Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Not all men are gentle

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Not all men are gentle ma nov 23, 2015 4:03 pm




Nothing is sure in life. Only death.



Kyteranne Nuntissa dacht dat haar kleding er al slecht aan toe was, met alle scheuren en modder, maar nu werd het pas echt duidelijk hoe erg het kon zijn. Tissa bevond zich in een moeras. Een erg drassig moeras. Haar benen zonken in de modder tot minstens haar knieën. Ze was er nog verbaasd over dat ze haar laarzen nog aan had. De zuigkracht van de modder was niet normaal. Ze wist dat ze door moest gaan, anders bleef ze vast zitten in de modder. En hoe langer je stil stond, hoe langer je weg zakte. Soms viel ze ook gewoon plat op haar buik in de modder. De kleur van haar kleren waren niet meer te zien onder de lag modder. Haar haren zaten warrig. Ze voelde zich vies. Erg vies. Maar ze wist dat ze nu niet meer terug kon gaan. Ze moest door zetten. Ze moest thuis komen.
Ze had Arno's aanwijzingen gevolgd. Ze hoopte maar dat ze de goede richting op ging. Eerder had ze een kaart weten te bemachtigen. Ze had het halverwege haar trip in het moeras verloren, maar haar geheugen zei haar dat ze in de buurt was van de grens van het grijze gebied. Dat zou tenminste al iets zijn. Daar liep ze hopend minder gevaar. Gelukkig had ze zich nog verborgen kunnen houden. Niemand, naast Arno, had veel gelet op de jongedame. Ze wou nu ook meteen weg uit dit gebied. Als anderen er achter kwamen dat ze zich in een zwart gebied bevond, dan was ze fucked.
Tissa slaakte een opgeluchte zucht zodra ze een boomstronk zag. Daar kon ze vast even op rusten. Ze slenterde er heen en klauterde er op. Opnieuw slaakte ze een zucht. Ze ging kort met haar hand langs haar gezicht. Ze probeerde de modder enigszins weg te halen. Oh wat had ze nu zin in een bad. "Well well, what do we have here?" klonk het plots. Meteen keek Tissa op. Drie mannen kwamen haar kant op en zetten zich uiteindelijk naast haar op de boomstronk. Tissa deinsde al meteen wat achteruit. De uiterlijk van de mannen zei eigenlijk al genoeg: stropers. Maar wat deden zij hier? Konden ze niet beter de stad in gaan? Daar was meer te krijgen dan in een drassig moeras. Of was ze nu naïef aan het na denken? Waarom dacht ze daar sowieso over na?! Ze moest hier weg zien te komen. Met de gedachtes kwam Tissa meteen weer recht. Ze sprong van de boomstronk af recht in de modder. Ze wou zich een weg banen door de modder heen, maar ver kwam ze niet. Ze kon dan ook geen snelheid maken door de dikke modder. Ze slaakte een schreeuw van pijn zodra een man haar haren vast greep. In de handeling trok hij haar terug bij hen. "Help!" wist Tissa nog net uit te kunnen roepen voordat een vieze grotere hand voor haar mond verscheen en haar zo het zwijgen oplegde. Tissa probeerde zich vrij te stribbelen, maar de drie mannen waren zeker sterker. Ze hielden haar handen stevig vast zodat ze geen kant op kon.

[&Arno]

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle zo nov 29, 2015 2:31 pm

Arno Dorian Grey

Escape plan? When there is no one left, just walk out of the front door.

In een rotgang bewoog Arno zich voort. Wederom niet via de grond, maar hoog tussen de bomen. Dit keer was niet slechts omdat hij zich daar prettiger voelde. Nee. Dit keer was het ook verstandiger. Onder hem bevond zich een moeilijk doorgaanbaar moeras. Daar waar de modder je mee naar beneden wou sleuren, met hier en daar serieuze stukken drijfzand. Daar zou hij zich niet eens aan gaan wagen. Tenslotte had hij haast. Vreselijke haast. Na de ontmoeting met Kyteranne had hij de zoektocht naar de gewilde informatie hervat. Daarbij had hij eerst zijn doelwit verloren. In het huis waar de informant zich eerst had verschanst, was hij nergens in te bekennen. Lang had Arno moeten zoeken, waarna hij de man toch weer had hervonden. Het einde van die ontmoeting was bloederig verlopen. Ze waren slaags geraakt. Hadden een enige tijd gevochten, tot de man het loodje legde. Dit keer was Arno zelf niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Bij zijn ontblootte keel was een wond te zien, waar bloed uit sijpelde. Het gevolg van een zwaard op de keel hebben.  Dat alles had een enorme slok uit zijn beschikbare tijd genomen. Ja, hij had nu de brieven op zak maar hij moest aanmaken om op tijd thuis te zijn. Voordat Edward voor een dichte deur kwam te staan.
Echter hield een schreeuw hem plots staande. Een schreeuw dat zich slechts een aantal tientallen meters van hem af bevond. Vanachter de dikke boomstam sloeg hij het viertal gade. Er waren drie kerels te zien. Breed, robuust. En dan één meisje. Een meisje dat hem zeker niet onbekend was. Kyteranne. Zijn blik begon donker te staan bij het zien van de behandeling. Hoe ruw ze waren. Hoe ze het lef hadden. Arno twijfelde geen moment langer. Met een paar sprongen, van tak naar tak, kwam hij steeds lager. Tot hij daadwerkelijk op de grond eindigde. Langzaam klapte hij met z'n handen. Op zo'n sarcastische manier. 'Three against one. What a courage.' Begon Arno. 'And even against a lady. Did your parents never teach you how to treat them?' Bij elk woord zette hij een stap dichterbij. Soms met enige moeite, door de zuigende grond. 'Allow me to teach you.' Zijn blik was strak op de drie mannen gericht. Eén voor één keek hij hen aan. Lichtelijk uitdagend, met een gevaarlijke twinkeling in zijn kijkers. Een man stapte naar voren, die misschien wel een halve kop groter was dan hemzelf. 'Mind your own business!' Afkeurend klakte Arno met zijn tong. 'Tata, listen to the teacher. Here's lesson one:' Rondom zijn pols ontgrendelde zich een mes. Klein, dun, maar niet geheel ongevaarlijk. Integendeel. 'Never, ever, touch a lady against her will.' Hij schoot naar voren, op de snelheid dat een vampier behalen kon. Voordat de man werkelijk reageren kon, zonk het lemmet van de verborgen mes in de hals van de man.  'Ready for lesson two?'


- Flut. Hoop dat je er wat mee kan.'

♦.♦

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle zo nov 29, 2015 3:39 pm




It's either kill or be killed.



Tissa stribbelde hevig tegen. Ze wist niet wat de mannen van plan waren met haar, maar het feit dat ze haar zo vast hadden bracht al genoeg angst me zich mee. Immers was Tissa totaal weerloos. Ze kon zichzelf niet beschermen en niet los krijgen in deze houding. Het enige wat ze kon doen was hopen dat iemand de eerdere schreeuw om hulp had gehoord. Ze betwijfelde het. Ze was meestal een optimist geweest, maar nu vooral een realist. Er kwam weinig wezens in het moeras en als je al wezens tegen kwam, waren het diegene met slechte intenties. Zoals de drie mannen. Het was dus nog maar de vraag of iemand haar zou helpen. Tissa hield daarom vol, want dat was het enige wat ze kon doen.
Plots kwam er een schim neer. Op een paar meter afstand belandde het behendig op twee benen in het moeras. Haar ogen verwijdde zich wat zodra ze de man ontdekte. Niet door angst of door ontzet. Nee. Blijdschap en opluchting vulde haar lichaam. Arno! Ze wou zijn naam uit schreeuwen, maar nog altijd werd ze vast gehouden.
Op sarcastische wijze klapte de man in zijn handen. Het nam de aandacht van de drie mannen in beslag. 'Three against one. What a courage.' begon Arno. Zijn woorden werden door Tissa sarcastisch opgevat. 'And even against a lady. Did your parents never teach you how to treat them?' Met elk woord dat hij zei, zette hij een stap richting hen. Spanning kwam terug. Zou Arno de drie mannen wel aankunnen? Tissa zou het haarzelf nooit vergeven als Arno iets werd aangedaan als hij haar juist probeerde te helpen. 'Allow me to teach you.' eindigde hij zijn woorden.
Een paar seconden stilte vielen er. De uitdagende blik werd voor iedereen zichtbaar. Een man stapte naar voren. Het was de man die haar niet vast hield. De andere twee hielden haar in de greep. De man was de eerste die toe hapte. 'Mind your own business!' werd er naar Arno’s hoofd gesmeten. Afkeurend klakte hij met zijn tong. Tissa slikte. Ze hoopte dat Arno de situatie onder controle had. 'Tata, listen to the teacher. Here's lesson one:' Een mes werd zichtbaar. 'Never, ever, touch a lady against her will.' maakte Arno zijn woorden nog af, waarna hij in een ongelooflijke snelheid vooruit schoot en het mes langs de hals van de man liet gaan. Tissa haar ogen verwijdde zich. Zulke snelheid had ze nog nooit gezien. Hoe was zoiets mogelijk? De man viel dood neer. 'Ready for lesson two?' klonk het. Tissa voelde opluchting bij het zien van de dode man. Iets wat nog niet eerder voor was gekomen. Opluchting bij het zien van een lijk. Later zou Tissa er waarschijnlijk van walgen. Misschien moest ze zo wel overgeven. Ze voelde al een misselijk gevoel in haar maag bezinken, maar haar aandacht werd al snel getrokken door een andere man. Een man, met een lange donkere jas aan, liet Tissa los en richtte zich tot Arno. Voor een moment zag Tissa haar kans om er van door te gaan, maar de andere man pakte haar al gauw genoeg weer vast. Zijn handen omklemde haar polsen en drukte haar ruw tegen de barst van stam. Ze kneep haar ogen dicht zodra ze de huid van haar gezicht voelde schuren langs de bars. Een geluid was te horen. Een geluid dat haar niet totaal onbekend was, maar wat ze liever niet hoorde in deze situatie. Het geluid van een geweer dat werd gelade. De man stak het geweer op en richtte het op Arno. ”Fuck off or die,” was de bedreiging die de beweging mee kreeg. Nu pas besefte Tissa zich dat ze dingen weer kon zeggen. Dat ze weer werd gehoord. De man die haar mond eerder bedekt hield, stond nu met een pistool in zijn hand. ”Arno watch out!” riep Tissa als waarschuwing. Ook al kon zij ook wel na gaan dat Arno wist dat hij moest uitkijken. Ze moest hem vertrouwen, maar de spanning lag hoog. Ze moest er niet aan denken dat Arno iets werd aangedaan.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle wo dec 02, 2015 5:37 pm

Arno Dorian Grey

Escape plan? When there is no one left, just walk out of the front door.

Arno zou liegen als hij zei dat het vrijgekomen bloed hem niks deed. Als vampier bleven die zenuwen altijd prikkelen. Evenals nu. Het levenloze lichaam zakte als een zak aardappelen in elkaar, waarbij het bloed niet langer gestelpt werd door het lemmet van zijn mes. Kleine rode druppeltjes druipten van zijn wapen af. Een sterke geur prikkelde zijn neus. Daar waar de rest van zijn lichaam op begon te reageren. Het zette zijn spieren op scherp, haast tot aan trillends toe.  Puur voor de jacht om meer. Meer bloed. Meer voedsel. Het was dat monsterlijke instinct dat hem daartoe dwong. Echter gaf Arno zich er niet in mee. Koste wat het kost zou hij zich enkel voedden op dierenbloed. Hij keek toe hoe een tweede man diens grip verloste van Kyteranne. Een prima begin. Maar toch leek die laatste hem meer dwars te zitten. De laatste die haar vast hield. Haar ruw behandelde. 'Lessen two... Always stay gentle to woman.' Daarbij richtte hij expres een scherpe blik richting degene die haar vasthield. Die kerel. Die zou er niet gemakkelijk vanaf komen. Niet zo snel, niet zo simpel. Dat was een doel waarop hij zich zou vastklampen. Als een Pitbull dat diens vijand niet los wou laten.

Een klik vulde de stilte op. Meteen richtte Arno zijn blik op de man. Van het verweerde gezicht gleed het naar beneden, richting het wapen dat geladen was. ”Fuck off or die." Onbewogen bleef de half vampier staan. Dit was immers niet de eerste keer dat hij te maken kreeg met een vuurwapen. Tijdens de revolutie in Parijs gebruikte men niets anders. Natuurlijk. Destijds was dat de snelste manier geweest om die grote massa's mensen aan te kunnen. Hij had erbij gezeten. Tussen die mensen. En hij was eens geraakt geweest. Een half vampier was immers niet onsterfelijk. Daarom hield Arno zich kalm. ”Arno watch out!” Vanuit zijn ooghoeken wierp hij een blik op Tissa, waarna hij zijn handen langzaam de lucht in rees. Het internationale gebaar van overgave. 'I guess.. That my lessons are over.' Direct daarna zakte hij neer op zijn knieën. Voorzichtig glimlachend keek hij de gewapende man aan, die naderde. 'Please don't shoot. I have a son.' Daarbij speelde hij een nerveus glimlachje. De loop van het geweer kwam steeds dichterbij. Het leek de man te voldoen iemand op z'n knieën te zien. Iemand die leek te smeken om te blijven leven.  Het wapen kwam binnen arm bereik. Daar waarop Arno geen moment langer wachtten. Hij schoof opzij, zodat zijn hoofd net langs de loop bevond. Tegelijkertijd greep hij het geweer vast, waarna hij de kolf vol in de man's buik drukte. Daardoor klapte de ander naar voren. Diens gezicht ontmoette Arno met een vuist. Het geweer werd daarbij losgelaten, terwijl de man achterover tuimelde. Intussen kwam Arno overeind. 'Lesson three is a bit different than the last two, but i learned it from my wife.' Hij glimlachte en richtte de loop op de gevallene z'n buik. 'Hold up the act, until you get whatever you want.' Na het laatste woord klonk een schot. Echter verplaatste Arno direct zijn aandacht naar de laatste persoon, die nog altijd Kyteranne bij zich hield. 'One bullet, one guy. Perfect. Now, let the girl go.' Even richtte hij zijn volle aandacht op de jongedame zelf. 'Are you alright..?' De belangrijkste vraag. 'And you might want to close your eyes.'

♦.♦

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle do dec 03, 2015 4:22 pm




It can always get worse.



'Lessen two... Always stay gentle to woman.' De woorden van Arno leken de mannen niks te doen. Nee ze leken nog altijd zeker van hun zaak, Zelfs al was één van hen gelijk gemaakt aan de drassige grond van het moeras. Kyteranne Nuntissa durfde er niet naar te kijken. Ze wist dat ze er van zou walgen. Ze had nog nooit een situatie zoals deze mee gemaakt. Ze had er geen besef van. Maar was behoorlijk angstig. En ze vreesde niet enkel voor haar leven. Ook die van Arno stond op het spel. Dat werd nog extra benadrukt toen een man zijn geladen geweer op Arno richtte. Tissa, zich beseffend dat ze weer wat kon zeggen, riep hem toe om uit te kijken. Natuurlijk zou Arno ook weten dat hij voorzichtig moest zijn, maar Tissa wou niet dat hij domme deed om haar te reden. Ze had niet helemaal door dat ze misschien wat egoïstisch dacht. Angst had haar lichaam gevuld en lieten haar leiden.
Een blik werd op haar geworpen. Haast smekend keek Tissa Arno aan. Tot haar opluchting hield hij vervolgens zijn armen op. 'I guess.. That my lessons are over.' sprak hij vervolgens. Tissa voelde opluchting over haar heen glijden. Ook al was het nog maar de vraag hoe ze hier uit kwamen. Arno’s plan was in het water gevallen en nu was het de vraag of de man deze houding van Arno ging goed keuren. Arno zakte op zijn knieën. Tissa slikte eens. Het beeld gaf gemengde gevoelens met zich mee. 'Please don't shoot. I have a son.' voegde Arno er aan toe met een nerveus glimlachje. Tissa haar blik schoot van Arno naar de man die het geweer vast hield. Deze leek de triomf te proeven en liep naar Arno toe. Echter, zodra de man in Arno’s buurt kwam, gebeurde er plots iets, wat waarschijnlijk niemand, behalve Arno, had zien aankomen. De man werd met kolf in zijn maag gestompt. Vervolgens werd hem een klap verkocht. In een beweging, die Tissa niet eens had gezien, had Arno het wapen in zijn hand en waren de rollen omgedraaid. De man tuimelde in de modder. Arno rees. Nog altijd overdondert keek Tissa naar het gebeuren. 'Lesson three is a bit different than the last two, but i learned it from my wife.' begon Arno met zijn derde les. Tissa week haar blik af zodra Arno de loop op de man richtte. Ze wist dat ze dat niet wou zien. Zwijgend luisterde ze naar Arno die zijn woorden afmaakte. 'Hold up the act, until you get whatever you want.' vervolgens was een schot te horen. Kennelijk wist Arno precies hoe hij met een situatie als deze om moest gaan. Langzaam aan keek Tissa op. Ze richtte haar blik meteen op Arno. Ze durfde niet naar beneden af te wijken, bang dat ze de lijken zou zien. Arno richtte zich op het moment ook op de twee. Tissa voelde de greep rond haar polsen verstrakken. Ze beet lichtjes op haar onderlip om de pijn te verbijten. 'One bullet, one guy. Perfect. Now, let the girl go.' gaf Arno als waarschuwing mee aan de man. Echter richtte Arno zich vervolgens op haar. Tissa keek daar wat van op, maar zweeg. 'Are you alright..?' werd er gevraagd. Tissa knikte enkel. 'And you might want to close your eyes.' werd eraan toegevoegd, opnieuw knikte Tissa enkel, waarna ze haar ogen sloot.

Echter had de man er geen behoefte aan om net zoals zijn maten te eindigen. Zonder twijfel liet hij Tissa los. Iets waardoor Tissa voorover viel op de harde boomstam. De man keek niet meer om naar Arno of Tissa. Hij nam de benen en vluchtte weg. ”Ouch..,” mompelde Tissa terwijl ze overeind krabbelde. Zodra ze eenmaal stond liet ze haar blik over haarzelf heen gaan. Er zaten gaten haar broek door de zojuist gemaakte val. Daarbij zaten er schrammen op haar gezicht en bij de desbetreffende gaten een paar wonden. Al met al zou het wel helen leek het Tissa. Ze was er beter vanaf gekomen dat ze in eerste intantie had gedacht. Ze klopte haar handen af, waarna haar blik ging naar Arno. Opnieuw ontweek ze de lijken expres. ”Thank you for helping me Arno,” bedankte ze hem met een dankbaar glimlachje. Echter bedachte ze zich al snel iets. ”Wait I’m not holding you up or something, right?” vroeg ze nu. Immers kwam je niet zomaar in het moeras. Het leek Tissa zo dat Arno wel op weg moest zijn naar iets of iemand. En daar had Tissa hem nu van op gehouden. Misschien moest ze ook wel niet zo denken. Ze slaakte een lichte zucht, waarna ze haar warrige haren wat goed probeerde te doen. ”I’m sorry for getting you into my troubles. I should’ve watched out,” verontschuldigde Tissa zich nu voor haar klunzige gedrag. Immers was ze alsnog via het moeras gegaan ondanks de vele waarschuwingen.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle zo dec 06, 2015 10:49 pm

Arno Dorian Grey

Escape plan? When there is no one left, just walk out of the front door.

Zelfverzekerd had Arno het geweer vast. Twee mannen waren intussen gesneuveld. De derde stond op het menu. Echter, hoe zelfverzekerd hij mocht lijken, nam de wantrouwen in het geweer die sterke houding af. Hij ging er simpelweg vanuit dat hij moest schieten om die kerel van Kyteranne af te krijgen, maar het probleem was dat ze ervoor stond. Ze coverde de man. De kans haar te raken was groot. Ja, hij wist hoe hij schieten moest. Wat voor technieken daarbij kwamen kijken. Alleen kende hij het geweer niet. Hoe het was afgesteld. Of er een afwijking in zat. Hoe de onderhoud ervan geweest was. Het waren struikelblokken die hem ervan wouden weerhouden het wapen überhaupt te gebruiken. Een keuze was er niet. Als hij de loop zou laten zakken had de ander gewonnen. Dan was Kyteranne nog niet vrij. Arno zag hoe ze knikte en vervolgens haar ogen sloot. Geconcentreerd vouwde zijn vinger zich om de trekker. Geheel in de positie om de daad voor elkaar te krijgen. Onverwachts liet de man  haar los. Verbaast knipperde Arno met zijn ogen, maar lang stond hij niet stil. Zodra hij zag dat Kyteranne voorover was geklapt, liet hij het geweer in de modder vallen en trok een kort sprintje naar haar toe. Op een klein afstandje van haar hield Arno toch stil. Zojuist had hij twee mannen voor haar ogen vermoord. Een derde zelf als die niet was weggerend. Hij had geen idee of ze eerder in zo'n soort situatie had gezeten. Daar waarbij de dood zo dichtbij was. Arno ging er maar van uit van niet. Hij was het monster geweest dat zich nu niet te dicht bij het slachtoffer durfde te wagen. 'Are you hurt?' Vroeg hij wederom. Dit keer doelend op het feit dat ze zo hard onderuit was gegaan. Liever te vaak vragen dan te weinig. Ondertussen trok hij z'n met bloed besmeurde leren handschoenen uit, die wegstoppend in de jaszakken. Hij keek toe hoe Kyteranne terug op haar voeten kwam en haar handen afklopte. ”Thank you for helping me Arno." Ze bedoelde het goed. Ze glimlachte op een dankbare manier. Toch hield hij zich neutraal. Ja, ze was nu vrij maar het voelde niet als een overwinning. Voor de ogen van een jong iemand was er wat vreselijks gebeurd. ”Wait I’m not holding you up or something, right?” Meteen schudde hij met zijn hoofd. 'No, you're not Kyteranne. Don't worry about that.' Daarbij wist hij een glimlachje op te zetten. Het was ongelooflijk. Ze was ontvoerd geweest. Moest een enorme reis afleggen om terug te komen. Dan dit weer, en ze maakte zich zorgen of ze hem ergens vanaf hield. Dat zou gewoon haar allerlaatste zorgen moeten zijn. Of eigenlijk helemaal niet. ”I’m sorry for getting you into my troubles. I should’ve watched out.” Met een handgebaar wuifde Arno de woorden weg. 'Do not apologize. I made the choice. You did not force me into it. And hey, you learn from mistakes. Life would get boring if you couldn't make them.' In zijn ogen de mooiste momenten van het leven: het leer proces. Veel fouten maken en eruit zien te komen. Het waren wegen die men op ieder z'n eigen manier bewandelde. En dat vond hij fascinerend om te volgen. 'Anyway, where those your kidnappers?' Daarbij richtte hij zijn blik op de twee lijken. Hoe dan ook, ze konden hier niet zo blijven liggen. Een zachte zucht ontsnapte aan zijn mond, terwijl hij zijn bruine haren naar achteren streek. 'Merde.'

♦.♦

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle di dec 08, 2015 8:27 pm




It can always get worse.



De man vroeg wederom hoe het met haar ging, maar Tissa’s gedachten waren ergens anders. Want wat deed Arno hier eigenlijk? Was hij op doorreis en had Tissa hem door haar stomme geklungel tegen gehouden? Meteen bood ze haar excuses voor haar aan. Echter leek Arno deze niet terecht te vinden. Hij schudde zijn hoofd. 'No, you're not Kyteranne. Don't worry about that.' zei hij met een glimlachje. ”Hmpf,” klonk het kort van haar kant. Ze probeerde haar haar wat in de plooi te krijgen en haar kleding enigszins fatsoenlijk te strijken. Iedereen met wat hersenen kon zien dat dat niet ging lukken zonder een schoonmaakmiddel of minstens water. Koppig ging ze echter door. Dat had altijd al in haar gezeten. Haar koppigheid. Iets wat haar in problemen kon brengen, maar wat er meestal voor zorgde dat ze koppig door zette terwijl dat niet even slim was. Vooral met de situatie waar ze zich sinds een paar weken in bevond. Ergens had ze spijt dat ze Arno’s verzoek toen had afgewezen, maar nu opnieuw bewees het dat hij andere dingen te doen had dan Tissa 24/7 helpen. Oké, het was overduidelijk dat Tissa die hulp nodig had. Maar Tissa was, opnieuw, te koppig om dat in te zien.
Om die reden verontschuldigde ze zich nogmaals. Arno zei misschien dat ze zich er niet zorgen om moest maken, maar alsnog deed ze het. Het zat dan ook in haar dat ze eerst naar het welzijn keek van anderen, voordat ze zich ging zorgen maken om zichzelf. Je kon het zien als een negatief iets, maar Tissa zelf vond haar omgeving nou eenmaal belangrijker dan zijzelf. Want hoe kon zij gelukkig zijn, als wezens om haar heen dat niet waren? Onmogelijk. 'Do not apologize. I made the choice. You did not force me into it. And hey, you learn from mistakes. Life would get boring if you couldn't make them.' zei Arno echter. Tissa glimlachte lichtjes. Het stelde haar in enige zin gerust. Arno had dan ook zeker een punt dat je leerde van je fouten. Tissa moest zijn woorden dan ook maar als de waarheid aannemen en besloot er niet verder op in te gaan. 'Anyway, where those your kidnappers?' vroeg Arno. Tissa keek op van de vraag. Ze zou haast de lijken alweer zijn vergeten. Haar blik ging naar de twee lichamen die er lagen. Bloed sijpelde uit hun wonden. Ze week meteen haar blik af en sloeg haar hand voor haar mond zodra ze merkte dat ze kotsneigingen kreeg. En dat was iets wat ze zeker niet kon gebruiken. Het voedsel wat ze had gegeten was al schaars, ze kon het niet hebben om nu alles er weer uit te gooien. Ze slikte een paar keer, waarna ze haar hand liet zakken. ”I have no clue. I don’t know what they looked like. All I know is that they were men. It would be.. nice, if these guys were those men,” antwoordde Tissa. Ze vervloekte zichzelf binnensmonds. Immers had ze dus in principe niet naar de lijken hoeven te kijken, aangezien ze kidnappers toch niet zou herkennen.
Tissa keek op zodra ze Arno een zucht hoorde slaken. 'Merde.' vervloekte hij de situatie. Tissa keek hem kort wat verbaasd aan, waarna ze naar hem heen liep. Met de vlakke hand sloeg ze hem op zijn schouder. Natuurlijk niet hard, en daarbij ging ze er vanuit dat Arno wel tegen een stootje kon, het was enkel een gebaar die haar woorden meer kracht zouden geven. ”Don’t curse!” strafte ze Arno af. Daarbij keek ze hem doordringend aan. Ze zette haar handen koppig in haar zij. ”I can still speak French you know,” voegde ze er aan toe als teken dat Arno het vloekwoordje van net perfect had verstaan. Ze liet haar houding al snel weer varen. Immers was zij, als minderjarige jongedame, niet iemand die een volwassen man moest afstraffen. Daarbij had Arno haar ook nog eens geholpen. Waarom dacht ze bovendien nog zo?! Ze slaakte een geïrriteerde zucht. Ze keek kort om. Haar blik ging richting het noorden. Daar waar het grijze gebied zou liggen. ”Well then, I guess I should be going. I want to reach the grey area before the sun goes down,” zei ze en richtte haar blik weer terug op Arno. Nu viel haar echter op hoe de lucht zich achter Arno al in rode tinten vermengde. Nogmaals slaakte een zucht. ”Or I’m gonna spend a night in this lovely area,” zei ze alsof het haar niks boeide. Natuurlijk boeide het haar wat. Het was allemaal een rommel, maar ze moest het maar accepteren. Op het moment kon ze er toch niks aan doen.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 152
Woonplaats : In a jar

Character sheet
Age: 29
Species: Halfling (Vampire/Human)
Partner:: Home is everywhere your heart is. I can be that home, if you please
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle vr dec 18, 2015 5:15 pm

Arno Dorian Grey

Escape plan? When there is no one left, just walk out of the front door.

Onbewust verscheen er een glimlach op Arno's gezicht, bij het zien van Kyteranne's handelingen. Hoe hard ze probeerde haar haar en kleding probeerde te fatsoeneren. Een onmogelijke taak, leek het haast wel. En toch... Toch probeerde ze het. Toch zette ze door. Hij had er bewondering voor. Niet enkel om die twee redenen. Nee, die doorzettingskracht leek in meerdere opzichten terug te komen. Wellicht noemden de meesten het koppigheid. Hij noemde het gewoon doorzettingskracht. Want wat had ze binnen een paar dagen allemaal wel niet moeten doorstaan? Ze was ontvoerd geweest en daar godzijdank aan ontsnapt. Vervolgens had ze een route gevonden richting huis, waar ze onderweg wederom werd opgehouden door gespuis. Naar Arno's mening zouden menig mensen bij de pakken neer gaan zitten. Zouden ze wanhopig worden of verloren ze simpelweg hun hoop. Maar Kyteranne ging door. Ze leek haar doel, haar thuisfront, koste wat het koste te willen halen. Daar waar Arno haar groot gelijk in gaf. Echter hoopte hij op een moment tot haar door te kunnen dringen. Hoopte hij duidelijk te maken dat ze zich nooit tegenover hem hoefde te verontschuldigen. Het woord "sorry" of "het spijt me" zou zeldzaam moeten zijn. Woorden die niet gemakkelijk uitgesproken werden, zodat ze hun effect behielden. Bij teveel gebruik zou de geloofwaardigheid sterk afnemen, puur omdat het te makkelijk werd uitgesproken. Immers was het zijn eigen keuze naar beneden te komen en niet door te reizen. Helpen zat tenslotte in zijn genen.
Na zijn vraag of de overleden mannen haar kidnappers waren, richtte Arno zijn blik op Kyteranne, die zich opeens even niet lekker leek te voelen. Voor een moment was hij bang dat ze zou gaan overgeven, wat overigens geen totale verrassing zou zijn. De dood van zichzelf was al zeker geen pretje. Waarschijnlijk was dat het meest gevreesde ding wat zich in het leven bevond. Maar dat er mensen vermoord werden, dat eindigde op een heel ander level. Dat iemand in staat zou zijn tot het nemen van andermans leven. Dat was ziek. Arno herinnerde de eerste keer dat hij iemand vermoord had, tijdens de Franse revolutie. Het gezicht stond nog altijd in zijn geheugen geschift. Een jongeman was het geweest. Destijds wel ouder dan hem, maar nog altijd jong. De jongeman had groene ogen gehad en halflang, zwart, onverzorgd haar.  Diens gezichtsuitdrukking had geshockt gestaan. Totaal overdonderd door de onverwachte aanval. Echter liet Kyteranne's stem die herinnering vervagen. ”I have no clue. I don’t know what they looked like. All I know is that they were men. It would be.. nice, if these guys were those men."  Eenmalig knikte Arno. Dat zou "prettig" zijn. Als deze mannen haar kidnappers geweest waren, dan had hij meteen twee vliegen in één klap geslagen. Maar er was geen bewijs. De identiteit van die twee waren onbekend. 'It would be indeed,' reageerde hij met een zachte zucht. 'But then again I wonder how they found you out here. At this precise place. You were not followed right?' Zijn hersens begonnen te zoeken naar feiten. Aanwijzingen. Een logisch scenario. Ergens was het nergens voor nodig. Het veranderde het feit niet dat ze haar wouden hebben en dat ze nu dood waren. Het was geschiedenis. Toch voelde Arno zich er niet gerust bij en dat had hem laten vloeken. Dat kwam vrij sporadisch voor, maar Kyteranne leek er niet van gediend te wezen. Ze stapte naar voren, waarna een klap tegen zijn schouder volgde. De uitdrukking op zijn gezicht stond voor kort verrast, wat van zijn apropeau gebracht. ”Don’t curse!” Werd hem de les gelezen. Toen brak een glimlach door de verraste blik heen. Een glimlach dat breder werd bij het zien van haar houding. ”I can still speak French you know.” Verontschuldigend keek hij Kyteranne aan. 'Of course, Madame' Sprak hij. 'You are absolutely right. Beg me pardon.'  De laatste drie woorden had hij op z'n Engels uit willen spreken. Iets wat mislukte doordat zijn Franse accent nog altijd overheerste. Een tik die hij nooit hoopte te verliezen. Want hoe je het draaide, wende of keerde, hij was nog altijd trots op het feit Frans te zijn. ”Well then, I guess I should be going. I want to reach the grey area before the sun goes down." Inderdaad, de zon was al behoorlijk ver met het verdwijnen. Nog even en ze zouden zich bevinden in het duister. De glimlach verdween van Arno's gezicht. ”Or I’m gonna spend a night in this lovely area.” Nu stapte hij naar voren. 'You truly think I'll let you go alone?' Een ernstige toon lag in zijn stem. 'I get that you want to be independent or something like that. But there's nothing to be proud of once you're dead. The people here are dangerous. Those men proved that. Who secures us that there won't be more of them?' Arno vond het niks dat ze wederom alleen op pad wou gaan. Hij wilde niet zeggen dat ze meteen beveiligd zou zijn als hij erbij was, maar twee was nog altijd beter dan één toch? 'Just let me travel with you. Alright well. Let me put it this way: you have no choice. I will go with you, if you like it or not. Because I refuse the idea that you might get killed tonight. Or kidnapped. Or anything. Two deaths in one night is more than enough.'

♦.♦

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle zo dec 20, 2015 11:03 pm




It can always get worse.



Arno vroeg haar of ze gevolgd werd. Tissa haalde haar schouders op. Ze zou het echt niet weten. Ondanks het feit dat ze nu eigenlijk beter zou weten, waren haar gedachtes alleen maar gefixeerd geweest bij het komen in het Grey Territory. Als die mannen er niet waren geweest dan was er nu ongeveer gekomen. Ze had er niet bij na gedacht dat er nog wel eens wezens konden zijn die haar hadden achtervolgd. Ze had er niet bij na gedacht dat haar kidnappers haar waren achtervolgd. Naïef. Ze slaakte een zucht bij die gedachtes. Frustratie borrelde op. Ze probeerde het te onderdrukken. In tegenstelling tot Arno die vloekte in het Frans. Iets wat Tissa uit haar gedachtes haalde. Ze sloeg kort tegen Arno. Enkel als waarschuwing. Ook al zou ze Arno nooit iets aan doen. Ze bestrafte Arno, maar bedoelde het meer als grap. Ze probeerde sfeer wat minder gespannen te maken. Daarbij: wie was zij om Arno te zeggen wat hij mocht doen en moest laten? Haar woorden leken echter te helpen. Met een Frans accent werd haar bestraffing beantwoord. Ze grijnsde lichtjes erdoor. Het was ironisch dat hij nog zo Frans klonk.
Haar aandacht werd echter al snel getrokken door de vuurrode lucht de gemaakt werd door de ondergaande zon en het breking van het licht. Het werd laat en Tissa zou niet op tijd in het Grey Territory komen. In haar ogen was er nog maar één optie: ze moest in dit moeras zien te overnachten. Haar woorden klonk nuchter, maar het was nou eenmaal zo. Ze kon moeilijk nog doorreizen. Haar voeten deden al zeer en ze had haar rust nodig. Daarbij; hoe erg kon het nou eigenlijk zijn? Arno stapte naar voren. Tissa keek er van op. Wat zou er komen? De sfeer werd opeens weer een stuk serieuzer. 'You truly think I'll let you go alone?' sprak Arno met een ernstige toon. Tissa slikte eens. Ze wist niet hoe ze daar op moest reageren. Ze voelde zich als een kind die werd gestraft door haar vader. Misschien zag ze Arno ook wel een beetje zo. Of misschien meer als een oom. Op het moment waren haar gedachtes daar echter totaal niet bij. 'I get that you want to be independent or something like that. But there's nothing to be proud of once you're dead. The people here are dangerous. Those men proved that. Who secures us that there won't be more of them?' gaf Arno zijn argumenten. Opnieuw slikte Tissa eens. Ze week kort haar blik af naar de modder waarin haar voeten zich begaven. 'Just let me travel with you. Alright well. Let me put it this way: you have no choice. I will go with you, if you like it or not. Because I refuse the idea that you might get killed tonight. Or kidnapped. Or anything. Two deaths in one night is more than enough.'
Hij had zijn keuze gemaakt. Dat was overduidelijk. Tissa keek hem langzaam aan weer aan. Ze zweeg kort. Ze wou er tegen in gaan. Hem zeggen dat hij verder moest gaan. Dat ze hem alleen maar op zou houden. Hij had al genoeg aandacht aan haar besteed. Ze wou hem niet nog meer van zijn zaken afhouden. Het was haar eigen domme schuld om gekidnapt te worden in eerste instantie. Ze voelde schuld gevoel brandde in haar aderen, maar uiteindelijk slaakte een zucht. Ze kende Arno misschien niet lang genoeg. Maar zijn woorden waren duidelijk geweest. Hij tolereerde geen tegenspraak. Hij zal mee gaan. Tissa draaide zich langzaam aan om. ”Let’s go then,” mompelde ze en klom weer over de omgevallen boom heen om zich vervolgens een weg door de modder heen te banen. ”Have you any idea how much further it is to the Grey Territory?”
© Sykes

____________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Not all men are gentle

Terug naar boven Go down
Not all men are gentle
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Black Territory :: Rotten Swamp-
Ga naar: