Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Oh crap... [Lyall & Mindo]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Oh crap... [Lyall & Mindo] wo nov 25, 2015 6:11 pm

Oh crap...

Het was laat in de middag. De schemering viel vroeg in, in verband met het seizoen. Herfst, zijn favoriete seizoen wel te verstaan. Normaliter zou hij nu ongeveer met zijn vrienden gaan stappen. Enkele cafeetjes af, zien of er her en der nog wat te pikken viel. Echter zat dat er nu niet bepaald in. En daar had hij het zelf naar gemaakt. Op dit moment kon hij ze maar beter mijden. Dax vertrouwde er niet op dat hun woede al des danig gezakt was dat ze het zouden kunnen uitpraten. Hij kon eigenlijk ook niet van hun verwachten dat dit wel snel zo zou zijn. Ze waren bijna dood geweest! Niet dat dat zijn bedoeling geweest was. Maar in hun ogen waarschijnlijk wel. De woorden Lyall was hij nog lang niet vergeten en hij geloofde er volkomen in dat als hij de jongen ooit nog tegen zou komen zijn laatste uur geslagen had. Hij kon dan wel heel leuk naar zijn dierlijke form shiften. In die staat zou hij mensen kunnen eten. Mensen.Tegen een Direwolf zou hij hoe dan ook niets kunnen beginnen. Nee dat weekendje hier rond hangen zou hem niet worden. Terug naar huis, dat was zijn doel dan maar. Misschien zou hij onderweg Add nog tegen het lijf lopen. Daar hoopte hij eigen wel op. Anders zou dit weekend wel echt heel saai worden. Dax voelde de drang om hier zo snel mogelijk weg te gaan aansterken. Snel stapte hij een tussendoor weggetje in. Dit pat liep langs alle kleine doorvoer grachtjes. En was een prima tussendoor weg als je vanuit hier snel naar grijs gebied wilde. Echter bleek dit een drastisch verkeerde keus te zijn geweest toen hij zich wie zich aan het einde van het smalle straatje bevonden. Dax kreeg het ijskoud van binnen. En ondanks dat het logisch zou zijn geweest om keihard weg te rennen bleef hij als versteend staan. En staarde angstig naar de twee bekende gezichten. Het leek wel alsof hij aan de grond vastgenageld zat. Paniek sloeg toe. Maar nog altijd kon hij niets anders dan toekijken hoe hoe deze situatie van kwaad tot erger zou gaan verlopen.


|Mood: Scared  |Words: 359 | Company: Lyall & Mindo |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] do nov 26, 2015 2:04 pm

Lyall zuchtte eens diep. ugh. Dacht Hij ietwat verveeld terwijl hij door de havens liep met Mindo. Lyall verveelde zich altijd kapot als hij ging lopen zonder echt doel. Niet dat hij het saai vond om samen met Mindo te lopen maar na een tijdje begon het hem toch wat te vervelen. Ze waren samen wat winkels afgegaan om eten in te slaan. Wat trouwens ook een zeldzame gebeurtenis was aangezien ze het normaal stolen in plaats van het netjes te kopen. Misschien was het om die reden wel dat hij het nu wat saaier vond. Normaal als hij samen met Mindo op pad ging was het met een adrenaline gevoel om iets te stelen. En deze keer niet. Best wel slecht van me. Dacht Lyall. Ik vind het saai als ik niet aan het stelen ben. Misschien moet ik maar eens afkicken daarvan. Vervolgde hij grinnikend in zichzelf. Maar desalniettemin, hij was wel samen met Mindo en dat maakte al veel goed. Ze had hem erg geholpen tegen de woedde die hij nu voor Dax voelde en was zelfs zover afgekoeld dat hij hem niet eens zou aanvallen als hij hem zag. Althans, dat hoopte hij. Maar ach. Hoe groot was die kans nou? Zei hij tegen zichzelf. Lyall was van plan Mindo kennis te laten maken met zijn roedel dus leidde hij Mindo mee naar een steegje waarmee je kon afsnijden naar grijs gebied. ‘mischien heb ik wel een leuk idee.’ Zei Lyall serieuzer dan bedoelt tegen het meisje, en Hij pakte haar bij de hand en leidde haar door een wirwar van kleine steegjes die tot de afsnij route leden. Na flink te hebben doorgelopen viel zijn blik op iemand en meteen vertraagde hij zijn pas, totdat hij stil stond en langzaam Mindo’s hand losliet. Uitgerekt Dax stond daar voor hun langs de kade. Hij voelde woedde opborrelen maar sloeg het neer en het enige wat hij deed was Dax vol minachting aankijken. Nee hij zou het gevecht niet starten of opzoeken. Niet nu. Niet terwijl hij bij Mindo was. Hij had verwacht dat Dax zou wegrennen zoals het de lafaard die hij was betaamd maar hij bleef ietwat stijf stilstaan op zijn plek. Lyall kon vanaf hier zijn angst ruiken en vond die totaal onterecht. Oh en nu verwacht hij ook nog dat ik hem als een roekeloos beest aanval. Dacht Lyall pissig. Langzaam kroop er een zacht grommend geluid uit zijn borst. Zo zacht dat je het pas zou horen als je naast Lyall stond.

pss. klein beetje powerplay bij Mindo met Lyall mee laten lopen. maar as niet al te erg hoop ik hehe :')

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] di dec 29, 2015 4:37 pm

Lyall en zij hadden besloten de stad in te gaan deze dag, waardoor ze nu ietwat doelloos door de straten liepen. Voor de verandering hadden ze eens braaf gedaan; in plaats van te stelen, hadden ze eten gekocht. Misschien dan wel met gestolen geld.. Maar goed, het ging om het idee, niet?
Tevreden kauwde ze op een stuk brood, dat ze had afgescheurd van het stokbrood dat ze had gekocht. Haar blik gleed af naar Lyall, zich afvragend wat hij nu wilde doen. Ze liepen nu al een tijdje een beetje rond, af en toe wat kijken bij winkeltjes en kraampjes, maar echt een doel hadden ze niet, en dat maakte het een beetje saai. Lyall leek dat ook te vinden, tenminste, dat idee kreeg Mindo. Toch vond het meisje het niet heel erg, ze was bij Lyall nu, en hoe zot het ook klonk, dat maakte haar blij. De jongen liet haar zich gewoon een stuk rustiger van binnen voelen, wat bijzonder was gezien haar hoofd vol zat met gedachtes aan eerder; over Dax en Diabolic Esper.. En Olivier. Maar bij Lyall was dat allemaal even weg.
‘mischien heb ik wel een leuk idee.’Sprak Lyall bijzonder serieus. Mindo liet toe dat hij haar hand vastpakte en liet hem haar door verscheidende steegjes leiden. Een glimlach was te zien op haar gezicht terwijl ze mee liep met de jongen.
Echter stond Lyall plots stil, en Mindo hield ook halt. Verbaasd keek ze hem aan. "Wat is er Ly-"Ze kapte haar zin af toen ze een maar al te bekend figuur herkende. Meteen flikkerde er weer woede in haar op. Niet eens door de manier waarop hij haar had behandelt, maar om het feit dat door hem Lyall bijna kapot was geschoten. Naast haar hoorde ze Lyall zachtjes grommen, Mindo zou het daar echter niet bij laten, een vals grijnsje sierde haar lippen. "Oh en kijk eens wie we daar hebben."Woede was te horen in haar stem. "Onze al te lieve Dax, die ons graag wilde opblazen samen met z'n Soulless lieffie" Kwaad stapte ze wat naar voren, haar vuisten gebald. "Rot alsjeblieft een eind op, wil je"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] do dec 31, 2015 1:22 pm

Oh crap...

Wegrennen. Dat zouden de meeste hebben gedaan toch? Ondanks dat hij dit dolgraag gewild had bleef hij als versteend staan. Vastgenageld aan de grond. "Wat is er Ly-"Na die woorden had Mindo hem ook gespot. En nog altijd bleef hij staan waar hij stond. Beide recht in de ogen aankijkende. Wegkijken was een teken van zwakte. Als dier zijnde deed je zo iets niet. Alleen als je toegaf dat de ander sterker en beter was dan jij zelf. Hoe pijnlijk de minachtende blikken ook voor hem waren hij bleef ze aanstaren. Een blik die geen van de twee van hen van hem gewend was. Koelbloedig, alsof het hem koud liet dat ze hem zo verafschuwde. En het hem niets kon schelen wat hij ze had aangedaan. "Oh en kijk eens wie we daar hebben."Klonk het. Een vaag gevoel van woede kwam in hem op. Twee tegen een? Hoe kinderachtig! "Onze al te lieve Dax, die ons graag wilde opblazen samen met z'n Soulless lieffie"Zijn ogen verwijde zich ietwat. Een blik van grootse verontwaardiging werd de twee toegeworpen. Ze dachten het nog steeds. Nee, ze dachten het niet alleen. Ze spotten er mee. Het meisje deed een stap naar voren, haar vuisten gebald. "Rot alsjeblieft een eind op, wil je"Dax glimlachte enkel. De keuze was eigenlijk heel erg simpel. Jammer, maar dan zei het maar zo. Ze wilde hem niet anders meer zien dan als een moordenaar? Prima, dan zouden ze dat krijgen ook. Een klein spottend lachje volgde. "En waarom dan wel? Dit is openbaar gebied. Loop maar gewoon langs me heen. Het is niet alsof ik me voor jullie ga verstoppen zodat je ongestoord je leventje verder kunt leiden."Sprak hij kalm. Maar in zijn ogen schitterde woede en pijn. Hij zetten een klein stapje op zij en gebaarde dat de twee maar beter gewoon langs hem konden lopen. Waarom al die heisa maken om niets terwijl ze elkaar eigenlijk ook gewoon stilletjes konden passeren? Makkelijker gezegd dan gedaan. Want ook Dax bleef nadenken over de woorden van Mindo. Ze spotte er gewoon mee. Alsof het zijn schuld was dat Add die daad gepleegd had. Ze hadden toch zelf ook wel gezien dat hij het niet had zien aankomen? Was hij eindelijk gelukkig met iemand, gebeurde er zo iets. En uiteraard was het weer allemaal zijn schuld. "Ik zou maar niet zo vol van je zelf doen als ik jullie was. Zo heel veel stellen jullie met z'n tweeën nu ook weer niet voor me voor." Mompelde hij met afschuw. In de tijd dat ze elkaar niet hadden gezien was er meer gebeurd dan nog Lyall nog Mindo zich zou kunnen voorstellen. Ja, Dax had zich behoorlijk in de problemen gewerkt. Nogal in de criminele onderwereld gedraaid. Als ze echt van hem zouden gaan verwachten dat het zijn intentie was om hun om te zullen brengen dan had hij er geen problemen mee dit waanbeeld naar de waarheid te helpen. Zo veel maakte het namelijk niet uit. Een maaltijd meer of minder zou hem echt niets uitmaken. Maar goed, zo ver was het nog niet. Ze hadden de kans nog het goed te draaien. Als ze open zouden staan voor zijn uitleg. Voor het echte verhaal. En als ze hem nu gewoon zouden passeren en er later, eenmaal wat meer gekalmeerd en zo, er op terug zouden komen. Maar als ze hem nu zouden gaan zitten stangen dan zou hij dat niet geheel pikken. Dax verplaatste zijn blik van Mindo naar Lyall. Was het niet eens zo geweest dat ze vrienden waren? Hadden ze niet laatst nog dingen uitgepraat? Was het niet zo dat hij hem in het vrienden clubje had opgenomen omdat hij oprecht medelijden met Lyall had gehad? Was de jongen voor hem dat dan allemaal vergeten? De woede verdween bij deze gedachtes, maakte plaats voor een onzekere en vragende uitdrukking. Zoekende naar hou vast. Het zou bijna in zijn uitdrukking te lezen zijn: ben je dan niet van plan me terug te slepen het goede pat op? Laat je me dan echt hier stikken? Tegelijkertijd gebaarde hij nogmaals. Zijn vriend proberen duidelijk te maken dat het toch echt beter zou zijn voor hem en Mindo gewoon te passeren.


|Mood: Confused as hell  |Words: 702 | Company: Mindo & Lyall |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] do jan 07, 2016 12:41 pm

Hij zag hem staan. Hem recht aankijkend. Hun blikken kruisten elkaar. Bij de een angst. En de ander onderdrukte woedde. "Wat is er Ly-" begon Mindo tegen hem toen hij was blijven stilstaan. Lyall begon zacht te grommen. Ook Mindo’s houding was opslag veranderd. Op het meisje haar mond verscheen een grijns. Terwijl Dax zijn blik koelbloedig werd. Lyall wachtte de situatie af. Lang hoefde hij niet te wachten want Mindo begon al. Het liefst had hij tegen Mindo gezegd dat ze haar mond moest houden maar hij liet haar, haar gang gaan. "Oh en kijk eens wie we daar hebben." Begon ze. "Onze al te lieve Dax, die ons graag wilde opblazen samen met z'n Soulless lieffie" de woedde was meer dan duidelijk te horen in haar stem. Die laatste opmerking moest pijn doen bij Dax. Wist Lyall. Het meisje stapte kwaad naar voren. Lyall wilde haar arm weer vastgrijpen om haar te stoppen maar ze was te snel. Hij greep mis. Het laatste wat hij wilde was een gevecht midden op de dag. Als hij echt van hem af wilde regelde hij dat wel terwijl Dax rustig in zn bedje lag te slapen. Dan kon hij voor eeuwig blijven liggen. "Rot alsjeblieft een eind op, wil je" zei Mindo kwaad. ‘mindo.’ Zei Lyall kort en koud. Het was niet hun recht hem bij een toevallig tegenkomen te straffen. Een glimlach verscheen op Dax zn gelaat. Dat beviel Lyall niet. . "En waarom dan wel? Dit is openbaar gebied. Loop maar gewoon langs me heen. Het is niet alsof ik me voor jullie ga verstoppen zodat je ongestoord je leventje verder kunt leiden." Nog steeds hield Lyall zich in. Dit was nog niet het moment om te reageren. Het enige wat hij Dax gunde was een koude blik. Woedde was te zien in de ander zijn ogen. Hij snapte het echt niet heh. Dacht Lyall. Als je wilt dat mensen je met rust laten, dan kijk je ze niet uitdagend aan. En als je ruzie wilt probeer je je er niet omheen te praten. Opnieuw realiseerde Lyall zich hoe tegenstrijdig Dax was. Bijna was Lyall ook echt nog doorgelopen. Maar de volgende opmerking liet hem halt houden. . "Ik zou maar niet zo vol van je zelf doen als ik jullie was. Zo heel veel stellen jullie met z'n tweeën nu ook weer niet voor me voor." Nu liep Lyall rustiger naar voren dan hij zich voelde. Scheur hem nu in stukken. Riep een stem in hem. Laat hem zien wie de baas is. Nee. Zei hij tegen zichzelf. Hij stond nu recht voor de jongen. Hij bekeek hem eens van top tot teen. Als blikken konden doden dan lag Dax nu dood op de grond. Lyall keek hem doordringend aan met zijn ogen die van helder blauw langzaam aan het veranderen waren naar een donker rood. Lyall begon zijn geduld te verliezen. ‘wat is er toch, Dax?’ vroeg Lyall op intrigerende toon. Door vooral de klemtoon op zijn naam te leggen. ‘als je echt zo graag van ons af wilde had je ons al lang weg laten lopen.’ De blik in Dax zijn ogen veranderde. Waar eerst een harde wil had gezeten zat nu bijna iets.. vragends. Lyall kon er niet bij met zijn gedachtes. Hij lokte het uit. Maar wilde ze ook weg hebben. It doesnt make any sense. Dacht hij. Zijn ogen doofden weer naar het koude blauw wat ze normaal gesproken waren. Dit was helemaal niet wat Dax wilde. Besefte Lyall. Even dacht hij erover rustig met Dax te praten. Maar uit zijn ooghoek zag hij een boze Mindo. Wat ook zijn vlam weer aanwakkerde. Hij rechte zijn rug en balde een vuist. Nog 1 verkeerde opmerking en hij zou van Dax niet meer over laten dan een zielig blubber hoopje mens.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] zo jan 10, 2016 6:08 pm

Haar pupillen waren kleiner dan normaal, en ze had haar vuisten zo hard gebald dat haar nagels in haar huid prikten. Ze moest echt moeite doen haar woedde te onderdrukken en hem niet aan te vliegen. Het zou een prefecte manier zijn om haar frustratie en woede zo af te reageren op hem, maar ze moest het onderdrukken. De reden van haar woede was niet zo vreemd, Dax zijn vriend had haar proberen te vermoorden, en ook nog eens bijna hetgeen wat zoveel voor haar betekende afgepakt; Lyall. Dat zou ze niet snel vergeven, laat staan vergeten.
"Mindo," Lyall's koude aanspraak brachten haar weer wat bij zinnen. Ze keek niet naar hem om, maar haalde diep adem, hopend dat Dax had begrepen dat hij ervandoor moest gaan. Dax lachte echter alleen schampertjes, waarna hij antwoordde; "En waarom dan wel? Dit is openbaar gebied. Loop maar gewoon langs me heen. Het is niet alsof ik me voor jullie ga verstoppen zodat je ongestoord je leventje verder kunt leiden." Ze vernauwde haar ogen tot spleetjes, maar zou zich niet door zijn woorden over de grens laten trekken. De jongen gebaarde met zijn hand om door te lopen. Mindo snoof en wierp hem een vuile blik toe. God wat had ze graag die grijns van zijn muil willen slaan maar ze hield zichzelf onder de controle, stapte naar achteren, wierp Lyall een veelzeggende blik en wilde inderdaad weer verder lopen. "Ik zou maar niet zo vol van je zelf doen als ik jullie was. Zo heel veel stellen jullie met z'n tweeën nu ook weer niet voor me voor." Een zacht gegrom rees op in haar keel nu. Wat wilde hij hier nu mee zeggen? Eerst vertelde hij ze om door te lopen, en dan gooide hij er nog een belediging achteraan? Ze snapte er niets van, en die verwarring wakkerde haar woede enkel nog meer aan. Bij Lyall leek dat hetzelfde geval te zijn. De jongen liep rustig naar voren en bleef vlak voor Dax staan, hem van top tot teen opnemend. Het viel haar op hoe zijn koel blauwe ogen langzaam aan rood werden, en ze wist wat dat betekende. Maar heel even, in de opwelling van de woede, voelde ze er niets voor om hem tegen te houden. Later zou dat gevoel haar onwijs afschrikken.
‘wat is er toch, Dax?’ vroeg Lyall op intrigerende toon. Door vooral de klemtoon op zijn naam te leggen. ‘als je echt zo graag van ons af wilde had je ons al lang weg laten lopen.’ Mindo stapte nu ook weer dichterbij, haar goudkleurige ogen vernauwd tot spleetjes. "Wat wil je van ons Dax?" Siste ze als aansluiting bij Lyall's woorden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] ma jan 11, 2016 9:11 pm

Oh crap...

De twee vrienden stonden nu als rivalen tegenover elkaar. Dat zijn zegje Lyall niet beviel was wel duidelijk. Niet dat het hem nog veel deed hoe de ander op hem zou reageren. Op de blikken van Mindo letten hij al niet meer. Dit was iets tussen hem en de jongen die voor hem stond. Hij zag hoe diens oogkleur veranderde. Dat deed een lichtelijk spottend grijnsje op zijn gelaat verschijnen. Hij was niet de enige moordenaar in deze ruimte. Dat dat duidelijk mocht zijn voor alle drie. "Wat is er toch, Dax?" Werd hem gevraagd. Een ontzette blik was het antwoord. Wat er was? Hadden ze dat dan nog niet door? Dachten ze nog altijd echt dat het zijn bewuste bedoeling geweest was dit te veroorzaken? "Als je echt zo graag van ons af wilde had je ons al lang weg laten lopen." Die opmerking maakte iets bij Dax los. Lyall had gelijk. Hij wilde niet dat ze weg zouden lopen. Hij wilde zich zelf bewijzen. Uitleggen hoe het echt zat. Had zijn vriend dan geen vertrouwen meer in hem? Was daar echt zo weinig van overgebleven dat de jongen geloofde in een zelf bedachte aanname? Wogen de goede tijden uit het verleden hier dan niet meer tegen op? Strak bleef hij zijn vriend aankijken. Ergens twijfelachtig alsof hij de vragen die hij in zijn hoofd stelde door beeldtaal probeerde over te brengen. Het hielp enigszins. De oogkleur van de jongen veranderde weer naar ijsblauw. Maar nog altijd stonden ze vijandig tegenover elkaar. De reden voor Dax om nogmaals te gebaren dat het stel maar beter kon doorlopen. Maar beide bleven staan waar ze stonden. "Wat wil je van ons Dax?" Werd hem opnieuw gevraagd. Hij keek van Lyall naar Mindo en weer terug. Zijn houding veranderde. Een beetje gebogen, staart tussen zijn poten en blik onderdanig naar benden gericht. Een smekende blik werd hen beide toegeworpen. "Wat ik wil? Wat er is? Wat denk je nou dat er is? Dat ik er wel even mee zou dealen als jullie op eens van eigen aannames uitgaan? Een beetje haat gaan zaaien? Ik zal jullie eens wat vertellen: Add heeft er zelf voor gekozen jullie te willen raken. Daar had ik geen inspraak op. Hij handelde zomaar op dat moment zelfde. Hoe durven jullie te denken dat ik daar achter zat? Zijn jullie soms vergeten wie ik ben? De goede herinneringen, waar zijn ze heen?"In zijn laatste woorden zat een enigszins verdrietige klank. Hij miste de tijden van het groepje. De tijden dat de wezens die hem nog op het rechte pat hielden bij hem stonden. Plotseling gebeurde er iets vreemds. Een omschakeling. Een verandering in zijn gedachten. Een lichtelijke steek van pijn schoot door zijn lichaam heen. Geschrokken keek hij de twee voor zich aan. Deze keer zag hij het aan komen. Deze keer zou hij er iets aan kunnen doen. Zo snel als hij kon begon Dax alle scherpte dingen uit zijn riem te halen. Smeet ze verderop de tegels. Ook zijn broekzakken leegde hij van scherpte voorwerpen. Daarna volgde de binnenzakken van zijn cape en tot slot zetten hij zijn tas buiten eigen bereik. Met een doordringende blik keek hij Lyall aan. "Keten me vast, ik smeek het je!"Elk woord meende hij bloedserieus en dat was in zijn toon te horen. Hij zou vast moeten zitten. Anders zou hij de jongen aanvliegen. En dat was wel het laatste wat hij wilde. Als het goed was wist Lyall waar hij over praten. Had de jongen daar wel eens verhalen van mee gekregen zo over en weer in het groepje. Het volgende moment spotten hij slechts nog maar twee systemen voor zich. En een van de twee werkte niet goed of had niet goed gewerkt. Elke kleine beweging, elke ademhaling en met name de kracht en energie dat er in dit systeem zat irriteerde hem mateloos. Het moest stoppen. Dax wilde naar voren stappen. Het systeem aanvliegen. Maar er was iets wat hem tegenhield. Iets van herkenning. Iets dat maakte dat zijn mening dat hij het de persoon achter dit systeem het niet aankon doen opwoog tegen de ziekelijke druk in zijn geest. De persoon voor hem aanvliegen. Nee, wilde het niet. Een gewaagd idee kwam in hem naar boven. Er was een manier om zich zelf te stoppen. Echter twijfelde hij. Het was zo lang gelden. Wat als hij nooit meer boven zou komen? Alleen de gedachten al wakkerde angst aan. Maar wat nou als hij de vriendschap met Lyall door deze waan voor eeuwig zou verliezen? Dat nooit. Het koste hem moeite zich zelf te her pakken. De eerste drie keer lukte dit dan ook niet. Met als gevolg dat het leek alsof hij wat wilde zeggen maar vervolgens weer weg keek.  "Gooi me te water. Die angst weegt op tegen alles."Hoorde hij het zich zelf uiteindelijk met moeite uitbrengen. Tegelijkertijd zette hij een klein stapje achteruit. Aan de ene kant wilde hij heel graag dat iemand hem zou duwen zodat dit alles maar over kon zijn. Aan de andere kant zou hij het wel op een lopen willen zetten om zo maar niet te water geduwd te worden...


|Mood: Screwed |Words: 862 | Company: Lyall & Mindo |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] di jan 12, 2016 3:58 pm

Terwijl Lyall alleen maar boos werd om de opmerking van Dax stond hij zelf alleen maar te grijnzen om Lyall. ‘Wat is er toch, Dax?’ vroeg hij koud. Meteen veranderde de uitdrukking op Dax zn gezicht weer. Ontzet keek hij terug naar hem in zijn rode ogen. ‘Als je echt zo graag van ons af wilde had je ons al lang weg laten lopen.’ Ging Lyall verder. Zn agressie was alweer verdwenen en deze keer bleven er alleen 2 ijskoude ogen over. Ze staarden elkaar zo een tijd lang aan. ‘’wat wil je van ons Dax?’’ vroeg Mindo nu ook. Dax keek naar de grond en zijn staart zat tussen zijn benen. "Wat ik wil? Wat er is? Wat denk je nou dat er is? Dat ik er wel even mee zou dealen als jullie op eens van eigen aannames uitgaan? Een beetje haat gaan zaaien? Ik zal jullie eens wat vertellen: Add heeft er zelf voor gekozen jullie te willen raken. Daar had ik geen inspraak op. Hij handelde zomaar op dat moment zelfde. Hoe durven jullie te denken dat ik daar achter zat? Zijn jullie soms vergeten wie ik ben? De goede herinneringen, waar zijn ze heen?" zei hij. Dit raakte Lyall. Hij had een punt. Ook al was hij altijd het buitenbeentje geweest van de bende. Dax was er wel altijd voor hem geweest. Aan de andere kant. Dax had nou ook niet veel gedaan om Add tegen te houden. Hij had er maar gestaan. Hij zou de tijd hebben gehad om zijn vriendje tegen te houden, maar hij had ze laten zitten. Om vervolgens te verdwijnen. daarbij was hij diegene die Mindo had vastgegrepen in het begin om vervolgens hatelijk tegen haar te praten. Lyall werd er gek van. Hij wist niet meer wat hij moest geloven. Een gefrustreerde grom kwam in hem op. Ergens had hij de neiging om het Dax te vergeven en hem te geloven. Maar aan de andere kant wilde hij niks liever dan Dax in het water gooien en hem langzaam zien verdrinken. Hij was niet vergeten dat Dax niet kon zwemmen. Toch had er verdriet in zijn stem geklonken terwijl Dax zijn woordje had gedaan. Ineens keek Dax hun geschrokken aan. Het grommen van Lyall stopte. Hij keek even naar Mindo of die iets raars had opgemerkt, om daarna meteen weer naar Dax te kijken. Uit het niets gooide Dax al zijn wapen en spullen op de grond. De vraag lag op Lyalls puntje van zijn tong. Dax wat doe je? Maar hij hield zich in. Het leek net of Dax gek was geworden. Hij deed zelfs zijn cape af. Ergens begon Lyall terug te denken. Had iemand uit de bende niet ooit gezegt dat Dax leed aan een soort van woedde aanvallen. Niet normale. Maar gewoon uit het niets, waarin hij niet meer nadacht. Hij wist het niet meer zeker. Doordringend keek Dax hem aan. "Keten me vast, ik smeek het je!" zei Dax. Iets leek te haperen bij Dax. Hij keek hun aan, leek wat te willen zeggen. En keek weer weg. Bijna wilde Lyall grappend aan Mindo vragen. Zou hij een mental break down hebben? Maar weer hield hij zich in. Hij zou niet spotten met Dax. Dat was hij niet waard. Het liefst was Lyall nu gewoon doorgelopen, Dax achterlatend. Misschien wel hopend dat hij hem aanviel zodat Lyall een reden had Dax te vermoorden. Maar iets in hem hield hem tegen. De goede herinneringen, waar zijn ze heen. Hoorde hij in zijn hoofd Dax weer zeggen. "Gooi me te water. Die angst weegt op tegen alles." Even was Lyall stil om die woorden. Wilde hij nou echt dat hij hem in het water zou gooien? Lyall had de neiging in lachen uit te barsten. Een ongewoon gevoel voor hem. Maar zoals gewoonlijk bleef hij stil. ‘mooi.’ Zei hij. En zonder verdere waarschuwing zette hij de laatste stap naar voren. En onder een luidde grom pakte Lyall zijn oude vriend op en smeet hem met al zijn kracht in het water. Misschien had ik me in moeten houden. Dacht Lyall terwijl hij keek hoe Dax 3 meter verder in het water plofte. Hij had wat van zijn wolven krachten gebruikt om Dax extra ver te gooien. Hij keek even naar Dax. Zal ik hem nu al helpen? Of hem nog even laten spartelen. Dacht hij in zichzelf. Nog even laten spartelen vond hij. Dan zou hij wel zijn lesje hebben geleerd. Hij stak zijn hand op naar Mindo als teken dat hij nog even wilde wachten met hem redden. Langzaam trok hij ook zijn mantel uit en maakte al aanstalten om ook in het water te springen. Nu moet ik toch op schieten of hij verdrinkt echt. Dacht Lyall nu ietwat dringend. ‘Mindo ga naar de kade.’ Zei Lyall. Dan kon ze hem daar helpen Dax uit het water te trekken. Met een mooi boogje dook Lyall het water in en zwom richting Dax. Hopelijk zal hij niet teveel spartelen. Dacht Lyall tevergeefs. Alle mensen die niet konden zwemmen spartelden, dus waarom zou Dax het niet doen. Dacht hij somber. Nouja. Dan maar de lastige manier. Met veel moeite kwam Lyall dichter bij Dax in de buurt. Hij deed een poging om Dax bij zijn middel te pakken zodat hij naar de kade kon zwemmen waar hopelijk Mindo al op hem stond te wachten.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] ma jan 18, 2016 6:12 pm

Haar gouden ogen keken hem priemend aan, terwijl ze uit woede haar vuisten had gebald. Het was alweer even geleden dat ze in een gevecht verzeild was geraakt, en haar handen jeukten om de jongen goed te raken. haar gezonde verstand hield haar echter tegen, wetend dat het er niet beter op zou maken. Alleen die grijns op zijn gelaat, die kon ze niet uitstaan. Sissend vroeg ze hem wat hij wilde, waar hij dit op antwoordde:"Wat ik wil? Wat er is? Wat denk je nou dat er is? Dat ik er wel even mee zou dealen als jullie op eens van eigen aannames uitgaan? Een beetje haat gaan zaaien? Ik zal jullie eens wat vertellen: Add heeft er zelf voor gekozen jullie te willen raken. Daar had ik geen inspraak op. Hij handelde zomaar op dat moment zelfde. Hoe durven jullie te denken dat ik daar achter zat? Zijn jullie soms vergeten wie ik ben? De goede herinneringen, waar zijn ze heen?" De woorden van Dax brachten haar nog meer in verwarring. Waarom dan? Waarom had hij hen niet het werkelijke verhaal verteld? Waarom was hij uberhaupt zo boos op haar geworden? Waarom had hij haar zo vastgegrepen? Het leek alsof Dax aan het liegen was, maar de uitdrukking op zijn gelaat was niet dat van een leugenaar. Mindo bleef staan, haar hoofd tolde. Aan de ene kant probeerde ze het te snappen, aan de andere kant koesterde ze nog steeds wrok omdat hij haar bijna iets heel erg dierbaars had ontnomen. Althans, zijn vriendje Add dan. Maar het feit dat hij een relatie met hem had, maakte Dax in haar ogen medeplichtig.
Plots verranderde er iets aan Dax. Hij kreeg een geschrokken blik in zijn ogen, en voordat ze het wist begon hij alle scherpe voorwerpen uit zijn zak te legen. Mindo keek verward toe, ietwat terug deinzend. Dax zat vol verrassingen, dat moest ze hem mee geven. "Keten me vast, ik smeek het je!" Wat? Mindo vernauwde haar ogen en keek van Lyall naar Dax. Waarom snapte ze niet wat hier speelde? Ze had het gevoel dat er iets achter werd gehouden, en dat was geen fijn gevoel. "Gooi me te water. Die angst weegt op tegen alles." Mindo's mond had wel open kunnen vallen. Wat was dit nu weer voor onzin? Ze stapte weer dichterbij, totdat ze naast Lyall stond. De jongen liet het zich geen twee keer zeggen. ‘mooi.’ Hij pakte de jongen op en smeet hem het water in. Mindo knipperde niet eens toen ze hem het water in zag vallen, 3 meter verderop. Ze voelde bar weinig medelijden. Wat ze voornamelijk voelde was verwarring. Ze probeerde Lyall's blik te vangen hem non-verbaal vragend wat the hell er aan de hand was. Toen er niet echt een recatie uitkwam keek ze naar Dax die inmiddels kopje onder was gegaan. Mindo's ogen schoten open. Hij kan niet zwemmen realiseerde ze zich. Ze wilde net zichzelf van haar zware berusting ontdoen en achter de jongen aangaan. Ze mocht hem niet meer, maar de dood wenste ze niemand toe. Lyall leek echter een ander idee te hebben. Hij hield een hand naar haar op als om te vertellen dat ze niets mocht doen. Ietwat geïrriteerd wilde ze hem vertellen dat ze Dax niet konden late verdrinken, maar hield zichzelf tegen toen hij zijn mantel uittrok. ‘Mindo ga naar de kade.’ Beval hij haar. "Lyall wacht."Maar nee, de jongen dook al soepel het water in. Mindo knarste met haar tanden. Er waren een aantal dingen waar ze een hekel aan had, een daarvan was rond gecommandeerd te worden en nog een ander was niets doen. Ze deed het nu beiden.
Mindo bewoog zich haastig naar de kade, trok haar eigen mantel uit en wachtte totdat de twee terug kwamen. Ze was klaar om ofwel Dax met de mantel uit het water te treken ofwel het water in te springen om Lyall te helpen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] do jan 21, 2016 8:55 pm

Oh crap...

   
Dat nou net op dit moment de realiteit afstand van hem nam was buiten zijn schuld om. Maar dat zouden de gene tegenover hem uiteraard anders zien. Vandaar dat er niets anders op zou zitten: zich ontdoen van al zijn (gevaarlijke) spullen en hulp vragen. Mindo keek verward toe. En dat kon hij begrijpen. Aangezien ze hem nog niet lang genoeg kende om dit van hem te kunnen weten. Maar Lyall... die zou hem toch wel kunnen helpen? De jongen zou toch niet geheel over het hoofd zien dat Dax hier niet zo veel aan kon doen? Echter kon hij geen enkel spoor van begrip vinden bij de jongen. Wat hem alleen nog maar meer onzekerheid gaf.  "Keten me vast, ik smeek het je!"Nog altijd geen reactie waar hij iets mee kon. Hij ha gehoopt dat het deze keer anders zou lopen, tevergeefs. Lyall had hem niet serieus genomen en nu was het te laat. Van het een op het andere moment zag hij geen wezens meer voor zich staan maar twee systemen waarvan er een dood moest. Het deed hem pijn tot deze conclusie te komen. Hij had het niet verwacht van Lyall. En wist ookniet hoe dat feit dan ooit tot stand zou zijn gekomen. Wist Lyall het zelf wel? Was het niet gewoon zijn eigen fout? Dat hij dit verkeerd dacht over zijn vriend? Dat moest het zijn! Lyall zou nooit vermoorden zonder reden, toch? En al zou hij dan wilde Dax nog niet de gene zijn die hem daarvoor zou aanvallen. Dat was complete waanzin. Ze waren nog wel vrienden geweest! Nee, dat zou hij niet over zijn hart kunnen verkrijgen. Hij moest zich zelf zien te stoppen en wel nu. Hij wist hoe, maar het zou een gewaagd idee zijn. Een straf die hij zich zelf aan zou moeten doen om nog ergere gevolgen te voorkomen. En toch, hij was er heel zeker van dat dit de oplossing zou zijn en dat hij dit nog liever wilde dan toe te geven aan de ziekte waardoor hij al zo veel verloren had. Dax merkte zelf behoorlijk ver heen te zijn en had moeite met het zich zelf te herpakken zodat hij helder zou kunnen spreken. Uiteindelijk lukte dit tot zijn grote opluchting wel. "Gooi me te water. Die angst weegt op tegen alles."Meteen daarna zonk hij weer weg in zijn waan. Even gebeurde er niets en bleef het stil. In die paar minuten was het voor Dax een kwestie van zich verzetten tegen de toenemende druk in zijn geest en zich zelf in bedwang te houden. Wat er ook zou gebeuren hij zou geen stap dichter naar Lyall mogen zetten. Hij merkte hoe Mindo dichterbij kwam staan. En besloot zijn blik op haar te focussen om zo te proberen Lyall buiten zijn eigen wereldje te sluiten. "Mooi." Klonk het plots. Hij werd bij zijn middel vast gepakt en het volgende moment te water gesmeten. Heel even leek hij te zweven om vervolgens net zo hard op het platte wateroppervlak te beladen als dat hij van een of ander laag gebouwtje af vol plat op het straat zou vallen. Met als gevolg dat in klap alle lucht uit zijn longen werd geperst. Het volgende moment omsloot het groezelige en bovendien ijskoude water hem. De aanraking met het water en het gevoel steeds verder naar benden te zakken maakte een ongekend soort paniek in hem wakker. Een die de gehele waan in een keer doorbrak. Verpulverde alsof het niets was. Terug bij de werkelijkheid had hij de neiging hysterisch te willen schreeuwen. Maar hield zich nog net in wetende dat dat onderwater een wel heel erg slecht idee zou zijn. Adem om op voort te teren had hij niet. Spartelen deed hij wel degelijk. Echter kwam hij slechts hele kleine stukjes vooruit en kon het oppervlakte water niet bereiken. Met als gevolgd dat hij uiteindelijk geen keus meer had een een hoop water naar binnen gegoten kreeg op het moment dat zijn lichaam hem dwong adem te zullen halen. Uit alle macht probeerde hij zich zelf naar boven te krijgen. Wat heel even lukte zodat hij de kans kreeg een klein beetje lucht te bemachtigen. Waarna hij weer opnieuw het diepe in zonk. Hoe verder hij weg zonk hoe meer hij de hoop begon te verliezen. Ze zouden hem er niet uit halen. Natuurlijk niet! Ze zouden hem hier gewoon laten stikken. Dat was immers wat ze het liefste wilde, van hem af! De hele tijd al. Waarom was dat niet eerder tot hem doorgedrongen? Opnieuw sloeg er paniek toe. Het beetje adem dat hij had kunnen bemachtigen was opnieuw bijna op. Was dit het? Zou hij hier sterven aan de verdrinkingsdood? Plots voelde hij twee handen om zijn middel. Onmiddellijk hield hij op met het proberen om zich naar de oppervlakte te begeven. Sterker nog, hij hield zich totaal stil. In de hoop daardoor zo snel mogelijk boven water gebracht te kunnen worden. Gelukkig was dat het geval. Net op het moment dat hij dacht opnieuw water te zullen happen werd hij boven het water uit getild. En naar de kant toe gebracht. Van het een op het andere moment lag hij op de kade. Hoe de twee het voor elkaar hadden gekregen was hem niet helder. Het was niet eens tot hem doorgedrongen al weer op het droge te liggen. Zo erg als hij nog in het moment van pure angst vast geklampt zat. . .  
   

   

   |Mood: Paralysed in fear  |Words: 911 | Company: Mindo & Lyall |
   
      
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] za jan 23, 2016 5:18 pm

Dax leek bezeten te worden door een andere macht. Hij kijkt me aan of hij me dood wilt hebben. Dacht Lyall terwijl hij koud terug keek. Hij stond er maar. Dax keek van Lyall naar Mindo, om vervolgens zijn blik te laten rusten op haar. "Gooi me te water. Die angst weegt op tegen alles." Zei hij onverwachts. Dat liet hij zich geen 2 keer zeggen. Het leek erop dat het zover was met Dax dat hij bezeten werd. ‘mooi.’ Zei Lyall alleen maar, waarna hij Dax met al zijn kracht het water in smeet. Rustig kwam Dax plat neer om vervolgens wild te spartelen en naar beneden te zakken. Geschrokken zou Dax nu wel zijn. dacht Lyall. Toch hield ergens zijn eigen woedde hem nog tegen nu meteen het water in te springen en Dax te redden. Uit zijn ooghoek zag hij Mindo naar hem kijken maar hij bleef strak kijken naar het spartelende hoopje Dax dat langzaam maar zeker aan het verdrinken was. Zelf deed hij zijn riem af en zijn laarzen uit, maar zag uit zijn ooghoek dat Mindo hetzelfde wilde doen. Hij stak zijn hand uit naar Mindo als teken dat ze moest blijven staan. ‘Mindo. Ga naar de kade.’ Beval hij haar. In zijn eentje zou hij Dax niet omhoog kunnen helpen. "Lyall wacht." Hoorde hij nog, maar sprong al met een boogje het water in. Hij hoopte toch dat Mindo naar de kade zou gaan, of ze hadden een probleem. Met een aantal snelle slagen was hij bij de jongen die aan het verdrinken was. Hij greep Dax stevig bij zijn Middel vast en met al zijn kracht trok hij hun weer boven water. De jongen was gestopt met spartelen en even was Lyall bang dat hij toch te laat was gekomen. Was zijn inschatting verkeerd geweest? Nee. Hij wist zeker dat hij op tijd was geweest. ‘Mindo!’ schreeuwde Lyall terwijl hij met ietwat wanhoop hun 2 op de kade probeerde te trekken. Met al zijn krachten duwde hij Dax omhoog en hoopte dat het meisje naar hem had geluisterd en naar de kade was gegaan om hem te helpen. Hij voelde hij Dax steeds minder zwaar werd en was opgelucht dat ze er toch stond. Met een laatste zet lag Dax op de kade en trok Lyall zich op om even uit te hijgen. Hij probeerde Mindo aan te kijken om te zien wat zij dacht. Zo te zien had Dax veel water binnen gekregen maar hij leefde nog. In de ogen van Dax was pure angst te zien. Waarschijnlijk dacht hij echt dat we hem niet zouden helpen. Dacht Lyall met een kleine grimas op zijn gezicht. Hij stond weer op en liep naar hun spullen. Hij geloofde wel dat het weer goed zou komen met Dax. Hij raapte alle spullen van hun bij elkaar en liep op zijn gemak weer terug. Met een plof liet hij de spullen van Dax naast de jongen op de grond vallen. Hij deed zelf zijn mantel en zachtleren laarzen weer aan, en stopte zijn eigen wapen weer op hun plek. Wat er verder met Dax gebeurde zou hem een worst wezen. Hij zou Dax niet dood laten gaan. Dat wenste hij hem niet toe. Dat verdiende hij niet. Maar Lyalls zorg verdiende hij ook niet. Waarom had Dax hun vertrouwd? Vroeg Lyall zich af. Hij wist zelf ook wel dat zij beiden niks met hem te maken wilde hebben. En toch vertrouwde hij erop dat ze hem er weer uit zouden redden. Wilde hij zo zijn onschuld bewijzen? Dacht Lyall. ‘trust gets you killed.’zei hij zacht en langzaam tegen Dax. Bijna waren ze te laat geweest. Even overwoog Lyall om nu weg te lopen, maar bleef staan omdat hij niet wist wat Mindo zou willen. Hij keek in haar richting, wachtend op wat zij zou doen.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] zo jan 31, 2016 5:26 pm

Het irriteerde haar behoorlijk dat ze niets aan het doen was. Terwijl de twee jongens in het water aan het dartelen waren zat zij bij de kade te wachten, zoals Lyall haar had verteld te doen. Ondertussen moest ze maar toe kijken hoe Lyall met moeite Dax vastpakte en naar het land sleurde. Inmiddels had ze haar mantel uitgetrokken. Deze had ze opgerold tot een soort dikke bundel touw, zodat ze daarmee Dax eruit kon trekken. Dat bleek maar goed te zijn ook. ‘Mindo!’ Riep Lyall terwijl hij ietwat wanhopig Dax omhoog probeerde te duwen, wat nog knap lastig was als je aan het zwemmen was.
Mindo sloef haar opgerolde mantel achter Dax zijn rug om zijn armen, en grauwde van de inspanning terwijl ze hem naar boven hees. Er was een kans dat hij zijn rug enigszins open zou halen door het ruwe hout van de kade waar hij langs schuurde, maar dat was dan jammer voor hem. Immers was dit de enige manier om hem eruit te halen.
met een laatste zet lag Dax op de kade. Met iets van afkeer keek ze hem aan. Wat ging er precies in de hoofd van deze jongen om? Kennelijk haatte hij hen evenveel als zij hem, maar toch vertrouwde hij hen erop dat ze hem uit het water zouden trekken? Het verwarde haar. Er leek iniedergeval iets goed mis te zijn met Dax op sommige momenten, misschien zou Lyall er meer over weten.
Over Lyall gesproken, Mindo had goed door dat de jongen haar aan probeerde te kijken, maar beantwoordde zijn blik niet. Ze keek enkel naar Dax, zich afvragend wat hij nu van plan was. Mindo had de neiging om hem een schop in zijn zij te geven, maar besloot dat hij wel genoeg geleden had.
Lyall stond op en pakte Dax zijn spullen, die hij met een plof naast de brunet liet vallen. Er was een korte stilte, waarin Mindo niet precies wist wat ze nu moesten doen. ‘trust gets you killed.’ Sprak de jongen zacht en langzaam tegen Dax. Mindo voelde er niets voor om nog langer hier te zijn. Haar kleren waren nat doordat ze de jongen uit het water had moeten hijsen, en Lyall was nog erger. "Ik zou snel een onderkomen zoeken, tenzij je dood wilt vriezen."Sprak ze emotieloos, waarna ze zich omdraaide en weg wilde lopen. "Laten we gaan."Sprak ze tegen Lyall. Een ding was zeker, Dax had haar dag en bovenal humeur behoorlijk verpest
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo] zo feb 07, 2016 6:10 pm

Oh crap...

Hoe hij op het kant terecht was gekomen drong al niet eens meer tot hem door. Nee, hij was daar gewoon. Zo als hij al had zien aankomen. Alles verliep eigenlijk best naar wens. Hij was niet dood, hooguit licht gewond. En nog belangrijker, hij had zijn vrienden deze keer niets aangedaan. Dat wat hij graag gewild had was gebeurd. Nou ja, liever was hij droog gebleven natuurlijk. Maar vergelijken met hoe het had kunnen aflopen was dit nog heel mooi. Dax hield zich stil en had zijn ogen gesloten. Het kon hem waar weinig schelen wat zijn vrienden verder nog zouden doen. Eigenlijk was het wel prima zo. Wat hem betreft mochten ze gaan. Het klonk misschien gek, maar ergens was hij ze juist dankbaar. Dankzij deze vreselijke ontmoeting bleek er dus toch een manier te zijn om onder de neiging om te moorden uit te komen. Hier zou hij, na dat zijn oude vrienden vertrokken waren, nog eens rustig over na denken. Hij zou er een trucje van kunnen maken. Een tussen weg vinden zodat hij, niet zo als nu gepanikeerd op de grond zou liggen, maar wel zijn waan zou kunnen doorbreken. "Trust gets you killed." Klonk het plots waarop Dax zich op zijn rug rolde, en zijn ogen opende om vervolgens Lyall met een net ongemakkelijk blije glimlach aan te kijken. "Loneliness even more." Antwoordde hij op een vreemde blije toon. Tenminste had hij nog enkele wezens over die hij echt kon vertrouwen. Geheel op je zelf zou je niet lang leven. Dat wist hij. Dat had hij mee gemaakt met andere en dat zag hij nu weer gebeuren. Maar goed, als Lyall er voor koos om hem hierna nooit meer te vertrouwen dan was dat niet zijn probleem. Dax had op z'n minst nog geprobeerd om nog wat terug te winnen. Maar nee, dat zat er blijkbaar niet in. "Ik zou snel een onderkomen zoeken, tenzij je dood wilt vriezen."Klonk de stem van Mindo. Tja, daar had ze wel gelijk in. Hij kon maar beter maken dat hij veilig en wel thuis kwam. Voorzichtig wist hij overeind te komen. Na enkele wankele stappen ging het wel weer. Langzaam schuifelde hij naar zijn spullen toe en begon ze op te rapen. "Laten we gaan." Hoorde hij Mindo zeggen. Dax draaide zich om. Wist met moeite een vriendelijke glimlach op zijn gelaat te zetten. "Iniedergeval bedankt voor het voorkomen dat het zo uit de hand liep. En um... waarwel denk ik dan maar?"Het had zowaar nog gemeend vriendelijk geklonken ook. Prima zo, ze konden gaan. Dan zou hij verder gaan met het pakken van zijn spullen en ook richting huis vertrekken.  


|Mood: Relieved |Words: 447 | Company: Lyall&Mindo |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Oh crap... [Lyall & Mindo]

Terug naar boven Go down
Oh crap... [Lyall & Mindo]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: City of Peace :: World Harbour-
Ga naar: