Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

The gift [Add]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: The gift [Add] zo nov 15, 2015 1:47 pm

The gift

Opgewekt liep Dax richting de Cupola Gardens. Hij had zich voorgenomen Add te zullen verrassen met een kleinigheidje. Daarvoor was hij naar het Lobster Lake gegaan. En had daar op de verschillende eilandjes bepaalde bloemen gelukt. En daar een boeket van gemaakt. Het waren diep rode en helder paarse Zinnia Lavender Queens in combinatie met zwarte Tacca chantrieri's geworden. Het moest namelijk niet een of ander snoezig boeketje worden. Nee, had moest iets duisters hebben. Een soort duistere schoonheid. Waarschijnlijk zou de jongen dat veel meer op prijs stellen. Echter was het daarmee nog niet klaar om gegeven te worden. Het had namelijk nog niet echt een waarde. Add zou ze in een vaas kunnen zetten. Maar meer ook niet. Daar zou de jongen dus maar bar weinig aan hebben. Dus was Dax, ondanks zijn hoogtevrees, terug gegaan naar het berg gebied. En had enkele dagen niets anders gedaan dan zoeken. Met kleine pauzes om te eten/drinken of slapen tussendoor. Met als resultaat: een stukje van het steen wat Add zocht. Deze had hij bij het boeket ingebonden. Al met al had het hem redelijk veel tijd gekost. Wat er voor had gezorgd dat hij Add nu al ruim een week of twee niet had gezien. Vooral het zoekwerk had veel tijd in beslag genomen. Maar vandaag was het dan toch eindelijk zo ver. Hij was er klaar voor om het cadeau naar Add toe te brengen. Het was niet makkelijk geweest om de jongen weer op te sporen. Maar uiteindelijk was het Dax gelukt een vers geurspoor te vinden. Dat was nu eenmaal het voordeel als je een shapeshifter was. Je hoefde niemand te zien, iedereen had een sterkte andere geur die hij zou kunnen volgen. Blijkbaar bevond de jongen zich in de Cupola Gardens. Dax zag de kassen al aan de horizon verschijnen. Hij had de neiging om het laatste stukje rennend te overbruggen. Net toen hij zich wilde afzetten voor de sprint kwam er iemand van rechts die het boeket uit zijn handen griste. En Dax vervolgens van zich weg duwde. Heel even kreeg hij het ijskoud van binnen en leek als versteend te staan. Maar zodra hij zag hoe de jongen die hem overviel naar het stuk steen in het boeket graaide kwam er een soort diepe woede in hem naar boven. Dax was er klaar mee om telkens maar neer gehaald te blijven worden door alles en iedereen. Hij kon beter, hij verdiende beter... Dax sprong op de jongen af en shiften midden in de sprong naar zijn dierlijke vorm. De jongen zetten het op een lopen maar het had weinig zin. Als vos was Dax vele malen sneller dan hem. Binnen enkele minuten had hij de jongen zijn enkel te pakken. Het voelde goed om zijn tanden in diens vlees te laten zinken. Echter besefte hij zich al snel dat hij als vos te licht zou zijn om de jongen tot stilstand te krijgen. De jongen zou hem zo van zich af kunnen trappen als hij daar de behoefde voor voelde. Met moeite wist hij deels zijn menselijke vorm aan te nemen. Echter bleven er zo als gewoonlijk een aantal dingen in dierlijke vorm hangen. En dat was precies wat hij wilde. Hij boorde zijn hoektanden verder de enkel in terwijl hij de scherpe nagels van zijn half dierlijke handen in het been van de jongen nagelde. Een schreeuw van pijn weergalmde door de omgeving. In een klap werd de jongen tot stilstand gedwongen door het gewicht wat plots aan zijn been was komen hangen. Met als gevolg dat de jongen voorover viel. Over het randje van de verhoogde straat heen en zo dwars door het glazen dak van de tuinkas. Zo snel als hij kon greep hij naar de jongen zijn heupen, trok zich zo hogerop en maakte zich klein. De jongen ving daardoor het meeste glas. Ook kwam deze als eerst op de grond terecht en brak daardoor de val van Dax deels. Voorzichtig liet hij zich van de jongen afrollen. Het zag er naar uit dat de beste man vroeg of laat wel zou doodbloeden. Ach ja, eigen schuld... Een beetje wankel stond Dax op en pakte het stuk steen uit de jongen zijn hand vandaan. Het boeket had de val wonderwel overleefd. Afgezien van dat het er wat rommelig uitzag, was het heel te noemen. Dax raapte de bos bloemen op en deed de steen weer op zijn oorspronkelijke plaatsje tussen de stelen. Gelukkig was hij in het zwarte gebied van de tuinen beland. Hij verwachte geen problemen te krijgen met het kapotte dak. Aangezien de zwarte wezens toch niet zo van het onderhouden van de tuinen waren. Even keek hij terug naar de jongen. Het zag er naar uit dat hij behoorlijk leed aan zijn verwondingen. Het voelde niet goed om hem hier zo langzaam te laten sterven. Voorzichtig knielde hij bij de jongen neer. De geur van het bloed steeg zijn neus binnen. Met een haast geobsedeerde blik staarde hij naar de jongen z'n hals. Het was al weer zo lang gelden. Zou hij... Het volgende moment zetten Dax zijn tanden in de jongen z'n keel. En beet door. Een schok trok door het lichaam van de jongen. Het bloed dan zijn mond vulde was nog warm. Rillingen trokken door de hals, het lichaam van de jongen vocht om adem te bemachtigen. Maar werd langzaam al rustiger. Dax voelde zich voldaan toen hij het leven uit het lichaam voelde wegvloeien. Op z'n minst was het nu over. Voorzichtig liet hij los en keek een beetje verbaasd naar het slachtoffer. Alsof hij het lijk voor het eerst aantrof en geen idee zou hebben hoe deze jongen om het leven zou zijn gekomen. Vluchtig veegde hij zijn mond af met zijn mouw. Het was al weer zo lang geleden dat hij zo iets gedaan had. Maar het wakkerde zijn geweten niet aan. Nee, het gaf een gevoel van voldoening en vrijheid. Wie wist was dit eer een, zo een waar hij dromen over had gehad. Dax stond op en liep weg van het lijk. Alsof er nooit iets gebeurd was. Dax liep richting de fonteinen en begon daar het bloed uit zijn mond te spoelen. De gedachten aan de jongen waren al snel weer uit zijn denken geschrapt. En maakte plaats voor andere dingen. Hij vroeg zich af waar Add zich precies bevond. Daarvoor was hij natuurlijk eigenlijk hier heen gekomen. Maar hij nam aan dat het antwoord niet lang op zich zou laten wachten. Die val door het dak had behoorlijk wat geluid veroorzaakt.


|Mood: Enthusiastic |Words: 1097 | Company: Add, hopefully soon  |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: The gift [Add] zo nov 15, 2015 3:19 pm




Searching for the power I need


Geïrriteerd zocht Add tussen de verschillende planten. Hij was zich ervan bewust dat de Elshard was verdeeld in verschillende stukken. En al die stukken waren om één of andere domme reden verspreid over heel Separa. Dat betekende dat hij werkelijk elk gebied moest afstruinen om ook maar een stukje van de Elshard in zijn bezit te krijgen. Op zich hoefde het reizen niet veel tijd te kosten. Immers kon hij zich gemakkelijk van de ene plaats naar de andere plaats teleporteren. Maar als hij zou gaan telerporteren, had hij ook de kans dat eventuele Elrios mis liep. Immers kon hij tijdens het teleporteren die kracht van de Elshard niet voelen. Dat zou dus betekenen dat, als in dat stuk, dat hij normaal zou reizen, een stuk van het Elshard lag, hij dat niet kon vinden. En dat was iets wat hij zeker wou voorkomen. Hij wou alle stukken van de Elshard hebben. Immers was hij ondanks alles nog altijd op de macht die het met zich mee bracht. Hij wou de wereld over nemen. Of in ieder geval Separa. Dat moest toch mogelijk zijn met zoveel kracht? Jammer genoeg moest Add zijn zoektocht een beetje versnellen. Immers kon hij niet te lang op één plek blijven. Jagers die dachten dat ze hem aan konden vonden het bedrag boven zijn hoofd wel leuk. Wat ervoor zorgde dat ze hem probeerde op te sporen en neer te halen. Nu had Add geen zin om zijn handen vies te maken aan zulk ongedierte en was hij ook altijd net weg op het moment dat ze hem zouden vinden.
Met een ruk trok hij een blad van een plant af die behoorlijk in de weg zat. Het blad was groot, net zoals de plant, en het zou hem niks verbazen als het één of ander unieke plantsoort was. Echter kon het hem, zoals veel, weinig schelen. In deze grote kas was het enkel en alleen op zoek naar dat stukje Elshard. De begroeiing maakte het echter moeilijk om de shard snel te vinden. Hij voelde de kracht wel, maar het was moeilijk te bepalen. Iets waardoor hij behoorlijk geïrriteerd raakte. Hij had het niet echt door, maar sinds twee weken raakte hij enkel eerder geïrriteerd dan normaal. Hij besefte zich niet waar door het kwam. Maar het kwam omdat Dax niet bij hem was. Het liet een nare eenzaamheid achter waar hij niet aan toe wou geven. Een soort onzekerheid. Hij wou Dax dan ook zeker weer opzoeken, maar hij wou hem ook niet in gevaar brengen. Immers was er kans dat die jagers nu al op weg waren naar Add.
Plots voelde hij een nieuwe drang. Een kracht. Een energie. Zijn ogen glommen kort. Elrios. Hij kon het duidelijk voelen, maar nu leek het plots niet meer uit de kas te komen? Langzaam kwam hij recht en draaide hij zich om. Hij kon vrij weinig zin. Hij zat dan ook ver achterin de kas. Plots was een klap te horen. Het geluid van brekend glas. Gestommel volgde. Add trok lichtjes een wenkbrauw op. Wie was dat? Of beter gezegd.. Wat was dat? Al met al leek dat wezen wel zijn stukje Elshard te hebben. De energie werd enkel sterker. Langzaam aan kwam Add in beweging. Nou ja. Eigenlijk niet Add, maar zijn Dynamos. De acht Dynamos hielden hem al omhoog in de lucht. Niet heel hoog. Misschien een kleine 10 centimeter verwijdert van de grond. Ze kwamen in beweging en namen Add zo mee naar de plaats delict. Zijn blik was bedenkelijk geworden. Wat zou hij daar immers aan treffen? Zodra hij langs de vele begroeiing heen was, viel zijn blik op een schim die hij zag bij de fontein. Zijn blik verwijdde zich lichtjes zodra hij herkende wie het was. Dax? Add voerde de snelheid op en stond zo binnen een mum van tijd voor Dax. ”Dax? What are you doing here?” vroeg Add nu dan ook. Zijn stem klonk wat bezorgd. Dit omdat hij nog altijd niet wist wat die klap had veroorzaakt. Ook al leek het erop dat Dax er ongedeerd vanaf was gekomen. Add keek nu dan ook om zich heen om de oorzaak van de klap te vinden. Zijn blik bleef haken op een man, die zo goed als dood op de grond lag. Een plas bloed had zich onder hem gevormd. Naast hem lagen glasscherven. Dus dat had de klap veroorzaakt. ”What the fuck happend?”
© Sykes

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: The gift [Add] do nov 19, 2015 6:13 pm

The gift

   
Hij stond op en liep richting de fontein om het bloed uit zijn mond te spoelen. Het was maar beter om de smaak van het mensen bloed zo snel mogelijk te vergeten. Voordat hij hang naar meer zou krijgen. Niet perse naar dat bloed, maar meer naar de kick die het gaf. Hij had zich nog niet opgericht of voedstappen kwamen al naderbij. Had hij anders moeten verwachten? Eigenlijk niet. Dax had behoorlijk de aandacht getrokken met het geluid van die val en daar was hij zich bewust van. "Dax? What are you doing here?" Klonk het. Hij glimlachte een beetje verontschuldigend naar de jongen die inmiddels voor hem zweefde. Add had bezorgd geklonken en dat kon hij zich voorstellen. De jongen wist namelijk niet precies wie er door het dak gestort was en waarom. En of Dax daarbij betrokken zou zijn geweest. Spijtig genoeg was dat dus wel het geval. Het was dan ook niet bepaald Dax zijn bedoeling geweest op deze manier binnen te komen. Liever had hij Add niet lastig gevallen met zijn eigen stommiteiten. Maar helaas, het was nu eenmaal zo en dus kon hij zich er maar beter voor verontschuldigen. Net toen hij zijn excuses wilde aanbieden viel het hem op dat de jongen langs hem heen keek. Dax volgde zijn blik en zag dat Add naar de dode jongen keek die een eindje verderop tussen het glas op de grond lag. "What the fuck happend?"Werd hem dan ook gevraagd. Dax grinnikte een beetje verontschuldigend en zocht naar de juiste woorden voor een uitleg. In het begin waren de kleine glassplinters die hij tijdens de val had opgelopen hem niet tot last geweest. Hij was zich er dan ook niet van bewust geweest dat er enkele glassplinters waren blijven hangen. Daarbij had hij wel andere dingen aan zijn hoofd gehad. Maakte hem het wat uit of hij zou bloeden? Nee, het belangrijkste was dat Add zijn gift zou ontvangen. Maar nu hij in beweging was gekomen hadden de glassplinters kleine wondjes veroorzaakt. De meesten waren te klein om zich om te bekommeren. Het bloed was toch met te weinig aanwezig om zich door zijn kleding heen zichtbaar te maken. "Ik was op weg hier heen en toen dacht hij daar." Dax wees naar het lijk. "Dat het wel een slim plan was om mij te overvallen. Mijn gift voor jou af te pakken. Dat liet ik natuurlijk niet toe. En ik ben hem in dierlijke vorm achterna gerend om de gift terug te halen. En toen ik hem daarvoor in zijn enkel beet werd hij in een keer afgeremd waardoor hij naar voren viel, zo het dak door. Ik heb hem als een soort schild gebruikt. Veel keus had ik niet, het was hij of ik."Vertelde hij. Dax keek naar het lijk. Zijn blik bleef hangen bij de doorgebeten hals. Dat zou hij toch ook wel moeten vertellen. Anders zou Add zich vast gaan afvragen hoe dat dan kwam. Dax keek de jongen weer aan. "Echter was die helaas niet dood na die klap. En ik vond het nog al ongepast om hem daar zo te laten liggen. Dan zou die zo langzaam dood gaan. Dus em... heb ik hem maar de hals doorgebeten."Het klonk vreemd om het zelf zo te zeggen. Dan besefte hij zich weer dat het toch niet zo normaal klonk als hij had gedacht. Maar wat had hij anders kunnen doen? Een dolk of zo iets dergelijks had hij niet bij zich gehad. En om die vent daar zo te laten liggen vond hij echt geen optie. Dax voelde iets nats op zijn bovenbeen. Verbaasd keek hij naar beneden. Inmiddels had er zich een rode vlek van bloed op zijn broek gevormd. Blijkbaar zat daar dus toch een groter stukje dan hij had gedacht. Toch vond hij het beter dat hij het er niet direct al had uitgehaald. Nu was het bloed langzaam uit de wond gekomen omdat dat stukje glas er nog in zat. Anders had al het bloed er gelijk langs gekund. Dat had er al helemaal niet uit gezien. Dax besloot er voorlopig nog geen aandacht aan te willen besteden. "Des al niet te min heb ik dus alsnog een gift voor je."Zei hij en pakte het boeket van de rand van de fontein af. Deze reikte hij de jongen aan. "Alsjeblieft, ik hoop dat je ze mooi vind."Zei hij er op verlegen toon bij. En keek Add hoopvol aan. Dax wist niet of de jongen bloemen wel iets vond. Vandaar dat hij er voor de zekerheid maar een stukje van dat steen bij gedaan had. Dan gaf hij er tenminste nog iets bij waarvan hij zeker wist dat Add het mooi zou vinden.  
   

   

   |Mood: Shy |Words: 788 | Company: Add |
   
      
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: The gift [Add] do nov 19, 2015 7:24 pm




I got to pick up the pieces I gotta bury 'em deep.


Dax grinnikte lichtjes na zijn vragen. Add fronste wat. Hij wist niet goed wat hij van de situatie moest vinden. Natuurlijk was hij blij dat hij Dax zag en dat het niet Dax was die daar dood lag, maar wat was er in hemelsnaam gebeurd waardoor er iemand zo dood lag? Uiteindelijk begon Dax dan zijn uitleg. "Ik was op weg hier heen en toen dacht hij daar." begon hij en wees kort naar het lijk. Zo werd voor een seconde Add’s blik er weer naar toe getrokken, maar al snel richtte hij zich op Dax zodra hij verder sprak. "Dat het wel een slim plan was om mij te overvallen. Mijn gift voor jou af te pakken. Dat liet ik natuurlijk niet toe. En ik ben hem in dierlijke vorm achterna gerend om de gift terug te halen. En toen ik hem daarvoor in zijn enkel beet werd hij in een keer afgeremd waardoor hij naar voren viel, zo het dak door. Ik heb hem als een soort schild gebruikt. Veel keus had ik niet, het was hij of ik." legde Dax uit. Add knikte eens. Zijn blik ging terug naar het lijk. Dax leek goed gehandeld te hebben. Echter viel Add al snel iets op. De wond in de hals van het lijk leek open gereten. Dat kon niet door zo’n val gebeurd zijn. Zo begon Add’s blik weer bedenkelijk te staan. Zijn blik ging naar Dax. Hij hoopte dat Dax hem een verdere uitleg zou geven. Zo niet dan zou Add er wel verder naar vragen. Uiteindelijk keek Dax hem ook weer aan.
"Echter was die helaas niet dood na die klap. En ik vond het nog al ongepast om hem daar zo te laten liggen. Dan zou die zo langzaam dood gaan. Dus em... heb ik hem maar de hals doorgebeten." Add was met stomheid geslagen. ”You what?” reageerde hij dan ook. Hij klonk niet verontwaardigd. Eerder verbaasd. Dit had hij dan ook zeker niet achter Dax gezocht. Dax had hem dood gebeten. Gewoon. Omdat de man anders aan zijn verwondingen zou overlijden. En nota bene dood bijten. Kon hij de nek niet breken of iets? Add schudde lichtjes zijn hoofd. Hij vond het niet terecht dat hij er zo over dacht. Wie was hij immers om te discussiëren over het feit of het goed of slecht was om iemand te vermoorden. Zijn gedachtes konden er niet bij. Maar hij probeerde het op een laag pitje te zetten. Als de gedachtes hem later nog steeds dwars zouden zitten, dan zou hij er wel wat mee doen. Daarbij werd Add’s aandacht al snel naar iets anders getrokken. Dax keek omlaag en Add volgde zijn blik. Een bloedvlek ontstond op de broek van Dax. Meteen begon de zorgen weer op te komen. Natuurlijk moest Add dan ook niet denken dat Dax er ongedeerd vanaf was gekomen. Add wou dan ook voorstellen om naar een stad te gaan of in ieder geval de wonden te verzorgen, maar Dax leek, opnieuw, andere plannen te hebben.
"Des al niet te min heb ik dus alsnog een gift voor je." Add keek er van op. ”A gift?” herhaalde hij licht verbaasd. Waar had hij dat aan te danken? Daarbij, wat moest Add zich er precies van voorstellen? Maar het werd al snel duidelijk. Dax haalde een prachtig boeket bloemen tevoorschijn. Ze waren paars en zwart. Het had iets duisters en sprak Add zeker aan. Dat niet alleen. Midden in het boeket bevond zich een stukje van de Elshard. Het leek helemaal in zijn element tussen de bloemen. Het was een prachtstuk. Een werkelijk cadeau. Dax reikte de bos naar hem uit. "Alsjeblieft, ik hoop dat je ze mooi vind." sprak de jongeman verlegen. Add keek hem met een glimlach aan. Hij merkte hoe Dax hem hoopvol aankeek. Add glimlachte wat breder, waarna hij de bos aanpakte. ”They’re beatifull,” reageerde hij nu naar de waarheid. In zijn stem klonk iets van verwondering en ongeloof. Hij had dit dan ook zeker niet verwacht. Hij keek kort van de bos weer naar Dax. ”Though I don’t know what I deserve it for,” voegde hij er aan toe met een flauw glimlachje. Hij voelde zich gevleid, maar ook schuldig aangezien hij nu niks voor Dax had.
Add richtte zich terug op de bos en pakte het stukje Elshard eruit. Zoals altijd keek hij er enkele seconden naar. Hier was dus de nieuwe energie vandaan gekomen. Dan te bedenken dat hier ergens nóg één moest liggen. Misschien kreeg hij het wel voor elkaar om twee op één dag te scoren. Wat een geluk. Add opende de paarse kristal, waarna het stukje Elshard erin verdween. Hij keek nog kort naar het boeket, waarna hij deze op de rand van de fontein neer legde. Dit, zodat hij Dax kon omhelzen. Hij legde zijn armen voorzichtig om de jongeman heen. ”Thank you,” bedankte hij de jongeman op fluister toon. Hij hield hem kort zo vast, waarna hij een stap afstand nam. Zijn blik gleed eens helemaal over Dax heen. ”Maybe we should clean you up. Before it gets infected,” stelde Add nu voor.
© Sykes

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: The gift [Add] zo nov 29, 2015 11:45 am

The gift

Het had vreemd geklonken om er zelf zo openlijk over te praten. En ondanks dat hij het niet anders verwacht had maakte Add's reactie dat hij zich er nog onzekerder over voelde dan voor heen. "You what?"Had het geklonken. Gewoon verbaasd, wat eigenlijk niets meer dan logisch was. Maar toch het raakte Dax op een of andere manier een beetje. "Het was niets meer dan mijn instinkt om hem op deze manier om het leven te brengen." Zei hij zachtjes. Maar zo zeker had het niet geklonken. Was het zijn instinkt? Of had het te maken hebben met die afwijking in zijn hoofd waar ze het vroeger zo vaak met hem over hadden gehad op school. Eerlijk was eerlijk, hij had het wezen op duizenden andere manieren kunnen doden. Een giftige plant uit de kas halen bijvoorbeeld was veel logischer geweest. Maar Dax had hem op zijn manier gedood zonder er verder over na te denken. Het had goed gevoeld om het op deze manier te doen. Het enige vreemde was dat hij het in menselijke gedaante had gedaan. En dus technisch gezien kannibalistisch gedrag had vertoond. Maar zo ver wilde hij helemaal niet denken. Het was gewoon gebeurd, klaar. Al snel kreeg hij door dat hij er toch minder goed vanaf was gekomen dan hij oorspronkelijk gedacht had. Of hij was gewoon te koppig geweest zich iets van de steken in zijn benen aan te trekken en gewoon te doen alsof de wond er niet was. Hij had immers belangrijkere dingen te volbrengen. En ook nu, ondanks dat hij door had dat Add zijn blik had gevold en de wond dus ook moest hebben opgemerkt, was hij nog niet van plan toe te geven aan het feit gewond te zijn. Alsof er niets aan de hand was ging hij veder met zijn zegje. "Des al niet te min heb ik dus alsnog een gift voor je."Dax pakte het boeket van de rand van de vijver af. "A gift?" Klonk het lichtelijk verbaasd. Hij knikte glimlachend en reikte het boeket vervolgens aan de jongen aan. "Alsjeblieft, ik hoop dat je ze mooi vind."Het had ietwat verlegen geklonken. Aangezien hij er nog altijd onzeker over was of Add deze gift wel waardig genoeg zou vinden. Vrijwel meteen begon Dax in gedachten te twijfelen. Was dit wel het goede soort gift? Had hij het niet bij voorbaat al verpest door zo onhandig binnen te komen? Een beetje onbewust wierp Dax een hoopvolle blik naar de jongen. Alsof het in zijn ogen doorscheen hoe vurig hij hoopte dat Add deze gift van hem zou accepteren. En niet af zou haken vanwege het vreemde voorval : het feit dat Dax het wezen doodgebeten had. Maar tot zijn opluchting pakte de jongen het boeket van hem over. "They’re beatifull,"Zei Add, zijn glimlach maakte dat Dax zijn laatste onzekerheden als sneeuw voor de zon verdwenen. Ergens had de jongen zijn stem een beetje verbaasd geklonken. Hij ging er maar van uit dat het was omdat Add de gift niet had zien aankomen. Maar al snel werd het hem duidelijk waarom er verbazing in zijn stem geklonken had. "Though I don’t know what I deserve it for,"Een flauw glimlachje volgde. "Omdat je de liefste jongen bent die ik ooit ontmoet heb."Voor hij er ook maar erg in had waren de woorden er al uit. Een vergissing? Ach, het was wel de waarheid. Dus liet hij het er maar bij. Ondertussen had Add het stukje Elshard uit het boeket gehaald en in het paarse kristal laten verdwijnen. Het voelde goed bij te hebben gedragen aan iemands anders diens geluk. Vroeger had hij nooit verwacht dat er ooit nog iemand zou zijn die dat toe zou laten. Hem zodanig vertrouwde dat zo iets oké was. Veel tijd werd hem niet gegund om aan het verleden terug te denken, wat eigenlijk maar beter was ook. Het volgende moment werd hij namelijk door Add omhelsd. Vrijwel meteen werden alle nare gedachten weggevaagd en maakte plaats voor slechts een gevoel. Hij voelde zich diep gelukkig. "Thank you,"Hoorde hij Add fluisteren. Een tevreden glimlach verscheen op zijn gelaat terwijl hij zijn hoofd tegen de plaats tussen diens sleutelbeenderen in aan legde. Hij luisterde naar de hartslag die er te horen viel. En maakte daarbij onbewust een zacht snorrend geluid. Dat in vos ongeveer zo iets betekende als 'ik ben blij dat je er nog altijd voor me bent'. Zo bleven ze een minuutje of twee staan. Tot dat Add hem los liet en een stap terug deed. Het bloeden was ondertussen rustig doorgegaan. Daar was hij zich wel van bewust maar hij had het uit zijn gedachten verbannen zodat hij net kon doen alsof er niets aan de hand was. Dit om het gehele voorval niet nog erger te maken dan het eigenlijk was. Al hoe wel: vanuit zijn oogpunt dan. Add leek daar anders over te denken. "Maybe we should clean you up. Before it gets infected,"Stelde de jongen dan ook voor. Dax haalde een beetje onverschillig zijn schouders op. Maar in zijn blik en houding was te zien dat hij er behoorlijk tegen op zag. Hij was nog al een pluisje als het om het schoonmaken van wonden ging. Daar zat eigenlijk gewoon geen logica in. Omdat zo'n wond oplopen meestal nog veel pijnlijker was dan het schoonmaken en hij daarbij kon doen alsof hij zich er niets van aan trok. Dus waarom dan zo opzien tegen de pijn van het schoonmaken als hij de ergere pijn al lang overwonnen had? En toch zag hij er vreselijk tegen op. "Maar waar dan?" Vroeg hij. In de hoop op uitstel. Als ze nog een stuk ergens heen zouden moeten lopen dan had hij nog even de tijd. "Ik ben al in geen tijden meer bij zo'n officiële hulp post geweest. Die school stuurt zo'n dossier natuurlijk overal heen in de hoop hun gekken nog weer terug te vinden." Voegde hij er aan toe. Echter was dit wel een dingetje om zich echt zorgen over te moeten maken. Elke hulp post van wit kon inderdaad informatie over hem hebben en hem terug sturen omdat hij nog niet voor honderd procent gezuiverd was. En hier in de stad stonden al die kleuren hulp posten kriskras door elkaar. Het kon zelfs zo zijn dat er verschillende soul colours samen op een hulppost werkte. Kort gezegd: de stad daar was het risico te hoog. Een beetje hopeloos keek hij Add aan. Misschien dat hij nog enigszins een oplossing voor dit probleem wist. . .  


|Mood: Nervy |Words: 1089  | Company: Add |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: The gift [Add] zo nov 29, 2015 12:35 pm




Diabolic Esper


"Het was niets meer dan mijn instinkt om hem op deze manier om het leven te brengen." zei Dax zachtjes, maar zeker van zijn zaak leek hij niet. De toon in zijn stem had genoeg gezegd. En alsnog keek Add er wat van op. Instinct kon je daar tot toe leiden? Add zou niet weten hoe zoiets moest aanvoelen. Hij deed alles volgens zijn ratio. Hij zou nooit beslissingen nemen zonder de verschillende keuzes te overwegen. Natuurlijk nam hij de ene keuze makkelijker dan de andere, maar van instinct kon je niet praten bij hem. Add was misschien dan ook al zo ver heen dat zijn geweten niet meer tot hem sprak en zijn instinct weg gedoezeld was. Add verwonderde zich erover dat instinct dit had aan gedaan. Hij kreeg haast de neiging om weer om te kijken naar het lijk. Om de wond te bestudeerde. Desnoods terug in de tijd te gaan om de val te zien. Maar hij wou zijn blik niet van Dax afwijken. Zijn gevoel zei hem dat Dax zich niet al te prettig bij deze situatie voelde. Alsof hij onzeker ervan was. Dat was niet totaal onlogisch, aangezien Dax zojuist een leven had genomen met enkel zijn kaken. Iets waar Add nog altijd verwondert over was. Zijn instinct had hem laten leidden en had een man’s leven genomen met zijn kaken. Al met al vond Add de situatie wat vaag. Hij bezorgdheid begon aan hem te knabbelen, maar voor nu besloot hij het te laten. Immers had Dax hem al snel afgeleid met een bos bloemen en een stukje Elshard.
Add ontving de bos bloemen. Hij had nog nooit bloemen gekregen. Ergens begreep hij het nut er ook niet van in. Je trok planten uit de grond, trok ze weg van hun levensmiddelen, stopte ze in een vaas totdat ze dood gingen. Over martelen gesproken. Bij nader in zien leken bloemen het beste cadeau te zijn voor Add. Zo bruut was hij wel. Echter was het stukje Elshard wat de show stiel. Het viel Add op dat dit al het derde stukje Elshard was die hij kreeg van Dax. Hij begon zich spontaan af te vragen hoe Dax er aan kwam. Echter zou hij die vraag voor later bewaren. Er waren belangrijkere dingen op  het moment. Hij vroeg zich hardop af waar hij dit aan had te danken. Hij voelde zich schuldig worden om het feit dat hij niks voor Dax had en dat terwijl de jongen zoiets zeker wel verdiende. "Omdat je de liefste jongen bent die ik ooit ontmoet heb." antwoordde Dax. Spontaan grinnikte Add eens. ”Liar,” mompelde hij. Hij vond het moeilijk te geloven dat hij echt de liefste jongen was die Dax had ontmoet. Add moordde, martelde en zaaide paniek. Niet bepaald lief. Nee Add was er van overtuigd dat er betere wezens waren op de wereld. Hij liet die gedachtes vallen. Add voelde zich gevleid maar zou de woorden niet kunnen geloven. Hij omhelsde Dax en bedankte hem voor het cadeau.
Een warm gevoel bekroop opnieuw zijn aderen. Het liet hem verlangen naar meer. Hij kreeg de neiging om Dax nog meer tegen hem aan te drukken, maar zijn geweten weerhield hem ervan. Immers had hij ook vernomen dat Dax verwond was en hij wou zeker voorkomen dat hij Dax nog meer pijn deed. Om die reden liet hij Dax los en stelde hij voor om ergens heen te gaan waar ze de wonden konden verzorgen. Dax haalde onverschillig zijn schouders op. Ondanks het feit dat Add totaal niet sociaal was ingesteld, kon hij toch de lichaamstaal van Dax lezen. De jongeman leek er tegen op te zien. Add trok lichtjes een wenkbrauw op. "Maar waar dan?" vroeg Dax. Add keek hem nog altijd licht bedenkelijk aan. ”It shouldn’t be a problem,” reageerde hij enkel. Het klonk niet echt als een antwoord, maar het was meer om Dax duidelijk te maken dat Add ervoor zou zorgen dat zijn wond goed werd schoon gemaakt. "Ik ben al in geen tijden meer bij zo'n officiële hulp post geweest. Die school stuurt zo'n dossier natuurlijk overal heen in de hoop hun gekken nog weer terug te vinden." voegde hij er aan toe. Add lachte wat spottend. Het was niet gemeen bedoeld tegenover Dax, maar Add zou zich zeker niks van die school aan trekken. Als wezens achter hen aankwamen en Dax terug probeerde te nemen, zou Add ze persoonlijk afmaken. Ze moesten met hun tengels van Dax af blijven.
Add merkte de hulpeloze blik op in Dax ogen. Add besloot zich daarom wat anders op te stellen. Zijn blik verzachtte zich en een kalme, geruststellende uitdrukking kwam op zijn gelaat. ”It will be alright,” zei hij dan ook. Hij kwam vervolgens dichterbij Dax staan en ging wat door zijn knieën. Voordat Dax ook maar tegen kon stribbelen tilde Add hem op in zijn armen. Als een princes lag de shapeshifter in de armen van de Soulless. Met een charmante glimlach keek Add hem aan. ”And don’t worry about the health care. They need to take care of you and if they don’t, I will kill them,” sprak Add met nog altijd die geruststellende toon, ook al konden zijn laatste woorden wat verontrustend over komen. Add pakte met wat moeite de bosbloemen en overhandigde deze terug bij Dax. ”Hold them tight alright? I don’t want to lose them,” zei Add met een knipoog, waarna de Dynamos zich weer onder zijn voeten neerlegde en ze begonnen op te stijgen. De twee grotere Dynamos kwamen boven hen. Ze wreven kort langs elkaar, waarna een fonk te zien was en ze weer afstand namen. Een portal werd nu zichtbaar. Add nam Dax wat meer in zijn armen vast. Hij wou dan ook voorkomen dat er iets mis ging tijdens het telerporteren. Add wierp nog een laatste geruststellende blik op Dax, waarna hij dan het portal in ging.
Ze kwamen weer tevoorschijn op het plein van Core Peace Center. Het portal sloot zich achter hen. Meteen hadden ze al wat bekijks door hun binnenkomst, maar Add negeerde het zo goed mogelijk. Daarbij zouden de meeste wezens druk zijn met andere dingen. Het was markt en het was er druk. Ondanks de benodigde irritatie die op kwam spelen bij de vele geluiden en vele wezens, richtte Add zich op zijn doel en probeerde hij enig zorgpost te vinden. Add keek kort om laag naar Dax terwijl hij zich door de menigte heen wrong. ”Do you know any healthcare near by?” vroeg Add. Hij richtte zijn blik al snel weer naar voren om te voorkomen dat hij tegen iemand aan botste. Normaal zou het hem niet boeien als hij tegen iemand aan botste. De wezens zouden sneuvelen onder zijn krachten, maar op het moment kon hij vrij weinig aangezien hij Dax in zijn armen had.
© Sykes

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: The gift [Add] wo dec 23, 2015 3:45 pm

The gift

 Op de woorden die hij gaf klonk slechts een spontaan lachje. Daar was niets verkeerds aan geweest mits de opvolgde woorden niet uitgesproken zouden worden. "Liar,"Ondanks dat de zin spontaan in hem op was gekomen wist Dax zeker dat hij niet gelogen had. Er was nog nooit iemand geweest die hem net zo veel respecteerde als dat Add deed. En daarmee was hij wel degelijk het liefste persoon dat Dax kende. Echter kon hij zich goed voorstellen dat dit nauwelijks te geloven viel. Vandaar dat hij er ook maar niet verder op in ging. Deed alsof het nooit gezegd was en het hem niet geraakt had. Al schemerde in enkele ogenblikken een gekwetste uitdrukking door op zijn gelaat. Gelukkig werd deze al snel weer weggevaagd door de omhelzing en woorden van dank. De gehele tijd had hij zijn verwonding genegeerd. En dat was niet zonder reden. Voornamelijk had hij het belangrijker gevonden dat Add zijn gift zou ontvangen. Maar nu die opdracht voltooid was betekende dat nog niet dat hij er geen problemen meer mee had zijn wond te zullen laten verschonen. Het was eeuwen gelden geweest dat hij zich voor het laatst bij een hulppost gemeld had. Al zijn gegevens waren namelijk in handen bij die mensen. De kans zou groot zijn dat ze hem aan zouden houden en terug naar die vreselijke school zouden sturen. Daarbij had hij er gewoon een bloedhekel aan als onbekende even zijn persoonlijke ruimte overschreden. Al was het om hem van een verwonding af te helpen. Dan nog, leuk was anders. Hij haalde dan ook onverschillig zijn schouders op toen Add voorstelde de wond te laten verzorgen. Doen alsof het hem niets kon schelen om zo een beetje tijd te rekken. Het was zijn manier van typisch uitstel gedrag. Zo lang hij het negeerde was het er niet, toch? Helaas dacht zijn lichaam daar anders over. In middels was het behoorlijk lastig geworden om de stekende wond te negeren. Dax begon te twijfelen of het dan misschien toch niet beter was om mee te werken. Maar die gedachtes werden al snel weer weg gevaagd door het feit dat als hij het toe zou laten hij zo meteen zou moeten overgeven aan de wezens die hij zo vreselijk haten. Het idee alleen al daar naar binnen te stappen en hun vriendelijk gedrag te gunnen alsof er nooit iets gebeurd was. Nee, hij bleef toch echt liever hier. "Maar waar dan?"Vroeg hij, slechts om tijd te rekken. Al was het wel aan hem te zien dat hij zich nog al verloren voelde in deze situatie. "It shouldn’t be a problem,"Klonk het. Dax zuchtte. Het zou inderdaad geen enkel probleem zijn een hulp post te vinden. Je hoefde maar naar het centrum te lopen of de straat zat er vol mee. Nee, dat zou hem niet helpen dit uit te stellen. De waarheid vertellen dan maar? Dat was de beste optie voor nu. Dus daar ging hij dan ook maar voor. "Ik ben al in geen tijden meer bij zo'n officiële hulp post geweest. Die school stuurt zo'n dossier natuurlijk overal heen in de hoop hun gekken nog weer terug te vinden."Vertelde hij en wierp de jongeman een miserabele blik toe. Opzoek naar hulp en houvast. Iemand die hem begreep. Een spottende lach volgde. Iets wat Dax niet geheel begreep. Maar hij probeerde er van uit te gaan dat Add het goed bedoelde. Ergens een beetje hulpeloos bleef hij de Soulless aankijken. Wachtend op een nadere uitleg. De jongen keek hem geruststellend aan. "It will be alright," Klonk het. Ondanks dat hij geen idee had wat de jongen daarmee precies bedoelde ging Dax er van uit dat hij daar op kon vertrouwen. Als Add zei dat het goed zou komen dan was dat waarschijnlijk ook wel zo. Het volgende moment kwam de jongeman dichterbij en zakte iets door zijn knieën. Nog voor Dax ook nog maar kon vragen waar Add mee bezig was werd hij al opgetild. En lag in de jongen diens armen. Enigszins verbaast keek hij de Soulless aan.  Vanwaar deze plotselinge handeling? Wat was de jongen van plan? Diens charmante glimlach deed hem lichtelijk blozen. "And don’t worry about the health care. They need to take care of you and if they don’t, I will kill them,"Sprak Add op geruststellende toon. Dax glimlachte dankbaar naar hem. Hij had gelijk. Die wezens van die school zouden geen schijn van kans maken. Er was op zich niets om bang voor te zijn. Zolang als hij maar in de buurt van Add bleef. Dax kreeg de bos bloemen terug aangereikt en nam deze voorzichtig aan. "Hold them tight alright? I don’t want to lose them,"Werd er bij gezegd. Dax gaf een knikje ter teken dat hij dit verzoek zou na komen. Pas nu werd hem duidelijk wat de Soulless eigenlijk van plan was. Dax zijn eerste reisje door tijd en ruimte was werkelijk een van de meest bizarre ervaringen ooit geweest. Maar wie wist dat nu de omstandigheden totaal anders waren het deze keer een wat betere ervaring zou opleveren. Vooralsnog vond hij het best eng. Dat reizen door portals was dan ook niet de meest normale zaak van de wereld en met nog maar een voorgaande reis op zak had hij geen enkel idee wat hij er van moest verwachten. Hij voelde hoe Add hem wat steviger vast hield. Het gaf iets van zekerheid mee. Het zou goed komen. De jongeman wist wat hij deed. De reis zelf drong maar half tot hem door en zou hij zich ook maar slechts vaag herinneren omdat zelfs of misschien wel juist zijn gedachtegang het niet kon omvatten. Het volgende moment kwamen ze uit op Core Peace Center. Verschillende wezens keken vrijwel meteen kun kant op. Het gaf Dax iets van onzekerheid. Maar dat werd al snel verdrukt door nieuwe gedachtes. Want waar zat van af hier de hulppost ook al weer? Hij kon zich heugen dat het dicht in de buurt van het gemeentehuis moest zijn. En dat kolossale pand viel niet te missen. "Do you know any healthcare near by?" Vroeg Add hem. Dax knikte. "Vlak bij het gemeentehuis zit er een. Het gemeentehuis is dat grote witte pand met die grote optrek en pilaren er voor."Beschreef hij het zo goed en kwaad als dat ging vanuit zijn inmiddels vervaagde geheugen van de stad toen hij daar voor het laatst geweest was. Het leek inderdaad eeuwen gelden dat hij die buurt betreden had. De laatste keer moest bij de rechtszaak over wat hij op zijn school geflikt had zijn geweest. Niet veel later kwamen ze inderdaad in het voor Dax vaag bekende gemeentehuis buurtje. En inderdaad, in de straat voor het gemeente huis zat een hulppost. Een vrij groot wit stenen pand met blauwe dakpannen. "Dat is het." Zei hij zachtjes terwijl hij naar het gebouw wees. Alle dingen die hij herkende bestookte zijn heugen op een nare wijze. Hij werd er zwijgzaam van. Hij hoopte dan ook maar dat ze hier niet al te lang zouden moeten verblijven.


|Mood: Taciturn |Words: 1175 | Company: Add |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: The gift [Add] do dec 24, 2015 3:07 pm




Diabolic Esper


Dax vertoonde uitstel gedrag. Add had dat meteen al door. Al snel werd dan ook duidelijk waarom hij dat vertoonde. De school had natuurlijk het medisch dossier door gestuurd naar de medische hulpposten. Op deze manieren wouden ze de ontsnapten terug krijgen. Leuk geprobeerd, maar lukken zou het zeker niet. Add maakte dan ook al snel duidelijk dat Dax zich geen zorgen hoefde te maken. De wezens moesten Dax helpen. Zouden ze dit niet doen, zouden ze vaarwel mogen zeggen tegen hun leven. Add snapte dat Dax zich gespannen onder de situatie voelde, maar Add zou het niet toe laten dat Dax iets overkwam. Hij zou hem met zijn leven beschermen.
Hij had Dax in zijn armen vast genomen. Ietwat beschermend hield hij hem vast. Alsof hij van porselein was. Add behandelde hem teder en met zorg. Iets wat niet vaak voor kwam bij hem. Kort keek Add rond. Ogen waren op hen gericht, maar aandacht gaf Add er niet aan. Die wezens verdiende dat niet. Daarbij was Add het wel gewend om na gekeken te worden. Niks nieuws. Terwijl de Dynamos the Elrios gebruikte om verder te zweven, vroeg Add Dax waar de hulppost was. Dax knikte eens. "Vlak bij het gemeentehuis zit er een. Het gemeentehuis is dat grote witte pand met die grote optrek en pilaren er voor." Add knikte eens. Het gemeentehuis wist hij wel te lokaliseren. Het was dan ook een opvallend gebouw. Add nam Dax iets meer in zijn armen vast en voerde het tempo op. In een behoorlijke vaart kwamen ze in de buurt van het witte pand. Naarmate ze dichterbij kwamen minderde Add vaart. Kort keek hij vragend omlaag naar Dax. "Dat is het." sprak Dax zachtjes. Add volgde Dax hand en kwam uit bij een kleiner, nog altijd groot, wit pand met blauwe dakpannen. Add fronste lichtjes. ”Alright then,” mompelde hij. Add zweefde er in een langzaam tempo heen. Voor de eveneens blauwe deur bleef hij staan. Hij hief een been op. In een fractie van een seconde schoven de drie Dynamos onder zijn voet en vormde deze een energiebal. De bal was niet krachtig, maar krachtig genoeg om de deur met een klap naar beneden te brengen en dat was precies de bedoeling. Met een lichte grijns op zijn gelaat zweefde Add verder het pand in. De vrouw achter de receptie keek al geschrokken op. ”Where’s the doctor?”
© Sykes

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: The gift [Add]

Terug naar boven Go down
The gift [Add]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: City of Peace :: The Cupola Gardens-
Ga naar: