend feitje. Een waarvan slechts enkele andere vrienden afwisten. Zo een waarvan men zou zeggen: Oh ja, dat was ook zo. Jij had de neiging om andere dood te bijten zodra ze je niet aan staan. En laat het nu net zo zijn dat alle wezens die dat kleine stukje begrip wisten te tonen en Dax daarmee op het rechte pat hielden allemaal tegelijkertijd ineens verdwenen. Driemaal raden wat er daarna met Dax was gebeurd? Totaal ontspoord is een groot woord. Maar het kwam in de buurt. Met inmiddels vijf doden op zijn geweten werd het toch echt tijd er iets aan te zullen veranderen niet waar? Nou, helaas dacht Dax daar zelf heel anders over. Hij was zijn baan inmiddels al kwijt aangezien al het haven verkeer stil lag. En eten was schaars. Dus waarom al die moeite doen om het te stelen als hij ook gewoon op jacht kon gaan? Zo moeilijk was het helemaal niet. Hij hoefde alleen maar te wachten op een of andere twist in zijn gedachten zodat hij zijn nieuwe slachtoffer kon opzoeken. Eenmaal toch al dood was het vast geen probleem deze keurig naar binnen te werken. Dan had hij en voedsel en was voorlopig van zijn gedachten kwaaltjes verlost. Zo ging dat dus al een tijdje door. Met minstens een dode per week. Het was hem uitstekend gelukt de wezens die er naar zouden vragen te ontlopen dan nog af te leiden van het onderwerp met een andere vertoning. Na zijn huis in des danige vreselijke toestand te hebben aangetroffen was de hoop voor hem dat Lyall ooit nog terug zou komen totaal vervaagd. Hij had alle muren netjes overgeverfd. En slechts een van de handafdrukken laten zitten. Daar een glazen lijstje voor gehangen. Ja, Lyall verdiende wel een eren plaatsje in zijn huis. In zijn geheugen. Maar proberen om de beste jongen op te zoeken en om te praten? Nee hoor, Dax nam de moeite al niet eens meer. En waarom niet? Nou, de knull had gewoon groot gelijk. Dax was nu eenmaal gestoord, een gek op vrije voet. Daar kon hij nu echt niet meer onderuit. En als Lyall daardoor liever niet meer met Dax wilde omgaan dan begreep hij dat best. Callem had hij ook al een tijdje niet meer gezien. Wat enigszins wel jammer was. Hij mocht haar wel. En dan had hij gelukkig Add nog. Aan de ene kant was dat geweldig. Maar het bleek ook al snel een keer zijde te hebben. De onverschilligheid van de jongen tegenover de rest van de wereld maakte het voor Dax steeds meer oké om door te gaan met zijn geheime maaltijden. Want het bleek al meer dat Add er geen enkele problemen mee had andere van het leven te ontdoen. Het werd haast...normaal. Maar de ware aard van Dax die was er gelukkig nog wel. Begraven onder een dik pak ellende van de afgelopen maanden. Stilletjes aanwezig. Om maar eens een voorbeeld te noemen bracht hij nog wel elke vrijdag bloemen naar de plaats waar hij Hunter voor het laatst gezien had. In de hoop dat de jongen ooit nog weer terug zou keren. Een onbenullige bezigheid. Hemelzijdank hij bezat ze nog. De onbenullige bezigheden. Die, die alleen in de ware aard van Dax zouden kunnen opkomen. Want had het zin om dit te doen? Nee, totaal niet. Hij deed het uit pure goedhartigheid. Het was een van de weinige goede dingen die hij nog deed. De laatste week was hij zich gaan afzonderen van het volk. Hongerig dat hij werd als hij zich wel tussen de mensen begaf. Dat bloemen brengen was een van de weinige houvast die hij nog had. Hij bracht ziet zomaar een stel bloemen. Nee, Dax deed er zijn best voor. Ze moesten zwart en wit zijn. Elke keer. Hunter was namelijk niet zo'n ... uitbundig kleurrijk persoon. Niet dat daar niets mis mee was. Zeker niet. Zwart met wit, het was wat terughoudend. Maar daardoor nog niet minder mooi. Hij was ook vandaag al vroeg opgestaan om de juiste bloemen te vinden. Nu groeide er nog al wat bloemen in dit berggebied. Ook heel wat zwarte en witte. Maar het was de kunst om de juiste er tussenuit te vissen. Ze mochten niet te uitbundig en te vol zijn. Geen tulpen of rozen dus. Iets van blauwe regen maar dan zwart zou wel mooi zijn. Na een ochtend lang gezocht te hebben was het een boeketje van zwarte lelies met daarbij wat zwarte en witte kleinere bloemetjes geworden. Diens bladeren wel van zijde leken. Dat eenmaal voor elkaar was het slechts een kwestie van de weg naar de plaats van verdwijning afleggen. Dit deed hij in dierlijke vorm. Want waarom dure winterkleding kopen als je ook gewoon in vacht naar buiten kon gaan? Op dit soort momenten was het maar beter geen doorsnee vos te zijn. Hij zou totaal verdwijnen in de hoge laag sneeuw. Nu was het geen enkel probleem. Op zijn hoge poten kon hij zich rustig door de laag sneeuw banen. Ook hij had intussen een goede wintervacht opgebouwd en kon het met gemak een hele tijd buiten uithouden. Eenmaal vlak bij plaats van bestemming veranderde hij terug in menselijke gedaante. Het glazen potje van de vorige keer stond er nog. Water had hij er nooit ingedaan. Het zou toch wel bevriezen. Hij had geen keus. Dax zou elke dag nieuwe bloemen moeten brengen. En dat allemaal maar voor een klein beetje hoop. "Dax!"Meteen hield hij zijn pas in. Oh heel mooi. Nee echt, fijn. Nu begon hij dus ook nog letterlijk stemmen te horen? Was het zo laat? Ja, was hij echt al zo ver heen? Hij keek niet op of om en liep gewoon door. Verder naar de het glazen potje toe. Hij had er geen zin in om om te kijken en vervolgens wel weer niets te zullen zien. Voetstappen klonken achter hem. Het geschuif van sneeuw. Een bekende geur kwam zijn neus binnen. "Hey,"Klonk het nogmaals. Heel langzaam draaide Dax zich om. Het moment van de keiharde waarheid zo lang mogelijk uitstellende. "Ga je naar een begrafenis of zo?"Zei de jongen zodra Dax hem daadwerkelijk zag staan. Meteen liet hij alles vallen wat hij in zijn handen had. Deze na een verschrikte kreet voor zijn gezicht houdende. Hij was er echt! Hunter, hij was terug. Maar hoe dan?! Wat moest hij in godsnaam zeggen? Zijn ademhaling versnelde zich, begon te haperen. Tussen zijn vingers door staarde hij vol angst naar de jongen. Als Hunter echt was, wat zou hij dan tegen hem moeten zeggen? Hoe kon hij ooit uitleggen dat...dat wat hij in de tussentijd gedaan had...Het was alsof alle gevolgen nu pas allemaal tegelijkertijd tot zijn geweten doordrongen. En daar waar hij nog het meest bang voor was, wat als deze Hunter niet echt zou zijn? Slechts een bedenksel van Dax zelf was? Enkele minuten bleef het stil. Even dacht hij door te zullen slaan. Echt compleet te zullen ontsporen. Een error in zijn hoofd mee te maken die zo groot was dat hij het zelf niet meer in de hand zou hebben. Heel even maar. Tot de verlossende woorden klonken. De woorden die niemand in de afgelopen maand dat Hunter weg was had gevraagd. "Is alles goed met je?" Een lach verscheen op zijn gezicht. Langzaam liet hij zijn handen zakken. Stille tranen gleden over zijn wangen. Maar je zou van tranen van geluk kunnen spreken. Want zo'n gelukkige uitdrukking als vandaag was er al in geen tijden meer op zijn gelaat verschenen. "Nee."Zei hij lachend. "Nee helemaal niet." Vervolgde hij terwijl hij de jongen zonder pardon omhelsde. Van het een op het andere moment leek zijn oude zelf terug te keren. Spijt voor de dingen die hij gedaan had kwam in hem naar boven. Maar werd al snel aan de kant geschoven door een gevoel van innig geluk. Het was alsof hij een lang verloren favoriet familielid had terug gevonden. Een van de weinige die nog echt om hem gaf. Later zou hij nog wel duizenden keren opnieuw proberen uit te leggen dat het echt totaal per ongeluk gegaan was. Dat het de blijdschap van het moment was geweest. En dat hij het echt liever had willen voorkomen. Aangezien het voor hij het ook maar echt door had al was gebeurd. Hij had zijn lippen kort tegen die van Hunter aangedrukt. Midden in de omhelzing. Gewoon uit pure blijdschap. Toen het besef tot Dax door drong liet hij de jongen gelijk los. Enkele seconde staarde hij Hunter verschrikt aan. Waarna hij in dierlijke vorm veranderde en zich zo als alleen vossen dat konden met een sierlijke boog in de sneeuw storten. Slechts zijn achterlijf stak nog boven de sneeuw uit. Hij wilde Hunter zijn gezichtsuitdrukking niet zien. Dit allemaal bij elkaar was al beschamend genoeg.  


|Mood: Overwhelmed with happiness |Words: 1669  | Company: HUNTER .O. |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Colours of the wind || Dax ma dec 28, 2015 10:06 pm

Colours of the wind
With: Dax

Hunter wist niet hoe hij zich voelen moest, nu hij Dax gespot had. Over enthousiast? Of toch afstandelijk? Want hoe de jongen zou reageren op zijn terug keer, bleef eenmaal een raadsel tot hij daadwerkelijk wat gezegd had. Hij haatte deze momenten. Daar waarop hij gewoon niet wist wat hij ermee aan moest. Dat hij voor het onbekende gegooid werd en maar moest afwachten hoe het afliep. Indirect was het zijn eigen schuld geweest. Wellicht had hij nooit de deur open moeten doen voor zij die er destijds op klopten. Wellicht had hij nooit thuis mogen zijn de bewuste avond. Een avond waarvan hij nog altijd niet wist hoelang dat précies geleden was. Een week? Een paar maand? Die onwetendheid maakte de situatie er alles behalve beter op, maar weerhield hem er niet van Dax toch aan te spreken. Hoe men het ook draaide, wende, of keerde, ze waren vrienden. Vrienden met een enorme sterke band. Zelfs hij, Hunter, kon dat nog voelen. Hij die zich altijd voor alles en iedereen afsloot. Hij die zo min mogelijk gevoel toonde aan de wereld. Het feit dat hij die band door al zijn principes heen voelde, liet hem doorgaan. Wat er ook zou gebeuren, hij zou voor Dax blijven vechten. Blijven vechten voor dat wat ze hadden. Al moest hij daardoor door een ware hel heen. Zijn loyaliteit aan Dax was sterk genoeg om dat te kunnen doorstaan. Maar zijn verschijning leek Dax niet veel goeds te doen. Het leek alsof de jongen een geest voor zich had staan. Zo'n soort blik stond in de ander diens ogen. De bloemen die Dax eens vasthield eindigden op de grond, waarna de vingers het gezicht half bedekten. Hunter gaf toe dat dit hem niet veel goeds deed. Een ongemakkelijk gevoel bekroop hem nadat hij in Dax' ogen had gekeken. Ze stonden angstig. Angst dat hij meteen linkte aan die ene dag waarop hun vriendschap even op wankelen had gestaan. De dag dat vol stond met drama. Hunter had gezworen nooit meer zijn vriend pijn te doen. Op wat voor manier dan ook. Dat wat nu al verraden was. Hij had hem nú al pijn gedaan. Iets waar hij zelf geen verklaring voor had, maar toch had hij het weer voor elkaar gekregen. Ongezien slikte de shapeshifter, de heil al weer zien hangend. De twijfeling sloeg wederom toe. Net als op die ene dag. Had hij Dax toen dan toch moeten verlaten, voor diens eigen bestwil? Het spookte door zijn gedachten. Als een plaag dat niet verdwijnen wou. Het enigste wat Hunter kon doen was z'n aandacht op Dax focussen. En dat deed hij door te vragen of alles wel goed ging. Een antwoord waar hij zelf al wel het antwoord op wist, gezien Dax' houding, maar hij wou het van de jongen zélf horen. De handen zakten, een lach werd getoond gepaard met tranen. Wacht, wat? Een lach? Tranen? "Nee." Lachte Dax. "Nee helemaal niet."

Van het één op het andere moment bevond Hunter zich in een omhelzing. Totaal onverwacht. Daarom kon hij even niks anders dan verbouwereerd aan de grond genageld staan. Alsof hij op dat moment gewoon compleet bevroren was. Maar toen realiseerde hij het zich: Dax had geen woede in zich. Geen afkeer. Geen haat jegens hem door zijn plotselinge vertrek. Integendeel. Dit was liefde. Liefde die twee normale vrienden voor elkaar hadden. Pas nu durfde Hunter zich aan zijn enthousiaste, opgeluchte gevoel over te geven. De omhelzing beantwoorde hij door zijn armen om Dax heen te slaan. Stevig, maar niet té. 'Jij gek,' grinnikte Hunter zachtjes. Niet op een manier dat beledigd bedoelt was. Eerder op de manier wat een vader tegen diens zoon zou zeggen, na een riskante onderneming. Alle slechte gedachtes leken even te verdwijnen van zijn gedachten. Daar waar hij eerst voor vreesde werd verbannen. Die helse dag van toen zou niet herhaald worden. In ieder geval niet vandaag. Dat zou hij simpelweg niet toestaan. Nog nooit had hij zich zo neergeslagen gevoeld, als op die dag. Er zat beweging in Dax' lichaam, waardoor Hunter zijn grip loste. Verwachtend dat de omhelzing af zou breken. Echter gebeurde er heel wat anders. Het onverwachte van het onverwachte. Het toppunt. Een stel lippen hadden zich op de zijne gedrukt. Zonder enige pardon. Hunter's ogen verwijdden zich, geschokt starend naar het gezicht voor hem. Hij was zo van zijn stuk gebracht dat hij niet eens merkte dat Dax afstand nam. Beide leken van hun stuk gebracht, aan Dax' gezichtsuitdrukking te zien. Pas toen de ander shifte naar diens dierlijke vorm, leek hij te ontwaken uit de shock. Van alle personen op aarde had hij verwacht dat Dax wel de laatste persoon zou zijn die dat ooit zou doen. Of eerder zou flikken. Hunter had gemengde gevoelens over überhaupt gewoon aangeraakt te worden. Als het een ander was geweest dan was hij uit zijn slof geschoten. Compleet van het padje geraakt. Gepanikeerd omdat iemand hem wederom ongewild had aangeraakt. Alsof geschiedenis zich weer zou herhalen. De angst die omhoog kwam zetten liet hem zijn ogen sluiten, daarbij zichzelf tot het besef brengend dat Dax niet zo'n persoon was. Sterker nog, dit leek eerder als een soort ongeluk. Iets dat plots gebeurde in een opwelling. Aan die theorie klampte Hunter zich maar aan vast. Kort masseerde hij zijn slapen, voordat hij Dax z'n staart vastpakte en hem uit de sneeuw trok. Al gauw liet hij de staart los en toverde een zwak glimlachje tevoorschijn. 'Ik zal wel doen alsof er niets gebeurd is... Oké?' mompelde hij. Enkele keren patte hij Dax tussen diens oren. 'Kom op. Laten we ergens gaan eten, mijn maag rammelt enorm.' Dat was immers geen leugen. Zijn maag voelde aan alsof hij in weken niet gegeten had. Maar daarvoor was hij een leeuw. Na een goede maaltijd kon hij enkele weken zonder. Al voelde hij nu de grens naderen. 'En onderweg kun je me vertellen wat er in de tussentijd allemaal gebeurd is. Hoeveel dagen zijn er eigenlijk precies verstreken?' In zijn gouden ogen verscheen een verontschuldigende blik. Het was slechts een "sluwe" manier om er achter te komen, zonder zich te hoeven verklaren waarom hij dat precies vroeg. 'Plus de reden waarom het niet goed met je gaat. Ik maak me zorgen om je.'


Story written by: Dorian and Safiena @ Separa
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Colours of the wind || Dax ma jan 11, 2016 12:29 pm

Colours of the wind

Het leven had hem vast aangenaam willen verassen met de terugkeer van een goede vriend. Je weet wel, een steuntje in de rug. Even een positief aspect aan het ligt brengen. Helaas had dit de eerste paar minuten een totaal omgekeerde werking bij Dax. Aangezien het hem net op het moment trof dat hij niet meer verwachtte dat een van hen ooit nog terug zou keren. Het moment dat hij het oké van zich zelf had gevonden te zullen ontsporen. En nu, nu zou hij die keuze nooit meer kunnen terugdraaien of ontkennen. Hij zou een Hunter moeten vertellen wat hij gedaan had. Met alle mogelijke gevolgen. Zou Hunter hem het feit dat hij een moordenaar was geworden wel kunnen vergeven? Of zou hij nu zijn laatste en meest vertrouwde vriend van het een op het andere moment kunnen verliezen? Daarbij leek de terugkeer hem zo onwerkelijk dat hij even dacht gek te zijn geworden. Dat wat hij zag niet echt was. Dit alles zorgde voor een vervreemd effect. Even viel er een korte stilte tussen beide waarbij de spanning zich hoog opbouwde. De enge reactie had weer zo z'n effect op de andere. Maar Hunter wist deze doorlopende cirkel te verbreken. De woorden waar Dax al die tijd naar op zoek was geweest werden hem in de schoot geworpen. "Is alles goed met je?"Langzaam liet hij zijn handen zakken. Hij had getwijfeld of hij de tranen die inmiddels over zijn wangen gleden wel wilde laten zien. Het zou een krom beeld op leveren. Een die zijn vriend niet veel goeds zou doen. Hij wilde Hunter nergens mee confronteren. Niet nu en later eigenlijk ook niet. Dax nam zijn vriend diens verdwijning namelijk helemaal niet kwalijk. Er zal en moest een reden voor zijn. Zo had hij er altijd over gedacht. "Nee." Sprak hij lachend. Zo opgelucht dat hij was dat hij het juiste antwoord eindelijk bij iemand kwijt kon. "Nee helemaal niet."Vervolgde hij terwijl hij Hunter omhelsde. Pas toen hij diens hartslag hoorde drong het al meer tot hem door dat de jongen echt voor hem stond. Geen droom, geen hallucinatie. Hunter was er echt. Hemelzijdank hij leeft nog... Schoot er door zijn gedachten heen terwijl hij zich onbewust nog ietsje steviger aan de jongen vast klampte. Ietwat verbaasd keek hij op toen Hunter de omhelzing beantwoorden. Zo iets was een uitzondering en het vereerde hem dat hij blijkbaar genoeg te vertrouwen was om deze reactie te mogen ontvangen. "Jij gek,"Grinnikte de jongen. Waarop er zonder dat hij dat zo gewild had een verlegen grijns op Dax zijn gelaat verscheen. Normaal was de opmerking, als grap bedoeld of niet, ongewenst. Vanwege de confrontatie die het met zich mee bracht. Maar nu Hunter het zo zei bracht het hem eigenlijk in verlegenheid. Ja hij was behoorlijk maf en onhandig soms. Maar het mooie was dat Hunter dit van hem accepteerde. En waar hij zich ook inwerkte, Hunter wist hem er altijd weer uit te helpen. Er was nog hoop. Hij zou zich uit deze ellende kunnen werken! De jongen had hem niet in de steek gelaten. Er was iemand op deze wereld die nog daadwerkelijk om hem gaf. Het volgende moment deed hij iets onverwachts. Iets waarvan hij later zou wensen dat het nooit gebeurd was. Iets waarvan hij nog wel duizend keer zou kunnen uitleggen dat het echt per ongeluk was gegaan. Hij had zijn lippen kort tegen die van Hunter aangedrukt. Hij had zijn vriend uit pure blijdschap gekust. Toen dat besef tot hem door drong liet hij de jongen meteen los. Geschrokken staarde hij Hunter aan, die keek al even geschrokken terug. De confrontatie van het moment ontvluchtende shiften hij naar dierlijke vorm en sprong zo als alleen vossen dat konden met een sierlijke boog de sneeuw in. Eenmaal daar probeerde hij zijn gedachten weer op een rijtje te zetten. Wat had hij gedaan? Nog belangrijker, waarom had hij dit gedaan? Nu had hij net zodanig vertrouwen van Hunter dat het mogelijk was een omhelzing terug te krijgen en wat deed hij er mee? Hij brak het nog geen minuut daarna doormidden als een houten twijgje...Hoe zou hij dit ooit aan hem uit kunnen leggen? Het was totaal per ongeluk gegaan. Daar was hij heel zeker van. Maar dat nam nog niet weg dat het een vreselijk stomme actie was geweest. Een waarvoor hij zich diep zou moeten schamen. Nou, dat zou wel goed komen. Schamen deed hij zich zeker. Hij was dan ook nog lang niet van plan zich weer boven de sneeuw te begeven. Blijkbaar dacht Hunter daar anders over. Tot zijn grote schrik werd Dax bij zijn staart vast gepakt en zo naar boven getrokken. Wild spartelend deed hij een poging om weer terug naar benden te komen. Echter zonder succes. Hij voelde de grond al snel weer onder zijn pootjes.  "Ik zal wel doen alsof er niets gebeurd is... Oké?"Klonk het. Dax gaf er geen antwoord op. Hij hield zich laag bij de grond, blik naar beneden gericht en staart tussen zijn poten. Laag en onderdanig: diep in schaamte gehuld. Toen zijn vriend hem tussen de oren wilde aaien had hij de neiging zijn kop nog lager te houden zodat hij die actie zou kunnen ontwijken. Hij was van mening dat zijn daad desdanig zwaar woog dat het niet onder een paar goede woorden verzwegen kon worden. "Kom op. Laten we ergens gaan eten, mijn maag rammelt enorm."Stelde Hunter voor. Dax stemde door middel van een klein knikje in met het voorstel en stond op. Hierbij blijvend de blik van zijn vriend mijdende. "En onderweg kun je me vertellen wat er in de tussentijd allemaal gebeurd is. Hoeveel dagen zijn er eigenlijk precies verstreken?"Ondanks dat hij er tegenop zag alles te zullen vertellen was het deze opmerking die het hem deed om terug te veranderen naar menselijke vorm en Hunter aan te kijken. Het had een vervreemdend effect. Zijn uitgedoofde blik tegenover de verontschuldigende van zijn vriend. "Een ruime maand. Vijf weken."Antwoordde hij. Om vervolgens zijn blik opnieuw af te wenden. Vijf weken... het had wel een jaar geleken. Een korte tijd maar toch was er zo veel gebeurd. Meer dan hij gewild had. Van onschuldige jongen die iets voor een onbekende in de bergen ging halen tot een ontspoorde moordenaar. "Plus de reden waarom het niet goed met je gaat. Ik maak me zorgen om je."Klonk het. Ondanks dat het hem ergens wel goed deed dat er tenminste nog een iemand op deze wereld wad die zich zorgen om hem maakte reageerde Dax er niet op. Hij staarde voor zich uit alsof hij naar iets keek wat er in de werkelijkheid niet was. Hij glimlachte wel maar zijn blik was dof en leeg. In gedachten ging hij na wat er precies gebeurd was. Dit beetje voor beetje benoemde hij. Al mompelend en onverstaanbaar. Tot hij het in een paar duidelijke zinnen samenvatte. "De reden waarvoor ze me ooit hebben oplegsloten is terug. De onbedwingbare behoefte zij die moorden zonder reden uit te zullen schakelen. Vijfentwintig zijn er heen gegaan in deze vijf weken." Even zweeg hij. Staarde vaagjes voor zich uit. "Ik heb ze omgebracht en daarna..." Een  korte huivering volgde. "Opgegeten." Hij had geen andere keus gehad. Samen met de dieren die hij had kunnen bemachtigen was het zijn enige vorm van voedsel geweest. Maar dan nog. Het bleef iets wat alleen een compleet gestoord iemand zou kunnen doen. Het gekke was dat hij er geen spijt voor voelde. De gene die hij om het leven had gebracht hadden ook niet langer moeten leven. Ze zouden alleen nog maar meer slachtoffers maken en dus verdiende ze het niet. "Lyall is weg. Denkende dat ik hem vroeg of laat om zou leggen. De beste huurmoordenaar heeft geen ongelijk. Gewoon het zekere voor het onzekere genomen."Legde hij uit en keek zijn vriend met een verbeten glimlachje aan. Het had pijn gedaan toen de jongen er voor had gekozen weg te gaan. Maar beter was het wel. Dax wilde liever niets meer met de jongen te maken hebben. "Het is over Hunter, ze hadden gelijk toen ze me daar opsloten. Ik hoor niet vrij rond te kunnen lopen."


|Mood: Neerslachtig |Words: 1366  | Company: Hunter |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ex Teamlid
Aantal berichten : 357
Woonplaats : Viking land

Character sheet
Age: 23
Species: Shapeshifter ( Fire Lion)
Partner:: There is just one person that destoys the walls around my heart, and will be able to steal it
BerichtOnderwerp: Re: Colours of the wind || Dax zo feb 07, 2016 7:06 pm

Colours of the wind
With: Dax

Een pijnlijke druk verscheen op Hunter's borst bij het zien hoe Dax had zitten spartelen. Het was geen daadwerkelijke fysieke pijn, maar innerlijke. Dat soort dat moeilijk te verhelpen viel met een paar medicijnen. Een pijn waarvan sommigen naar de alcohol en drugs zouden grijpen, omdat ze het simpelweg niet verdragen konden. Kort beet Hunter erdoor op zijn onderlip, nog voordat hij Dax diens staart had losgelaten. Hoewel hij de kus, van een aantal seconden geleden, niet in de hand had gehad, had hij erop gehoopt dat het niet zó zou aflopen. Je hoorde het vaker. Twee vrienden die door dit soort gebeurtenissen compleet vervreemd werden. Dat hun vriendschap er onder brak en ze als twee vreemden door het leven verder gingen. Een ware nachtmerrie, als je het Hunter vroeg. Hij wilde Dax niet kwijt. Voor geen goud. Had hij onbewust Dax erop uitgenodigd? Uitgedaagd zoiets te doen? De combinatie van al deze dingen liet Hunter verder dichtklappen. De dikke muren die zich rondom zijn hart hadden gevormd kregen er een extra laag bij. Het masker dat zo min mogelijk emotie doorliet versterkte. Allemaal in de hoop dat daardoor de innerlijke pijn zou gaan verdwijnen. Maar het gebeurde niet. In tegendeel. De onderdanige houding die Dax opstelde schrikte hem verder af. Pijnigde hem enkel meer. Dit moest een droom zijn toch? Hunter zette een stap terug. Van ieder andere ziel had hij die houding niet erg gevonden. Was hij er meer dan tevreden mee geweest. Alleen van zijn beste vriend? De enigste op de hele aardbodem waar hij werkelijk wat om gaf? Hunter's blik gleed naar beneden, naar zijn handen. Wat voor een vriend was hij wel niet, dat dit soort gedrag getoond moest worden? Een monster. Niets meer, en niets minder. Het besef kwam langzaam maar zeker binnen zetten. Altijd had het daarom gedraaid; zijn houding binnen de gemeenschappen. Afstotelijk, gevaarlijk. Zo was zijn imago altijd geweest. En zo had hij schijnbaar ook altijd tegen Dax gedaan.

Echter liet Hunter zich er niet direct door ontmoedigen. Zijn hoop in een gewone, gezellige dag met een goede vriend was nog niet geheel van de aardbodem verdwenen. Het slonk, dat wel. Maar dat kleine beetje dat over was liet hem doen alsof er niets gebeurd was. Zoals hij had gezegd. Er had nooit geen kus plaats gevonden. Dax had zich nooit onderdanig opgesteld. Eenmalig haalde de jongeman eens diep adem, dat meteen weer uitblazend. Op het voorstel om te gaan eten werd matig gereageerd. Eigenlijk amper. Hij moest genoegen nemen met slechts een knikje. Geen oogcontact. Geen klein glimlachje. Niets. Een leeg gezicht. Wederom behield Hunter de moed door te zetten. Dax was immers zijn enigste en daarbij beste vriend. Hoe benauwd ze zouden zitten, hij zou hem niet laten vallen. Tenslotte leek er ook meer met Dax aan de hand te wezen. Meer wat hem onbekend was. Het antwoord op zijn vraag hoelang het nou precies geleden was, schokte hem. '"Een ruime maand. Vijf weken." Vijf héle, vólle weken? Het voelde eerder aan als één. Misschien net twee. Hunter keek achterom, naar de bergen waar hij zojuist vandaan gekomen was. Wat in hemelsnaam had er in die weken afgespeeld? Gauw schudde Hunter zijn hoofd, waarna hij zijn blik op Dax richtte. Een andere Dax dan hij gewend was. Hij zag de leegstaande ogen. Ogen die eens gevuld waren met een lach, zoals zijn geheugen het hem beschreef. Nu waren ze zwaar beschadigd. De enorme last van bezorgdheid drukte zwaar op Hunter's schouders. Het deed meer dan pijn hem zo te zien en de drang om voor het geluk van Dax te zorgen, werd groter. "De reden waarvoor ze me ooit hebben oplegsloten is terug. De onbedwingbare behoefte zij die moorden zonder reden uit te zullen schakelen. Vijfentwintig zijn er heen gegaan in deze vijf weken." Zwijgend hoorde Hunter Dax' woorden aan, het herhalend in zijn hoofd. Zo hadden ze elkaar ontmoet, via de tucht school. Een plek waar jongeren met een "afwijking" naar toe werden gestuurd. Of eerder werden opgesloten. Een periode dat nog altijd in zijn hoofd rondspookte en waarschijnlijk ook nooit vergeten zou. "Ik heb ze omgebracht en daarna..." Vanuit zijn ooghoeken keek hij Dax aan, "Opgegeten." Eenmalig knikte Hunter eens. Op zijn gezicht stond geen afschuw. Geen horror. Niets van dat alles. Het stond vrij neutraal. Kalm, op een manier. Natuurlijk, mensen doden was niet niks. "Lyall is weg. Denkende dat ik hem vroeg of laat om zou leggen. De beste huurmoordenaar heeft geen ongelijk. Gewoon het zekere voor het onzekere genomen." Hunter geloofde zijn oren niet. Lyall had WAT gedaan? Dat hele kleine stukje, van een impact verhaal, deed hem meer dan de rest. En dat noemde zich een vriend. Iemand die in het heetst van de strijd het slagveld verliet. Een minachtende 'hmpf,' geluid kwam uit zijn keel. "Het is over Hunter, ze hadden gelijk toen ze me daar opsloten. Ik hoor niet vrij rond te kunnen lopen."

'Waag het niet me die rotzooi te geven,' reageerde Hunter. Het waren scherpe woorden geweest, maar in uiterste kalmte uitgesproken. Normale kalmte. Een toon die iemand zou hebben in complete rust. 'Kijk om je heen. Zowel kwa natuur als in het gemeenschap. Iedereen leeft in barre omstandigheden, niet alleen specifiek nu in de winter.' Voor de zoveelste keer blies de jongeman een wolkje aan vuur uit, hopend dat zijn lichaam daardoor wat meer zou opwarmen, in plaats van zich overgaf aan de kou. 'De wereld is verrot. De mensheid is verbitterd. Iedereen moord, plundert en steelt. Vertrouwen en behulpzaamheid is zeldzaam. Misschien bijna voorgoed uitgestorven. De grens tussen de soul colors zegt haast niets meer, iedereen doet het.' Hoe verder hij sprak, hoe meer hij besefte dat het negatief over kwam. Maar wie bewees het ongelijke? Hunter wilde niet iedereen over één kam scheren. Er zaten ook goede mensen tussen, die nu vreselijk leden. 'Dat jij toevallig hebt vastgezeten, en dat een stel idioten je die shit heeft verteld, wilt niet zeggen dat je meer straf verdient dan anderen. Ja, oké, je hebt mensen vermoord. Ja, je hebt ze opgegeten maar je bent niet de enige. Daarbij, je zei het net zelf. "Lyall de beste huurmoordenaar".' De behoefte om die zin af te maken bezat hij niet. Iedereen met een beetje verstand wist wat hij ermee wilde zeggen. Niemand deugde voor honderd procent. Iedereen bezat wel een "donkere" kant, waar ze zo af en toe aan over gaven. Hunter sloeg zijn blik neer, zich concentrerend op een bepaald punt. Zodra hij op keek verscheen voor hen een stel vuur bolletjes. Elk bolletje kreeg een eigen vorm. De meesten van hen een mens, waarvan één een leeuw vormde. Er begon een scenario af te spelen. Een herinnering, van niet zo super lang geleden. Stuk bij stuk gingen de mensen neer. 'Dat iemand je wat heeft wijsgemaakt wilt niet zeggen dat je eraan toe moet geven. Natuurlijk, je gedrag is niet oké. Niemand keurt het goed. Maar je bent niet de enigste.' De "gevallen" vuurmensjes vielen neer op de grond. Brandde de sneeuw weg en verdwenen toen in het niets. 'En het spijt me dat je het hebt door moeten maken. Ik had er voor je moeten zijn, de afgelopen weken, want ik wil niet dat je ten onder gaat aan die gedachtes van je.'



Story written by: Dorian and Safiena @ Separa
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Colours of the wind || Dax di apr 19, 2016 6:30 pm

Colours of the wind || Dax

   
Zodra hij zijn een na laatste zij had uit sproken verzonk hij weer even in gedachten. Onbewust nam de zwarte massa van duistere scenario's  en negatieve gedachtegangen opnieuw bezit van hem. Er zou van alles kunnen gebeuren nu hij zijn bekentenis over de afgelopen weken had uitgesproken. Hunter zou de vriendschap kunnen verbreken net zo als Lyall had gedaan. Ergens zou dan ook niet meer dan logisch zijn. Wie bleef er dan ook vrienden met een moordmachine? Het zou toch op z'n minst apart over moeten zijn gekomen? Dax wist niet wat hij zou doen als een van zijn vrienden hem zou vertellen dat hij de afgelopen weken vijfentwintig wezens had opgegeten. Waarschijnlijk zou hij het de eerste keer niet eens hebben geloofd. Denken dat deze vriend een hele slechte grap met hem uithaalde. Echter kon Hunter maar al te goed aan de situatie af lezen dat dit beslist geen grap was. "hmpf,"Klonk het minachtend waarop Dax alle hoop verloor en er van overtuigd was dat dit het einde van hun vriendschap zou worden. Echter verliep het heel anders. Na een korte maar slopende stilte sprak zijn vriend de woorden die aan de ene kant logisch waren maar aan de andere kant erg vreemd. "Waag het niet me die rotzooi te geven." Had het geklonken op een toon en een volume die niet met elkaar te combineren vielen. Het deed Dax met een diep verwarde blik naar de jongen op kijken. Rotzooi? Sinds wanneer waren die woorden rotzooi? Het was toch niets meer dan de waarheid? "Kijk om je heen. Zowel qua natuur als in het gemeenschap. Iedereen leeft in barre omstandigheden, niet alleen specifiek nu in de winter." Dax wist niet precies waar Hunter hem hiermee op wilde wijzen. Maar het was duidelijk dat de jongen hem tegen sprak. Iets wat Dax absoluut niet begreep. Het ergerde hem eerder. Hunter stond dus blijkbaar aan zijn kant maar dan hoefde hij de waarheid nog niet te verdraaien! Het grote verschil tussen de andere wezens en Dax was dat zij moorden om te kunnen overleven en Dax deed het vanwege iets wat hij zelf ook niet kon verklaren. Hoe dan ook, volgens Dax zijn logica kwam het er op neer dat de andere het recht hadden om te moorden en hij zelf niet. Zijn vriend blies een wolkje vuur uit. Waarop Dax voor zo ver dat ging een stapje opzij deed. Hij had de kou op het moment meer lief. "De wereld is verrot. De mensheid is verbitterd. Iedereen moord, plundert en steelt. Vertrouwen en behulpzaamheid is zeldzaam. Misschien bijna voorgoed uitgestorven. De grens tussen de soul colors zegt haast niets meer, iedereen doet het."Hoorde hij zijn vriend zeggen. Waarop een diepe zucht over zijn lippen kwam rollen. Hij zag ook wel dat de wereld met de dag slechter werd. Maar begreep Hunter dan niet dat hij zo niet langer kon door gaan? Zo niet langer wilde door gaan? Het was niet alsof hij geen gevoel van schuld meer ervaarde sinds de dwang om andere om te leggen in zijn leven was gekomen. Alle vijfentwintig moorden waren ook voor hem zelf een ware martel tocht geweest. "Dat jij toevallig hebt vastgezeten, en dat een stel idioten je die shit heeft verteld, wilt niet zeggen dat je meer straf verdient dan anderen. Ja, oké, je hebt mensen vermoord. Ja, je hebt ze opgegeten maar je bent niet de enige. Daarbij, je zei het net zelf. "Lyall de beste huurmoordenaar"."Even sloot hij zijn ogen en wenste in gedachten dat Hunter weg zou zijn gebleven. Ja wellicht waren de wezen van toen inderdaad niet de aardigste types. Maar wat hem daar verteld was was zeker geen shit. Het was niets minder dan de waarheid. Er was iets mis met hem. En hij hoorde gewoon niet op vrije voet rond te lopen. Echter had hij geen zin om hier een discussie over aan te gaan. Dus was het slechts een matte vermoeide blik die zijn vriend als antwoord kreeg. Het was op dit moment dat Dax besloot zijn vriend niet te zullen vertellen dat hij een normaal wezen had vermoord. Iemand die niets op zijn geweten had gehad. En dat het dus maar afwachten was totdat Dax zich zelf om zou brengen. Hij wilde hem er niet langer mee op zadelen. Zodra hij dood zou zijn zouden ze er toch niets meer aan kunnen veranderen. Het weten hiervan zou slechts een onnodig lijden voor zijn vriend zijn. Het enige wat hij nog kon doen was zo aardig mogelijk voor Hunter te zijn. Vanuit zijn ooghoeken keek hij naar het schouwspel dat zijn vriend hem liet zien. Wat hij er mee wilde uitdrukken was maar al te duidelijk. Bijna iedereen had wel iets op zijn geweten en niemand was geheel onschuldig. Wezens konden niet aan elkaar afgewogen worden als het ging om een gepaste straf. En al helemaal niet in deze tijd. Toen hij deze boodschap met wat moeite uit het schouwspel en hun voorgaande gesprek gevist had verscheen er een klein glimlachje op zijn gelaat. Wat Hunter zei was wel degelijk waar. Echter zou het nooit kunnen oplossen waar Dax werkelijk mee zat. Maar dat hoefde de jongen niet te weten vond hij. "Dat iemand je wat heeft wijsgemaakt wilt niet zeggen dat je eraan toe moet geven. Natuurlijk, je gedrag is niet oké. Niemand keurt het goed. Maar je bent niet de enigste." Dax knikte even. Weer had de schapeshifter tegen over hem gelijk gehad. Uiteraard was het deels onzin wat ze hem hadden wijsgemaakt. Helaas voor hem was die onzin er wel goed ingesleten. "En het spijt me dat je het hebt door moeten maken. Ik had er voor je moeten zijn, de afgelopen weken, want ik wil niet dat je ten onder gaat aan die gedachtes van je."Sprak Hunter. Iets wat Dax niet had zien aan komen en wat hem dan ook enigszins verbaasd op deed kijken. De woorden trokken hem voor even uit zijn negatieve gedachte stroom. En bijna, bijna had hij de waarheid aan zijn lippen laten ontsnappen. Echter sloot hij zijn mond weer en glimlachte slechts. "Waar je ook hebt uitgehangen doet er niet meer toe... je bent immers nog op tijd."Sprak hij kalm maar haast zonder emotie. Waarna hij zijn vriend even recht in de ogen aan keek. Enkele seconde viel er een stilte die voor zich zelf  zou spreken. Eigenlijk wisten ze beide dat er niets goed mis was. Het was alleen aan Dax om dat iets los te laten. Maar dat deed hij niet. In plaats daarvan sprak hij weer. "Bedankt voor je woorden. Ik begrijp wat je bedoeld. En het helderde wel iets op."Zei hij. Zij stem klonk opgeheven en hij glimlachte. Maar zijn blik was sober. Uitgedoofd en mat. Alsof hij zijn eigen einde al kon zien naderen.
   

   

   |Mood: It's over |Words: 1137 | Company: Hunter |
   
      
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Colours of the wind || Dax

Terug naar boven Go down
Colours of the wind || Dax
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Grey Territory :: Crystal Mountain-
Ga naar: