Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

And their story continues

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende
AuteurBericht
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues wo nov 25, 2015 3:52 pm

Het meisje had hem gevraagd of hij nog een speciale tactiek had om het geld te gaan ‘lenen.’ Lyall peinsde erover. Normaal zou het genoeg zijn om gewoon rond te lopen en met zijn verborgen messen buidels open te snijden. Mensen hadden dat nooit door, gek genoeg. Dacht hij. Even twijfelde Lyall maar daarna zocht hij zijn schoenen af opzoek naar een van zijn geliefde stiletto’s. ‘good.’ Gromde Lyall zacht toen hij er 1 had gevonden. Nu nog iets om mn constructie compleet te maken. Peinsde hij verder. ‘misschien een beetje een rare vraag, maar heb jij misschien ergens een touwtje van ongeveer 60 centimeter?’ vroeg Lyall nadat hij zichzelf gecheckt had of hij een touw had, maar niks had gevonden. Het meisje leek wat verbaast over de vraag maar sprak hem niet tegen. "Tja, mijn riem?" antwoorde ze. Lyall knikte kort en zat te denken hoe hij het, het beste kon doen met een riem. Nadat ze alle losse spullen van haar riem had afgehaald en had weggestopt overhandigde ze de riem aan Lyall. Terwijl hij bezig was met de ingewikkelde truc om van een touw en een mes een verborgen mes te maken gaf hij ook antwoord op haar eerdere vraag. 'Oh en mijn plan was 1 iemand die de aandacht trekt en de ander die gaat lenen.’ Zei hij. Mindo grijnsde erbij en Lyall zag dat als: goed idee. "Is prima, ik verzin anders wel wat om de menigte af te leiden, lijkt me niet slim als jij het doet. Straks ziet iemand nog dat je niet van hier bent." Antwoorde ze dan ook. Lyall wist dat hij waarschijnlijk niet eens opgemerkt zou worden als hij niks zei, zelfs al zou hij vol tegen mensen opbotsen. Dat was nou eenmaal zijn natuurlijke gaven. Niet opvallen zonder het zelf door te hebben. Mindo nam de laatste hap van de vroegere appel en gooide het klokhuis achteloos weg. "Bovendien weet ik wel iets leuks om ze mee af te leiden." Vervolgde Mindo. Lyall trok een wenkbrauw op al zou dat lastig te zien zijn door de kap die half over zijn ogen viel. Daarna verscheen er weer een sluw grijnsje op zijn gelaat. Even testte hij of het systeempje wat hij had bedacht werkte met zijn geïmproviseerde verborgen mes en gelukkig deed hij het. Hij schoof het mes in, en uit, met maar een kleine vertraging erin. Moest te doen zijn. Vond Lyall. Daarna draaide hij zich om, nam ook een laatste hap van zijn appel en gooide het klokhuis naast zich. Hij zou zich nu alvast mengen onder de mensen en dan zou Mindo een paar minuten later de aandacht kunnen vragen zodat hij zijn gang kon gaan. Lyall greep al zijn eerste kans bij een dik luguber uitziend persoon. Met een snelle haal sneed hij de geldbeurs open en er vielen wat koperstukken uit recht in de wat geopende laars van Lyall. Ergens moest hij nog een dikke leren zak vandaan halen. Anders zouden ze niet veel ongemerkt mee kunnen nemen. Ach daar zorg ik straks wel voor. Dacht Lyall nuchter.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues wo nov 25, 2015 11:03 pm

Met iets van verwondering keek ze naar het verborgen mes dat Lyall had gemaakt. Het zou perfect zijn om een aantal buidels mee open te snijden. Natuurlijk was het niet de qualitiet van een dergelijk mes gemaakt door een smid of zoiets, maar met de beperkte middelen die zij tot hen beschikking hadden was het behoorlijk wat.
"Oké, ik zie je zo." Zei ze nog, waarna Lyall zich tussen de mensen massa mengde. Het was bijzonder, hoe zo'n lange jongen volledig weg kon vallen in de menigte, zelfs Mindo had nu al moeite hem te herkennen. Zijzelf besloot nog even te wachten, totdat ze een geschikt slachtoffer in zicht had; een mollig uitziende man die er al wat bezopen uit zag. Haar plan was misschien niet het meest vreedzaam, maar goed, dat was nu eenmaal de manier waarop het hier ging.
Ze zette een onschuldige glimlach op en mengde zich tussen haar slachtoffers. Op het juiste moment stak ze haar been tussen de voeten van de dronken man, waardoor hij bijna struikelde. Zodra hij overeind kwam keek hij haar al woedend aan, zijn hoofd rood. "Was jij dat?" Sprak hij aggresief, zijn vuist al in de lucht geheven. Mindo schudde haastig haar hoofd. "Eh, nee, dat was hem." Ze wees naar een totaal onschuldige man die het ongeluk had vlak achter hen te lopen. De rood aangelopen man stortte zich al scheldend op de ander, terwijl de ander geen idee had wat hem overkwam. De twee raakten in een hevige strijd, en waren Mindo allang vergeten. Het meisje gaf het vechtende koppel echter een zetje, waardoor ze tegen nog iemand anders aanbotsten en ook dit persoon in een gevecht verzeild raakte. Mindo zelf had zich allang weer verstopt in de menigte.
Langsamerhand begonnen er groepjes te vormen rondom de vechtende mensen, ze joelden allemaal en herhaalden steeds het woord 'vechten' op een aanspoorende toon. Hun handen hadden ze in de lucht gegooid als teken van aanmoediging, waardoor Lyall en Mindo nu hun slag konden slaan.
Een brede grijns kwam op haar gelaat, al was deze verscholen in de schaduw van de kap van haar mantel.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues do nov 26, 2015 2:27 pm

Lyall had zijn geïmproviseerde verborgen mes gereed gemaakt voor gebruik. Zonder verder iets te zeggen draaide hij zich om en nam de laatste hap van zijn appel voordat hij het restant wegsmeet. "Oké, ik zie je zo." Hoorde hij Mindo nog zeggen. Misschien had ik ook nog wat moeten zeggen. Bedacht Lyall zich nog, maar zei toch maar niks want hij was al bijna bij de groep mensen en dat zou anders aandacht trekken. Handig sneed hij snel de geld buidel van iemand door en ving de vallend munten op met zijn laars, die hij ondertussen wat had open gedaan. Ik moet eigenlijk een dikke zak zien te fixen, anders zal er niet veel te stelen zijn. Peinsde hij terwijl hij verder de mensen massa inliep. Links van hem zag hij een dronken man met rood hoofd rondlopen en bedacht meteen dat dat wel een goed slachtoffer zou zijn. En anders mensen die bezig waren met spullen aan te schaffen. Dacht hij. Ongemerkt keek hij om en zag Mindo ook precies op diezelfde dikke man aflopen en een vuil trucje uithalen. "Was jij dat?" hoorde hij de man in de verte zeggen. Vervolgens zag hij Mindo wijzen naar een compleet onschuldige man en hij kreeg een klein flinterdun glimlachje op zijn gezicht. De 2 begonnen te knokken en meteen was de markt in een totaal andere sfeer. Wat een geluk om nu in black te zijn, waar zelfs bewakers mee juichen voor gevechten. Dacht hij tevreden. Een gejuich in de menigte ging op en iedereen was aan het juichen voor een persoon. Hij hoorde munten rollen en begreep dat er nu al gewed werd. Ik moet snel zijn. Dacht Lyall. Rechts van hem was een leerkraam met een grote leren zak. De man staarde dof voor zich uit en Lyall greep zijn kans. Hij pakte door gewoon langs te lopen de zak op en liep weg. De man zonder reactie achterlatend. Pas 10 seconden later hoorde hij de man verbaast schreeuwen waar zijn leren zak was gebleven. Hihi. Dacht Lyall cynisch terwijl hij serieus rondkeek waar de meeste slechtoffers zouden komen. Met een hand omdraai was zijn verborgen mes uitgeschoven en sneed hij in 1 haal 3 buidels open. De munten vielen met doffe klappen in de dikke leren zak en Lyall liep naar een andere groep toe. Na dit nog zon 4 keer te hebben gedaan bij verschillende groepjes begon het gevecht minder aandacht te trekken en gingen mensen weer verder met hun eigen zaken. Snel gokte Lyall hoeveel ze binnen hadden gehaald en gokte op net zon 9 zilverstukken. Niet verkeerd, maar ook niet heel goed. gewoon precies genoeg. Concludeerde Lyall. Nu moesten ze wel snel wegwezen hier of anders zou het verdacht worden dat iemand met een grote zak geld rondliep. Even keek hij rond opzoek naar Mindo totdat hij een ander groepje spotte en zag dat minstens 2 mensen daarvan oude rivalen waren geweest die wisten dat hij grey was. ‘Oeps.’ Gromde hij zacht terwijl hij snel zocht naar een andere route om naar Mindo te komen. Via de daken is de enige optie. Peinsde Lyall nadat hij zijn stiletto mes losmaakte en dezelfde riem gebruikte om de zak geld op zijn rug te hangen. Als Mindo nu maar niet zelf naar mij opzoek gaat. Schoot er nog door hem heen.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues do nov 26, 2015 10:35 pm

Bijna geamuseerd keek Mindo toe hoe zelfs de wachters rond de vechtende mensen begonnen te staan. Dit soort kleine straat gevechten kwamen vaak voor en losten zich meestal vanzelf wel op. Het was simpelweg normaal in Black.
De truc was om erop in te spelen. Mindo had even goed kunnen spelen dat ze haar enkel had verzwikt en heel hard kunnen gaan huilen, maar dan zou niemand er echt aandacht aan hebben geschonken. Terwijl dat in White juist wel zou gebeuren.
Ze trok haar kap weer wat verder over d'r gezicht, zodat niemand haar zou kunnen herkennen. Immers moest ze voorkomen dat ze hier bekend werd. Het meisje pakte haar dolk. Het mes was iets te lomp om geldbuidels mee open te snijden, eigenlijk, maar het moest er mee door. Ze liep langs verschillende wezens en wist aardig wat buit binnen te halen. Ze had ondertussen een kleine, leren buidel weten te stelen, waarin ze de muntstukken liet glijden. De rust begon al weer terug te keren-gezien de beide vechtende mannen nu knock-out in een hoekje lagen- en Mindo stopte haar dolk weer weg. Ze zouden nu snel weg moeten gaan, voordat mensen erachter kwamen dat hun geld weg was en zij toevallig met een overvolle geld zak rondliep.
Haastig zocht ze naar Lyall, maar ze kon de jongen nergens herkennen. Shiiiiit schoot er door haar hoofd. Even bleef ze stil staan, maar toen de jongen zich niet bekend maakte besloot ze dat ze te veel op zou vallen zo. Het meisje liep naar een wat rustiger steegje, hopend dat de jongen snel zou komen.
Toen er echter voetstappen achter haar klonken was het niet Lyall die te voorschijn kwam. Nee, een jongen van iets oudere leeftijd dan haar maakte zichzelf bekend. Mindo's adem stokte toen ze hem herkende; hij behoorde tot de bende waar zij ooit in had gezeten. Toen ze hier net was gekomen als 15 jarige had ze zich tegen beter weten in bij een bende asn gesloten. Dat was niet goed afgelopen.
"Mindo?" Vroeg de jongen verbaasd, al maakte zijn verbazing al snel plaats voor woede. "Hoe durf je je vieze gezicht hier nog te zien!" Hij stroopte zijn mouwen op en stormde als een dolle Stier op haar af. Mindo moest de zak met munten laten vallen en sprong net op tijd weg. Een tweede uithaal van hem kon ze echter niet ontwijken, hij ramde haar vol in haar buik en de lucht werd uit haar longen geperst. Met een klap kwam ze op de grond terecht en de ijzere smaak van bloed vulde haar mond. De jongen was een stuk groter en sterker dan haar. Shit shit shit, dacht ze opnieuw, terwijl ze overeind probeerde te krabbelen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues vr nov 27, 2015 9:51 pm

Lyall had net besloten om omhoog op de daken te klimmen om uit zicht te blijven van de bewakers. Toen hij aanvoelde dat er iets niet goed was. Nouja. Het zal wel. Dacht hij luchtig. Hij rende de muur op met drie snelle passen en kon zich vasthouden aan de richel van het huis. Hij trok zich op en genoot even van de wind door zijn haren. Hij trok zijn capuchon af en luisterde aandachtig naar zijn omgeving. Opeens viel hem een boze stem op, die snel vervloog met de wind. Daar ging Lyall eens op af. Hij was hartstikke nieuwsgierig wat er nu was, en of hij misschien nog wat kon jatten van omstanders. Hij zat op de hoek van een huis bij een steeg toen hij van bovenaf een scenario zag waar hij wat van schrok. Zijn hart klopte opeens 10 keer sneller en adrenaline ging stromen. Beneden hem zag hij Mindo, maar ook een random gozer die zijn mouwen opstroopte. De woedde op zijn gezicht was maar al te duidelijk te zien, en zijn volgende bedoeling ook. Zo snel als hij kon haalde hij de zak met geld van zijn rug en bond die vast aan een schoorsteen maar hij was al te laat. De jongen was als een dolle stier op Mindo ingelopen. Gelukkig had ze hem ontweken maar een 2e slag mistte hij niet. De lucht werd uit haar geperst en ze zakte op de grond. Lyall kon dit niet aanzien. Niet.. zonder te vechten. De wolf in hem kwam weer naar boven en haat vulde hem. Een lage grom vulde de lucht terwijl hij zich klaar maakte om naar beneden te springen. Zijn stiletto hield hij dicht bij zich voor in het geval de ander ook een wapen had. Lyall dacht niet meer normaal na. Hij kreeg en rode waas voor zijn ogen en sprong naar beneden. Met een perfecte barrel roll kwam hij zacht op de grond neer en liep langzaam naar de jongen toe. Die alweer klaar stond om Mindo nog meer toe te takelen. Hij legte zijn hand ruw op de onderarm van deze persoon die al zijn arm naar achter had gehaalt om weer een klap uit te delen. Verschrikt keek hij op naar de nieuwkomer. ‘’wat the…’’ verder kwam hij niet wat Lyall had heel naar de arm naar achter getrokken en zijn nu scherpe nagels in zijn arm. ‘zwak kind.’ Sprak Lyall met een vervormde stem die meer als een beest klonk dan zichzelf. Hij drukte zijn nagels dieper in de arme stakker zijn arm terwijl hij hem ook verder omboog. De jongen had wel moed want zelfs na deze aanpak gaf hij Lyall nog een klap tegen zijn hoofd. Maar Lyall was al te ver heen als wolf om nog iets te voelen. Furie nam het over en de jongen kreeg een harde kopstoot. Hij klakte naar achter maar stond meteen weer op. Zijn onderarm half uit elkaar gescheurd. Een harde grom kwam weer uit Lyalls keel en hij stormde op de jongen af. Zijn lange nagels in diens buik zettend. Lyall rook de angst van deze jongen en dat wakkerde zijn woedde nog meer aan. Tegen een meisje durft hij wel. Dacht hij boos. Maar dan komt er een grotere gozer en hij schijt in zijn broek. Even hield zijn furie op. De jongen had het opgebracht een trap in zijn heilige deel te geven. Die seconde was genoeg om Lyall nog een knal tegen zijn kaak te geven. Die voelde hij wel. Nu was de maat vol. Haren groeiden over Lyalls hele lichaam en hij stond bijna op het punt te shiften. Maar hij hield zich nog in. Dan zou hij teveel aandacht trekken. Er waren alweer mensen gaan joelen om dit gevecht. Lyall was het zat. Hij zou de jongen zijn gaven voor mensen slaan afpakken. Met een luidde brul stortte hij zich weer op de nu bloedende jongen. Met een grote uppercut legde hij de jongen op de grond. Een duivels plan vulde Lyall. Hij lette op niks meer en sloot zich af van de wereld. Het enige wat er was. Waren hij. En zijn prooi. Lyall liep langzaam naar de jongen toe die nu op zijn buik was gerold en probeerde op te staan. Toen hij naast de persoon stond zie hij: ‘deze is voor Mindo.’ En hij trapte met zijn hele gewicht op de enkel van de stakker. Hij schreeuwde het uit en bot was te zien. Frontaal door midden dus. Hij liep langs de nu krijsende jongen. Maak de prooi genadeloos af. Dacht 1 kant van hem. De ander zei hem om te stoppen. Hij luisterde naar geen van beide. ‘deze is voor mijn kaak.’ Zei hij weer. En hij trapte de andere enkel finaal door midden. Hij wilde nog een trap geven maar bedacht op het nippertje dat dat zijn einde zou betekenen en de wachten hem zouden zien. Hij haalde diep adem en draaide zich om. Zijn kap ondertussen weer opzettend. Hij zou snel weer tussen de mensen moeten blenden of hij zou echt opgemerkt worden. Nee vergeet dat! Dacht hij meteen. Zo snel hij kon sprintte hij naar de plek waar hij Mindo voor het laatst had gezien. Hij zag er nog steeds uit als een halve wolf met zijn Rode ogen, haar, en klauwen en oren.. ook zat er overal bloed. Zowel van hemzelf als van de ander. Ze zou hem een monster vinden dacht hij treurig. Hij heeft die arme jongen zijn hele toekomst kapot gemaakt. Die enkels zouden nooit meer volledig genezen. Hij zou voor eeuwig mank zijn. Ook al verdiende hij het. Dacht hij nog wraakzuchtig. ‘Mindo?’ vroeg hij toen hij weer bij het steegje was. De bezorgdheid was super duidelijk van zijn gezicht af te lezen. En je kon bijna zijn angst in zijn ogen lezen. Als ze maar niet te erg is toegetakeld. Dacht hij. Hij voelde aan zijn kaak en voelde dat er wat nats van af droop. De jongen had hem een goede rechtse gegeven. Dacht hij grimmig. Zijn gezicht zou bond en blauw worden. Dat wist hij wel. Maar eerst Mindo. Vond hij.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues za nov 28, 2015 11:59 pm

Mindo probeerde overeind te krabbelen, maar ze was niet snel genoeg. De jongen gaf haar een flinke schop en ze hapte naar adem. Opnieuw probeerde hij haar in de zij te schoppen, maar Mindo rolde weg en krabbelde overeind. "Verdomme! Ik heb je niets misdaan!"Bracht ze uit, ze wilde niet met hem vechten, hij was ooit een vriend geweest. De jongen leek er echter geen enkel probleem mee te hebben om haar in elkaar te rammen. "Je hebt ons verraden." Was zijn tegenantwoord, gevolgd door een reeks scheldwoorden. Mindo spuugde wat bloed uit en probeerde zich op hem te focussen. Ze wist hem een fikse dreun tegen de zijkant van zijn hoofd te geven, maar dat wekte enkel woede bij hem op. De jongen raakte haar vol bij haar kaak, en ze viel achterover, waardoor ze nu nogmaals op de grond viel. Een onwijze pijn schoot door haar hoofd en een gedemepte schreeuw verliet haar mond. Haar beeld werd wazig van de pijn en ze kon nog net zien hoe de jongen weer op haar af kwam lopen, zijn vuist geheven voor een nieuwe slag.
Net op dat moment kwam er een vage gestalte naar beneden, die Mindo herkende als Lyall. De jongen greep haar belager bij de arm. "What the..?" Kon deze nog uitbrengen, waarna Lyall zijn arm verder naar achteren boog dan zou moeten kunnen. Toen hij sprak, was zijn stem vervormd.
Mindo wilde hem helpen, maar door de klap op de grond was haar hoofd vervuld met een knallende koppijn. Ze krabbelde overeind, maar wist amper te blijven staan. Het meisje moest machteloos toekijken hoe Lyall werd geslagen, maar hij vocht verwoed terug. De jongen was vervormd, zijn wolven vorm nam het bijna over. Met zijn scherpe klauwen haalde hij de buik van de jongen open. Hij vocht echter hard terug; Lyall werd in z'n nogal gevoelige gedeelte getrapt en kreeg een harde klap tegen zijn kaak. Mindo grauwde van woede en probeerde op hen af te stappen, maar ze klapte dubbel en viel weer achterover. Een nieuwe steek van hoofdpijn maakte het onmogelijk nog iets te doen. Ze kreeg niet veel meer mee van het gevecht, enkel die ijzige schreeuw. Hij was niet afkomstig van Lyall, dat was zeker.
Verwoed probeerde ze haar aandacht erbij te halen, maar de pijn maakte het onmogelijk. Ze had haar handen tegen haar hoofd gezet en voelde hoe bloed uit een wond sijpelde. Dat was niet goed.
‘Mindo?’Klonk er plots. Het meisje haalde wat beverig adem en kon enkel met een gepijnigd gegrom antwoorden. Met veel moeite wist ze op te staan, maar haar adem ging gehaast en raspend, door de fikse trap die ze tegen haar zij had gekregen. Die 'oude vriend' had haar behoorlijk toegetakeld, dat mocht duidelijk zijn. "We.. We moeten hier weg."Bracht ze uit, waarna ze haar kaken op elkaar klemde door de pijn.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues zo nov 29, 2015 2:21 pm

Lyall was het zat. Toen hij eenmaal zijn tegenstander tegen de grond had gewerkt met een harde uppercut op diens gezicht, draaide de jongen zich op zijn buik om te proberen weer op te staan. Lyall gaf hem daar echter geen kans toe. Hij stond naast de kruipende jongen en tilde zijn been op. ‘deze is voor Mindo.’ Zei hij kil. Vervolgens tilde hij zijn been op en trapte met al zijn kracht en gewicht op de enkel van de stakker. Een luide scheur was te horen en Lyall wist dat zijn enkel compleet door midden was gebroken. Inclusief alle spieren, pezen en zenuwen. Oftewel de jongen zou voor altijd mank zijn. Maar Lyall was nog niet klaar met hem. Hij liep om de krijsende jongen heen en zei nu: ‘deze is voor mijn kaak.’ Waarna hij met zijn gehele gewicht op de andere enkel stampte. Weer was het luidde gekraak te horen en in de menigte hoorde je een afkeurend gejoel horen. Een gevecht winnen tot daar aan toe, maar om hem vervolgens nooit meer te kunnen laten lopen. Dat ging zelfs black te ver. De jongen kroop nu huilend weg. Rot maar. Dacht Lyall. Het kon hem niet schelen wat Mindo deze jongen had aangedaan om aangevallen te worden. Maar hij moest afblijven van haar. Anders gebeurden er dit soort ongelukjes. Lyall keek voor afkeuring naar de jongen en spuugde uiteindelijk naast diens hoofd als een afsluiting. Even was hij van plan snel te vluchten tussen alle mensen en onopgemerkt te vluchten. Dat zou voor hem geen probleem zijn. Maar.. dan zou Mindo niet weg kunnen komen… MINDO. Hij sloeg zichzelf bijna voor zijn hoofd. Het meisje lag nog ergens gewond in een hoekje. Snel sloeg hij zijn kap op en sprintte naar het steegje waar hij haar had achtergelaten. Nu pas voelde hij de klappen die het gevecht hadden opgeleverd. Zijn kaak brandde behoorlijk en wat blauwe plekken op zijn lichaam. ‘Mindo?’ vroeg Lyall bezorgd. Hij hoorde wat gegrom van zijn rechterkant en zag het meisje liggen. Hij zag haar proberen op te staan en zag meteen al dat het niet in orde was. ‘shit.’ Gromde hij zacht tegen zichzelf en meteen ondersteunde hij het meisje. ‘geen zorgen. Het is over.’ Probeerde Lyall geruststellend te zeggen. Ze hadden een probleem. Hijzelf had weinig medische kennis dus ze moesten opzoek naar een doctor. Maar ze waren blut. Het geld had hij achtergelaten op het dak. Eerst ons in veiligheid brengen. "We.. We moeten hier weg." Hoorde hij Mindo zwak zeggen. Je hoorde de pijn die ze had in haar stem en Lyall kromp ervan in éen. ‘Het komt goed. Alles komt goed. We gaan hier weg en vinden wat voor je wonden.’ Zei hij weer geruststellend. Hij overwoog om Mindo op te tillen en zo snel te gaan rennen, maar wist niet hoe erg haar wonden waren dus hij durfde het niet te riskeren. Lyall kreeg opeens een ingeving. hij wist dan misschien weinig van wonden reinigen enzo, maar van kruiden wist hij genoeg door zijn wolven roedel. Als daar een wolf gewond was zocht zijn of haar mate net zo lang naar een bepaald kruid tot die het had gevonden om het vervolgens dicht bij de gewonde wolf te houden. Dat kruid moest wel ergens in dat bos bij haar huis staan. Dacht Lyall. ‘we gaan terug naar jouw huis.’ Zei Lyall. Hij had het nogal hard en kil gezegd maar dat kwam door zijn bezorgdheid. Nog een idee vormde in zijn hoofd. Ze zou zo snel mogelijk verzorgd moeten worden en op deze manier schoten ze niet op. ‘Mindo?’ vroeg hij. ‘heb je genoeg kracht in je armen om je stevig vast te houden?’ het plan lag best wel voor de hand. Hij wilde in zijn Direwolf vorm terug naar het huis sprintten. Dat zou een stuk sneller gaan dan normaal lopend. Alleen zou Mindo zich goed vast moeten houden. Nou zou Lyall wel zo kunnen lopen dat hij nauwelijks op en neer hobbelde maar toch zou een beetje grip wel handig zijn. Hij hoopte dat ze daar genoeg kracht voor had. Eerst maar haar naar huis brengen. Daarna zien we wel. Dacht hij. Man. Waarom moest die gek nou weer net op komen dagen. Het ging nou net zo goed.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues zo nov 29, 2015 10:53 pm

Ze knipperde een paar keer , vechtend tegen de wazige vlekken die voor haar ogen dansten. Het werkte even, en ze kreeg net mee hoe Lyall zijn voet met veel kracht neerzette op de enkel van de jongen, waarna een hard gekraak en een ijzig gegil volgde. Mindo wendde snel haar blik af, niet goed wetend wat er zojuist was gebeurd. Maar helder denken ging nu gewoon wat moeilijk met die koppijn.
Na eventjes verscheen Lyall weer voor haar. Hij vroeg of ze oké was en mompelde nog iets anders. Mindo kon enkel een antwoord grauwen, de pijn duidelijk in haar stem te horen. "We..We moeten hier weg." Bracht ze uit nadat ze zichzelf overeind had gehesen. Even werd ze overvallen door duizeligheid, maar ze ademde een aantal keer diep in en uit-hoewel dat ook lichtelijk pijn deed door de schop tegen haar zij- en wist weer wat helderder te worden. Stilletjes vervloekte ze zichzelf om het feit dat ze zo zwak was, ze had zichzelf beter moeten verdedigen. Nu zat Lyall misschien in de problemen, en waren ze ook nog eens het geld kwij-
Geschrokken keek ze naar de geldbuidel, die wat verderop lag. Er waren een hoop munten uitgerold, maar als ze die nog mee konden nemen...
‘Het komt goed. Alles komt goed. We gaan hier weg en vinden wat voor je wonden.’ Ze wist vaagjes naar het te glimlachen, als een soort teken van dank. Zolang ze rustig bleef in en uit ademen, was de pijn te verdragen. De wond bij haar hoofd was ook niet diep, maar hij bloedde behoorlijk, waardoor het er ernstiger  uitzag dan het was.
Het was een rommelige boel, de zijkant van haar hoofd en haar handen bedekt met bloed, een huilende jongen wiens enkel naar god was geholpen en een Lyall die nog half vervormd was. Een rampzalige 'date'.
"We gaan terug naar jouw huis" Sprak Lyall wat kil. Zij merkte het echter amper en knikte enkel, momenteel deed het er weinig toe. Ze moesten eerst maar eens thuis zien te komen, als ze nu nog terug moesten lopen zou dat nogal onhandig zijn.
Mindo scheurde ietwat onhandig een stuk van de onderkant van haar shirt af, wat ze met trillende handen om haar hoofd een bond. Het was alsnog een bende, maar het zou het bloeden wat kunnen stelpen. Bovendien had ze nog wel een paar shirts thuis. 'Mindo' Vroeg Lyall. ' Heb je genoeg kracht in je armen om je stevig vast te houden." Ze fronsde even, maar knikte toen vast beraden. " Ja, ja dat moet lukken," antwoordde ze nog steeds wat gepijnigd. "Wacht," Het meisje liep nog wat wankel om de zak geld af en greep deze vast. Haar bebloedde handen om de buidel geklemd. "Het zou zonde zijn als het allemaal voor niets was geweest." Bromde ze, waarna ze weer steun zocht bij de muur.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues ma nov 30, 2015 4:09 pm

‘’We.. we moeten hier weg.’’ Bracht het meisje met veel moeite uit. Ze probeerde zichzelf overeind te hijsen wat wankelend zat ze naar adem te happen, maar het leek niet echt te werken. Nu ze rechtop stond zag Lyall de wonden van haar. Bloed stroomde over haar hoofd waar waarschijnlijk ergens een wond zat. Ook op haar kleren zat bloed maar hij wist niet zeker of dat ook van haar hoofdwond kwam of dat het ergens anders ook open lag. met zijn wolvenoren kon hij heel zachtjes haar horen vloeken omdat ze zwak was. Lyall bekeek haar stil van een afstand om te schatten of ze kon lopen en hoever. Het zag er nogal hopeloos uit wat hem betreft. Mindo keek geschrokken om en even dacht Lyall dat er een 3e persoon was bijgekomen ofzo, maar het bleek dat ze alleen maar naar een geldbuidel keek. ‘laat maar.’ Zei Lyall. Hij vond het niet waard om weer terug te lopen voor dat kleine beetje kopergeld met misschien een verdwaald zilverstuk. ‘Het komt goed. Alles komt goed. We gaan hier weg en vinden wat voor je wonden.’ Zei Lyall geruststellend. Of hij zichzelf wilde geruststellen of haar wist hij niet. Mindo glimlachte nog maar Lyall dacht alweer aan andere dingen. Zoals hoe ze hier het snelste weg zouden kunnen komen. In zijn hoofd vormde een idee wat misschien zou kunnen werken. Terwijl hij in gedachtes verzonken was, scheurde Mindo een deel van haar shirt af en bond dat om haar hoofd. Niet ideaal, maar iets veel beters was er niet. ‘Mindo?’ vroeg Lyall. ‘ Heb je genoeg kracht in je armen om je stevig vast te houden?’ ze leek even na te denken over wat voor plan hij nu weer had maar antwoorde uiteindelijk. ‘’ja.. dat moet lukken.’ Mooi. Dacht Lyall. Dan zouden ze hier snel weg kunnen komen. Hij zou snel in zijn wolven vorm shiften en met Mindo op zijn rug naar huis racen. ‘’wacht.’’ Zei het meisje onverwachts. Lyall die op het punt had gestaan te shiften keek even verbaast op. Hij zag haar terug lopen naar de zak met geld en hem pakken. Even kon Lyall een grijns niet weerstaan. ‘Je houd wel erg veel van geld heh?’ ze hij luchtig. "Het zou zonde zijn als het allemaal voor niets was geweest." Bromde het meisje. Daar zat wat in vond Lyall. Terwijl Mindo weer steun zocht tegen de muur concentreerde Lyall zich weer op zijn taak. Goed shiften en hier weg wezen. Deze keer mocht hij geen fouten maken. Hij had geluk. Hij was in 1 keer perfect geshift. Misschien omdat hij al eerder half geshift was. Lyall keek met zin bloedrode ogen naar Mindo en gaf een kleine grom. Het werd hoog tijd om nu ook echt te vertrekken. Gelukkig was Mindo niet de grootste en de zwaarste dus kon Lyall haar makkelijk op zijn rug dragen. Er was nu een grote menigte op het plein verzameld die allemaal toekeken naar de gewonde jongen. Treurig dat niemand hem helpt. Dacht Lyall misschien iets te sarcastisch. Met een grote grom schrok hij wat mensen af en sprong hij dwars door de menigte heen. Hopend dat Mindo zich goed genoeg kon vasthouden en niet onverwachts van hem af viel. Terwijl hij op hoge snelheid naar het huisje van Mindo sprintte zocht hij meteen naar het kruid dat hij zocht. Het had een heel erg sterke geur dus het zou meteen opvallen. Jammer genoeg vond hij niks op zijn weg door de heide heen. Eenmaal bij de rand van het bos aangekomen begon Lyall zachter te lopen. Hij wilde niet nog eens tegen een boom aan knallen en al helemaal niet met Mindo op zijn rug. Terwijl hij zo snel als mogelijk was door het bos sprintte begon hij zich zorgen te maken dat dat kruid er niet was. Dat zou een probleem zijn. Dacht hij. Eenmaal voor het huis aangekomen zakte Lyall door zijn poten heen zodat Mindo heel gemakkelijk zou kunnen afstappen. Waarna hij zichzelf weer terug shifte. Door de snelheid waarmee hij het deed bleven niet alleen zijn oren, maar ook zijn staart meteen staan. Ach. Het maakt nu toch niet uit. Vond Lyall. Er waren wel ergere dingen op dit moment. En anders, Mindo vond het toch niet erg. Hij had geen zin om te wachten tot mindo de deur had opengemaakt met de sleutel dus kwam een oude techniek in hem boven en binnen enkele seconden had hij het slot open gekregen met zijn stilleto mes. Is het toch nog ergens handig voor dat keer op keer geoefend te hebben. Dacht Lyall vermakelijk. Hij liep snel naar binnen en gooide wat spullen van de bank zodat Mindo er op zou kunnen liggen. Nu hij dit zo had gedaan bedacht hij zich dat het nogal rude was geweest dat hij zonder waarschuwing iemand huis had opengebroken en er als eerste naar binnen was gegaan. Ach, die prioriteit lag nogal laag. Vond hij. Lyall besloot er een soort slecht grapje van te maken en zei met een waterig grijnsje: ‘neem plaats en doe of u thuis bent señorita.’ Ondertussen zocht Lyall al weer verder naar iets wat hij als verband kon gebruiken. Het moest iets diks en flexibels zijn. Zijn vest was eigenlijk het enige wat echt stevig en dik was. Dacht hij. Maar besloot eerst nog maar even te wachten om te vragen aan Mindo of ze ergens een doos met verband zooi had. Voordat hij zijn eigen vest in stukken zou scheuren.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues ma nov 30, 2015 11:41 pm

Ze zou het geld niet achterlaten. Hoewel haar hoofd barstte van de koppijn, en hun situatie nogal hopeloos leek, ze was en bleef een geldwolf. Bovendien, zou dit alles anders voor niets zijn geweest. Daarom greep ze ook de zak met munten, terwijl Lyall haar vertelde het te laten zitten.
Ze vertelde hem dat het zonde zou zijn als dit alles voor niets was geweest. Ze kon niet zien of Lyall het er mee eens was, maar daar ging ze wel van uit.
Nadat ze de teleurstellend lichte zak had vastgegrepen zocht ze weer houvast bij de muur. Het was nog knap lastig om stevig te blijven staan.
Lyall shifte in zijn Direwolf vorm, waardoor er nu een enorme wolf met bloedrode ogen voor haar stond. Ze zag hoe de menigte wat angstig toe keek, maar zij voelde er al geen angst meer bij. Eerder opluchting dat ze hier zo snel mogelijk wegkonden. Ze klom op zijn rug en klemde haar armen om zijn nek, waarbij ze zich stevig vasthield, zodat ze er niet af kon vallen. Mindo drukte haar gezicht in Lyall's vacht, en even vergat ze de menigte en alle drama dat er was gebeurd. Totdat Lyall in beweging kwam. Door zijn lage grom week de menigte uiteen en konden de twee er langs. De enorme wolf sprong over de menigte heen, en Mindo kreeg een glimp mee van het verminkte lichaam van haar belager. Van zijn enkel was weinig over nu. En niet één persoon besloot hem te helpen, Black bestond ook enkel uit een zielig hoopje nietsnutten.
Lyall rende verder en Mindo klampte zich goed vast aan zijn nek. Het was niet echt een plezante reis, gezien ze iedere hobbel voelde in de vorm van een steek van hoofdpijn.
Gelukkig waren ze snel bij haar huis, en nadat Lyall door zijn poten was gezakt stapte ze enigsinds wankel af. Het was duidelijk dat Lyall geen zin had om te wachten, zonder woorden vuil te maken gebruikte Lyall zijn stilettomes om het slot open te krijgen, en het lukte hem met gemak. De jongen stapte naar binnen en Mindo keek hem wat verbaasd na. Maar veel deerde het haar niet, ze vertrouwde hem, hij zou niets slopen of stelen. Bovendien had ze waarschijnlijk hetzelfde gedaan bij zijn huis, om hem te laten schrikken of iets voor de grap. Als hij een vast huis zou hebben dan.
Mindo strompelde achter hem aan naar binnen. Ze wilde al op zoek gaan naar de weinige medische spullen die ze bezat, toen Lyall de spullen van de bank afschoof. 'Neem plaats en doe of u thuis bent señorita." Grapte Lyall. Ondanks de pijn grinnikte Mindo zachtjes. "En ik denken dat dit mijn huis was." Sprak ze ook al grapped. Toen er weer een steek van hoofdpijn kwam sloeg ze haar hand zachtjes kreunend vooor haar hoofd, waarna ze zich op de bank liet vallen. "In de badkamer," Begon ze met een ademhaling wat sneller dan normaal."In de badkamer in het houtenkastje, op de bovenste plank. Daar ligt het een en ander aan medische kwak." Vertelde ze verder. Het was niet veel, met een beetje geluk lag er nog een stukje verband en een paar pijnstillers en misschien een heel klein beetje alcohol. Er was ook een naald en draad, voor hechtingen, maar de wond op haar hoofd was niet diep zo diep.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues di dec 01, 2015 5:52 pm

De menigte keek angstig op zodra zijn reusachtige wolven kop verscheen uit de schaduw. En zo zou het ook moeten zijn. Dacht hij trots. Met een diepe grom joeg hij de menigte uit 1 en sprong hij er doorheen. uit zijn ooghoek zag hij de jongen nog steeds krijsen en huilen. Zijn gedachten vlogen er even naar dat hij zijn keel wilde door bijten, maar Mindo was een prioriteit nummer 1. Terwijl hij rende voelde hij een gezicht in zijn nek gedrukt worden. Nog even volhouden. Dacht hij. Hij probeerde hobbels en heuvels zoveel mogelijk te mijden of met zijn benen te dempen maar compleet recht rennen was onmogelijk. Gelukkig was daar het houten huis alweer. Zigzaggend om de bomen heen kwam hij uiteindelijk tot stilstand. Het leek wel of de terugreis uren had geduurd. Langzaam zakte hij door zijn knieën om het meisje af te laten stappen en meteen zodra dat was gebeurt shifte hij terug naar mensenvorm. Zin om te wachten tot het meisje de sleutels had gepakt, had hij niet. Meteen trok hij zijn stiletto mes uit zijn zak en bijna achteloos draaide hij het slot open. Meteen liep hij naar de bank om hem vrij te maken zodat Mindo kon gaan liggen. Mindo stond nog even stil voordat hij naar binnenliep. Ze zal wel verbaast zijn dat ik zo snel het slot heb open gekregen. Bedacht hij zich. Eerst wende Mindo zich richting een andere kamer maar toen ze zag dat Lyall al de bank had vrijgemaakt slofte ze daar heen. Lyall begon door te krijgen dat het wat.. ongewoon was dat de vreemde dit alles deed maar hij besloot er een soort grapje van te maken. 'Neem plaats en doe of u thuis bent señorita.’ Zei hij dan ook. Mindo leek het goed op te vatten. Grinnikend antwoorde ze: "En ik denken dat dit mijn huis was." Nope dat had je fout. Dacht Lyall in zichzelf. Lyall stond op het punt zelf te gaan zoeken naar medicijnen of iets in die richting maar Mindo zei al. "In de badkamer, In de badkamer in het houtenkastje, op de bovenste plank. Daar ligt het een en ander aan medische kwak." Lyall knikte. Hij zou eens kijken wat ze allemaal in huis had voor dit soort ‘ongelukjes,’ hij had de badkamer nog nooit gevonden in dit huis, maar na 4 tellen had hij het gevonden. Hij checkte de kastjes en zag inderdaad een soort doos liggen met daarin iets van verband. En.. wat sterke drank. Tsja dacht Lyall. Dat kan je ook als een medicijn zien. Hij nam gewoon maar het hele tasje mee en legde 1 voor een alle spullen op de tafel. Hij had wat verband, een naald en draad, de alcohol. En ook een soort vage kruiden balletjes. Nouja het zal wel. Dacht hij schouderophalend. Eerst haalde hij het geïmproviseerde verband van Mindos hoofd af. Zoals hij al had verwacht was de wond vuil geworden. Het zou niet fijn gaan voelen maar het moest maar. Als ze geen ontstekingen wilde zou er alcohol overheen moeten. Het enige doek wat er in de buurt lag was het verband maar dat had hij later nog nodig. Het moet maar. Dacht Lyall simpel. Hij scheurde een deel van zijn vest af tot een klein dubbelgevouwen doekje. Daar gooide hij de drank overheen en wachtte even tot het was uitgedrupt. Daarna keek hij eens precies waar de wond zat. Zonder verder iets te zeggen zocht Lyall een kleine stok. ‘hier’ zei hij heel droog. Hij doelde er op dat ze de stok tussen haar kaken zou doen. Want het ging nogal.. veel pijn doen. En anders als ze niet wist waar het voor was zou ze nog verbaast zijn terwijl hij het deed en zou ze minder voelen. Dus zonder waarschuwen 2 seconden later nadat hij de stok had gegeven. Depte hij met 2 snelle vegen over de wond van Mindo. Nou dat zat wel goed. vond Lyall. Zonder er verder bij stil te staan wat Mindo dacht kneep hij de doek uit en doopte het vervolgens in de bak met water die er nog van de ochtend stond. Weer liet hij hem uitdruipen en hij ging verder met het deppen op Mindos hoofd. Dat het pijn deed wist hij wel zeker. Maar ze zou even moeten doorbijten. Eens had een doctor hem verteld dat je hondsdol kon worden als je het niet zou ontsmetten. Of je zou een pijn voelen nog erger dan de poorten van de brandende hel. Nog steeds bleef Lyall stil. Hij zei tegen zichzelf dat hij misschien wat moest zeggen tegen Mindo. Iets als sorry voor de pijn ofzo. Maar hij bleef stil. Uiteindelijk toen hij helemaal klaar was met het schoonmaken van de wond bond hij zonder pardon het nu schone doek, bedoelt als verband. Om haar hoofd. Het zag er meer uit als een bandana of hoofdband dan als een echt verband maar ze moesten het er maar mee doen. Hij liet Mindo even met rust. Ze zou wel moe zijn van het bloed verlies en de spanning. Hij zou ondertussen even zoeken naar schone kleren voor haar, aangezien die van haar nu totaal onder het bloed zaten en haar shirt zelfs kapot gescheurd was als noodverband. Eenmaal de kleren gevonden in de slaapkamer gooide hij het op een hoopje en bracht het terug naar de tafel. Waar hij even op ging zitten en stil bleef kijken naar Mindo.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues di dec 01, 2015 11:16 pm

Met haar handen veegde ze even langs het geïmproviseerde verband. Zoals ze al had verwacht, hield het dunne lapje stof maar een beetje tegen. Mindo gromde wat geërgerd. Een wond aan je hoofd bloedde nu eenmaal als de pest, dat mocht wel duidelijk zijn.
Ze vertelde Lyall waar de weinige medische spullen lagen die ze bezat. Het was zeker niet veel, maar dat soort spullen waren meestal behoorlijk duur. En echt ruim op het geld zat ze nu niet bepaald.
De jongen kwam terug met de spullen en hurkte voor haar. Liever verzorgde Mindo zichzelf, dat was ze immers gewend om te doen, maar ze liet Lyall toch dankbaar zijn gang gaan. Hij haalde het geïmproviseerde verband weg. Mindo liet haar handen afglijden naar de wond, terwijl Lyall de alcohol pakte. Het bloeden was al minder geworden, godzijdank.
'Hier' De jongen gaf haar een stok, waarschijnlijk met het idee dat ze hem tussen haar kaken kon klemmen, gezien het ontsmetten nogal pijnlijk was. Koppig als ze was, was ze ervan overtuigd dat ze het wel zonder kon. Haar pijngrens lag redelijk hoog, en ze hield het stokje enkel tussen haar handen geklemd terwijl ze Lyall zijn gang liet gaan. Tot haar verrasing scheurde hij een stuk van zijn vest af, waar hij de alcohol op gooide. Mindo voelde zich een beetje schuldig dat hij daarvoor zijn vest kapot had moeten maken. Ooit koop ik een nieuwe voor hem vertelde ze zichzelf.
Zoals verwacht brandde het onwijs, wat de koppijn alleen nog maar erger maakte. Mindo zette haar kaken op elkaar en sloot haar ogen tegen de pijn. Ze had de neiging haar hoofd weg te trekken, maar bleef toch braaf zitten. De pijn betekende dat er bacteriën dood gingen, had haar moeder ooit verteld.
Na een tijdje was Lyall klaar, waarna hij het stukje verband om haar hoofd heen wikkelde en wat schone kleren haalde. Uiteindelijk ging hij aan het tafeltje zitten, en keek haar stil aan.
Mindo pakte de kleren op en liep naar de spiegel. Haar wond was schoon, en er zat een stuk verband als een bandana omheen gewikkeld. Maar het bloed was vastgekoekt aan haar haren en op haar gezicht zaten nog wat vegen. Ze grinnikte zachtjes. "Ik lijk wel een sort zombie." Ze draaide zich om naar Lyall, nu een ietwat schuldige blik in haar ogen. "Bedankt." Mompelde ze gemeend. "Het spijt me voor de problemen... Door mij zijn we nu bijna al het geld kwijt." Ze zuchtte diep. Nee, dit was niet echt uitgelopen tot een geslaagde actie. "Die jongen was een... Oude kennis van me. Van een wat minder goede tijd."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues wo dec 02, 2015 6:10 pm

Hij had de stuk aan Mindo gegeven onder de woorden ‘hier.’ Wat ze er mee zou doen was aan haar. Met een koppige blik hield ze het in haar handen geklemd. Als dat haar keus was, prima. Dacht Lyall. Met een felle ruk. Trok hij een stuk stof van zijn vest, dat vrijwel helemaal schoon was. Tenslotte was hij niet diegene geweest die lag te lijden op de grond. Weer trok een grimasje over zijn gezicht. Mindo liet gelukkig hem zijn gang gaan. Ook al was de pijn op haar gezicht te lezen. Hij zette door. Hoe sneller dit over was, hoe sneller ze geen pijn meer had. Toen het helemaal ontsmet was, voor zover hij wist, bond hij het verband om haar hoofd. Toen dat klaar was liet hij Mindo even met rust en liep naar de slaapkamer, om daar een stapel nieuwe kleren voor met gewonde meisje te halen. Toen hij het voor haar had neergelegd ging hij stil op de tafel zitten, en keek haar aan. Mindo stond vrijwel meteen weer op, wat Lyall wat verbaasde. Dat meisje is ook niet te stoppen heh? Zei hij met wat humor in zichzelf. She’s a die hard. Vond hij. Toen ze voor de spiegel stond zag Lyall dat er ook wat opgedroogd bloed in Mindo’s haar zat. Viel te verwachten schoot het door hem heen. En via de spiegel zag hij op haar gezicht ook nog vegen zitten die hem eerder niet waren opgevallen. Ze heeft nog geluk gehad dat ze geen ribben heeft gekneusd of whatever. Dacht Lyall. Hij hoorde het meisje grinniken. ‘’ik lijk wel een soort zombie.’’ Zei ze daarna. Lyall keek haar stil aan. Ze draaide zich om en iets in haar blik leek veranderd te zijn. Ze voelt zich schuldig realiseerde Lyall zich wat verbaast. ‘’Bedankt.’’ Na enkele seconde stilte vroeg Lyall: ‘waarvoor?’ het was toch meer dan normaal dat hij Mindo had geholpen? Daar hoefde hij niet voor bedankt te worden. "Het spijt me voor de problemen... Door mij zijn we nu bijna al het geld kwijt." Daar dacht Lyall even over na. ‘ik ben eigenlijk blij dat het alleen maar het geld is wat we kwijt zijn. Ik denk dat als die gast was door gegaan ik jouw straks ook nog kwijt was.’ Het geld was nog wel zijn minste zorgen. Het was niet voor niks dat hij had gezegt, laat het geld maar liggen, laten we maar gaan. Geld was niet essentieel. als je echt honger had, Kon je altijd nog gaan jagen in het bos voor eten. Mindo zuchtte eens. "Die jongen was een... Oude kennis van me. Van een wat minder goede tijd." Lyall wilde het, het liefst niet over de jongen hebben. De jongen was een aardig obstakel geweest, ook al zou Lyall het nooit hardop zeggen dat hij ook maar een seconde moeite had gehad in het gevecht. Lyall keek neutraal als altijd. Ook al zou je kunnen zien dat hij ook nieuwsgierig keek, als je hem langer kende. Op het eerste gezicht leek hij altijd koud en kil. Maar pas mensen wie hem beter kenden konden door die blikken heen kijken. ‘en wat heb jij gedaan dat hij je praktisch gezien dood wilde hebben?’

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues wo dec 02, 2015 11:06 pm

Haar ogen gleden over haar bebloede spiegelbeeld. Ze zag er niet al te charmant uit nu, met het bloed vastgeklonterd in haar haar en de enkele vegen op haar gezicht. Het liet haar enigsinds grinniken, waarna ze er een opmerking over maakte tegen Lyall.
Het meisje liet haar handen afglijden naar haar middel. Daar kon ze al een behoorlijke beurse plek voelen, maar ademen deed vrijwel geen pijn, wat betekende dat ze geen ribben of iets dergelijks had gekneusd. Ze had geluk gehad.
Met een ietwat schuldig gevoel draaide ze zich om naar de jongen. Ze besefte maar al te goed hoe hun dag verpest was, enkel omdat zij zichzelf niet had kunnen beschermen. "Bedankt" mompelde ze tegen hem. Tot haar verrassing was Lyall even stil, waarna hij enkel 'Waarvoor?' Vroeg. Mindo keek met één wenkbrauw opgetrokken wat verbaasd aan. "Voor het feit dat je voor me opkwam, dat je die gozer van me afhield, dat je zelfs mijn wonden verzorgd, terwijl ik ze enkel heb omdat ik te zwak was om terug te vechten." De laatste zij klonk verbitterd, hard. Niet emotioneel, ze was er simpelweg van overtuigd dat het zo was, het was voor haar de harde waarheid. Ze zou meer moeten trainen, had ze zichzelf al voor genomen. Door haar zaten ze nu met de gebakken peren.
"Het spijt me voor alle problemen...Door mij zijn we nu bijna al het geld kwijt." Ze zuchtte diep en veegde de lokken bruin haar voor haar ogen weg. ‘ik ben eigenlijk blij dat het alleen maar het geld is wat we kwijt zijn. Ik denk dat als die gast was door gegaan ik jouw straks ook nog kwijt was.’ Sprak Lyall. Hij leek op geen enkele manier kwaad of teleurgesteld. En misschien liet dat haar juist nog wel schuldiger voelen."Die jongen was een... Oude kennis van me. Van een wat minder goede tijd." Bracht ze met wat moeite uit. Liever dacht ze daar niet meer aan terug, maar hij verdiende de waarheid.
Op het gezicht van de jongen was niet veel emotie af te lezen. Toch dacht Mindo iets nieuwsgierigs in zijn blauwe ogen te zien, maar dat kon ook haar verbeelding zijn. ‘en wat heb jij gedaan dat hij je praktisch gezien dood wilde hebben?’ Ze haalde haar schouders op. "Hij vindt dat ik hen heb verraden. " sprak ze enkel, al wist ze dat Lyall hier niet geel an zou hebben dus gaf ze meer informatie. "Toen ik als 14 jarige hier net kwam had ik helemaal niets; geen familie, geen vrienden, geen niks. Er was een groep jongeren waarvan hun 'leider' mij aanbood bij hen te blijven, ze hadden eten en een onderkomen en in ruil voor dat ik af en toe wat dingen verhandelde mocht ik blijven. Later kwam ik erachter dat ze zich met nogal erg duistere dingen bezig gingen houden. Uiteindelijk ging het mij te ver, ik ben op een nacht weggegaan." Ze vertelde er niet bij dat ze iets had gehad met die 'leider', of dat die leider hetzelfde persoon was die Dax van een ravijn had geprobeerd te gooien. "Die jongen, Mark, hoorde bij die groep.Daarom vond hij dat ik ze had verraden"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues do dec 03, 2015 7:08 pm

Het meisje liep met de kleren in haar handen naar de spiegel die er stond, en even dacht Lyall verbijsterd over wat ze misschien zou doen, wat hem bijna spontaan rood liet worden. Hij wist het bloed dat naar zijn hoofd stroomde tegen te houden en bleef stil. Voor de spiegel grinnikte het meisje en maakte ze een opmerking over dat ze wel een zombie leek. Met het modder en het opgedroogde bloed op haar gezicht kon hij haar zo gelijk geven. Nou keek ze iets te levendig de wereld in voor een zombie. ‘’bedankt.’’ Zei Mindo tegen hem. Lyall keek op en keek recht in de ogen van Mindo die zich had omgedraaid. ‘waarvoor?’ antwoorde Lyall droog. Het meisje leek daar nogal verbaast over en met een opgetrokken wenkbrauw antwoordde ze. "Voor het feit dat je voor me opkwam, dat je die gozer van me afhield, dat je zelfs mijn wonden verzorgd, terwijl ik ze enkel heb omdat ik te zwak was om terug te vechten." Het kwam er nogal bitter uit, vond Lyall. Mindo zuchtte en haalde een lok haar voor haar ogen weg. "Het spijt me voor alle problemen...Door mij zijn we nu bijna al het geld kwijt." Ging ze verder. ‘ik ben eigenlijk blij dat het alleen maar het geld is wat we kwijt zijn. Ik denk dat als die gast was door gegaan ik jouw straks ook nog kwijt was.’ Zei Lyall daarop. Hij was niet zo gefocust op geld. Vroeger was hij dat en dat had hem nooit gelukkig gemaakt. Zijn woorden leken niet te helpen in het humeur van Mindo. "Die jongen was een... Oude kennis van me. Van een wat minder goede tijd." Ze leken het er allebei liever niet over te hebben maarja, Lyall kon nu moeilijk om het onderwerp heen. Hij besloot te vragen wat ze in godsnaam had gedaan dat de jongen haar dood wilde. "Hij vindt dat ik hen heb verraden.’’ Antwoorde ze simpel. Beetje. herhaalde Lyall cynisch in zichzelf. T zal vast niet zo simpel liggen. dacht hij. Mindo vervolgde echter haar verhaal. "Toen ik als 14 jarige hier net kwam had ik helemaal niets, geen familie, geen vrienden, geen niks. Er was een groep jongeren waarvan hun 'leider' mij aanbood bij hen te blijven, ze hadden eten en een onderkomen en in ruil voor dat ik af en toe wat dingen verhandelde mocht ik blijven. Later kwam ik erachter dat ze zich met nogal erg duistere dingen bezig gingen houden. Uiteindelijk ging het mij te ver, ik ben op een nacht weggegaan." Daar dacht Lyall Even over na. Uit haar reactie en haar uitdrukking wist Lyall dat er meer achter zat. Die jongen had er veel emotie achter gezet. Zou het misschien kunnen… neh dat zal toch niet? Misschien hadden ze wat samen. Dat zou zuur voor hem zijn geweest. Dacht Lyall luchtig. "Die jongen, Mark, hoorde bij die groep. Daarom vond hij dat ik ze had verraden" Lyall knikte even. Er viel niet veel op te zeggen. Meestal waren bendes op wraak uit als iemand ze verraden. Dat had hijzelf ook vaak genoeg meegemaakt. Automatisch toen hij daar aan dacht ging hij met zijn hand langs het grote litteken op zijn gezicht. ‘Oh well. Wat gebeurt is, is gebeurt. Als ze echt zulke ‘duistere’ dingen voor geld deden, is het maar goed dat je daar weg bent gegaan.’ Lyall dacht nog even na over wat ze eerder had gezegd. Mindo had het erover gehad dat ze zichzelf niet goed genoeg kon verdedigen. Hij zou in principe haar wel wat bij kunnen brengen… nee dat was te gevaarlijk. Straks zou ze proberen te gebruiken tegen een sterker iemand en zat ze nog dieper in de problemen, misschien 1 enkel trucje om snel weg te komen tijdens een gevecht? Hij moest er nog even over nadenken. ‘atleast zijn we veilig thuis zonder al te ernstige wonden.’ Zei Lyall uiteindelijk. Hij probeerde er een waterig grijnsje bij te gooien, maar ieder normaal mens zou zien dat hij nep was. Ach Lyall kon er ook niks aan doen dat hij een nogal uitdrukkingloos gezicht had. Ondertussen stond het meisje nog steeds met de kleren in haar handen voor de spiegel.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues do dec 03, 2015 11:09 pm

 Het waren niet echt tijden waar ze graag aan terug dacht. Haar leven was nu niet bepaald makkelijk en ze moest nog steeds hard werken om zichzelf op de been te houden, maar toen ze hier net was gekomen was het veel erger geweest. Haar ouders hadden de manieren en gebruiken van White er bij haar ingeramd... En toen werd ze plots in Black gedumpt. Na de test had ze haar ouders nooit meer gezien, die hielpen haar niet meer. Nee, ze stond er toen helemaal alleen voor. Ze leefde van dag tot dag en had enkel het eten wat ze van de wat beter geaarde mensen kreeg, en de weinige prooidieren die ze kon vangen.  Toendertijd had ze het idee dat ze geen toekomst meer had, daarom had ze zich bij hen aangesloten. Het was het enige lichtpuntje dat ze toen had.
Ze vertelde Lyall het verhaal, al liet ze enkele dingen er nog uit. Er zat nog veel meer achter, veel dingen waar ze nu nog steeds ongelovelijke spijt van had.
Bij haar woorden liet de jongen zijn hand afglijden naar het litteken dat over zijn gezicht liep.  Iets van nieuwsgierigheid vlamde op in haar gouden ogen. Waar had hij die vandaan? Had een bende daarvoor gezorgd? Het was haar al eerder opgevallen, maar ze had er nog niet naar gevraagd, ze hield ook nu de vragen echter voor zichzelf, daarmee wilde ze Lyall niet lastig vallen. ‘Oh well. Wat gebeurt is, is gebeurt. Als ze echt zulke ‘duistere’ dingen voor geld deden, is het maar goed dat je daar weg bent gegaan.' Zijn woorden riepen herinneringen op van die nacht, de nacht dat ze erachter was gekomen dat die groep alles deed voor geld. Er had een gemarteld lichaam in de kelder gelegen, de nagels eruit getrokken, de ogen eruit gesneden en nog veel meer dingen die haar misselijk maakten als ze er alleen al aan terug dacht.
Ze had zichzelf nooit als een goed persoon gezien, immers was ze er zich van bewust dat ze een vieze dief was, maar ze zou nooit in staat zijn iemand te martelen, of te vermoorden.
"Ja, ja... Dat is het zeker." stemde ze met hem in, ze zou nooit bij hen gebleven kunnen zijn.
Mindo besefte dat ze maar wat besluiteloos voor die spiegel stond, met de schone kleren in haar handen. Ze wilde zich gaan omkleden in haar kamer, maar was met Lyall in gesprek en wilde niet opeens weglopen. Twijfel bekroop haar. . ‘atleast zijn we veilig thuis zonder al te ernstige wonden.’ Lyall wierp haar een  waterig grijnsje toe, en Mindo wist terug te glimlachen. "Thanks to you." Sprak ze zachtjes.
Ach, wat deed het er nog toe. Ze vertrouwde Lyall, ja, dat deed ze. Ze draaide haar rug naar Lyall weer toe en trok haar T-shirt en broek uit. "Waar heb jij eigenlijk zo leren vechten?" Vroeg ze hem om een gesprek aan de gang te houden, zodat er niet weer zo'n akward situatie zou komen. Haar stem klonk gewoon neutraal, maar ze voelde zich bijzonder onzeker zonder de kleren. Daarom trok ze ook snel de nieuwe broek weer aan en probeerde het T-shirt over haar hoofd te krijgen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues vr dec 04, 2015 12:24 pm

Na haar uitleg over het wat donkere verleden van Mindo begreep Lyall al een stuk beter waarom ze zich bij zon bende had aangesloten. Sterker nog hij had haar stom gevonden als ze het niet had gedaan. Hij was zelf ook zo door het leven gegaan vanaf het moment dat hij verbannen werd. Toen wist hij nog niet zijn soul color, dus hij had bij grijze en zwarte clans gezeten. Sommige erg, andere nog erger. Hij had er niet bij nagedacht wat de consequenties waren. Hij had nog niet door hoeveel leed een ander kon hebben. Hem was al vanaf het begin dat hij was verbannen aangeleerd. De een zijn dood, is de ander zijn brood. Het waren zijn lijfwoorden geworden. Misschien vertel ik haar dat wel een andere keer. Bedacht Lyall. Hij had dit verhaal geheim gehouden voor iedereen. En hij kreeg zo langzamerhand wel de neiging het kwijt te kunnen aan iemand. Lyall besloot maar te proberen ergens anders aan te denken en zei nadat Mindo klaar was met haar verhaal. ‘Oh well. Wat gebeurt is, is gebeurt. Als ze echt zulke ‘duistere’ dingen voor geld deden, is het maar goed dat je daar weg bent gegaan.' Na even stemde Mindo daar mee in. "Ja, ja... Dat is het zeker." ‘atleast zijn we veilig thuis zonder al te ernstige wonden.’ Vervolgde Lyall. Hij had wat blauwe plekken, en Mindo had een hele lichte hoofdwond, waarvan het enige gevaar infectie zou kunnen zijn. Maar dat was nu ook al de wereld uitgeholpen. Zijn slappe grijnsje werd beantwoord met een glimlachje van Mindo. "Thanks to you." Sprak ze zacht. Lyall besloot er maar niet verder op in te gaan. Hijzelf vond het nog steeds geen groot ding wat hij had gedaan. Even leek het of Mindo nadacht en meteen daarna draaide ze zich om. Even was Lyall verbaast totdat hij zag wat Mindo deed. Ze.. ze trok haar shirt en broek uit… recht voor hem.. na een seconde te staren werd Lyall rood en opeens werd het plafond heel interessant om naar te kijken. Met een stalen blik kijkend naar wat balken, vroeg Mindo: "Waar heb jij eigenlijk zo leren vechten?" ‘ehhm.’ Was heel even het enige wat Lyall kon uitbrengen, maar na een seconde had hij zijn stem weer hervonden en kon weer naar Mindo kijken zonder te blozen. ‘ik had toch al verteld dat ik was verbannen van white naar grey omdat ik een mislukte shapeshifter ben toch?’ begon hij terwijl hij keek hoe Mindo het schone shirt pakte en het probeerde over haar hoofd te wurmen. Ik ben sterker dan ik dacht omdat ik gewoon zo naar Mindo kan kijken zonder te blozen. Dacht Lyall snel vanbinnen. ‘well, als nieuw verbannen groentje in grey zonder enige vorm van bekenden of contacten heb je niet veel keus. Vechten voor voedsel is daar onder kinderen de normaalste zaak die er is. En op een gegeven moment merkte ik dat de mens wat zwakke plekken heeft. En kon ik vaker winnen voor brood. Zo ging ik verder totdat ik mijn definitieve soul color wist. Toen… veranderde ik van straatrat tot…. Schaduw.’ Lyall kon het niet anders verwoorden. Waarschijnlijk zou straks de vraag komen wat hij met schaduw bedoelde. Maar hij kon het bijna niet over zijn hart krijgen het Mindo te vertellen. Hoe kon hij nou weer op een redelijke manier uitleggen dat hij daar had geleerd dat de een zijn dood de ander zijn brood is? Het hield niet op met zijn vriend jack die hij had gedood. Hij had meerdere moorden gepleegd. Ik heb het nooit met plezier gedaan, maar ook niet met verdriet. Nadat hij zijn groep begon te verdenken van spullen achterhouden en mensen martelen heeft hij de hele groep stervende achter gelaten en was verder gegaan. Daar was zijn baan als assassin en bounty hunter begonnen. Ook had hij meerdere soulles vermoord voor het geld. Zelfs soulles geliefden van elkaar. Voor de ogen van het ene lief stak hij de ander neer. Waarvoor? Voor geld. Geen gerechtigheid of wraak. Alleen voor het geld. Een jaar geleden had hij achteraf staan kijken naar zijn daden en haatte zichzelf erom. Het gaf hem niks meer wat er met hem gebeurde of wat dan ook. Hij had het leven toch al verkloot. en dat was zo gebleven. totdat... hij Mindo leerde kennen. ze zou nooit begrijpen hoe grote rol ze heeft gespeeld in zijn leven om hem in zon korte tijd, zo erg te veranderen. dacht Lyall.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues vr dec 04, 2015 11:59 pm

Ze had haar rug naar Lyall toegekeerd, waardoor ze zijn reactie niet kon zien. Er was enkel een stilte, die voor haar nogal ongemakkelijk aanvoelde. Daarom vroeg ze hem maar waar hij zo had leren vechten, en trok ze vervolgens snel haar broek aan. Deze kleren waren nu niet de mooiste die ze in huis had, maar ze zaten gemakkelijk en daar ging het nu om. Bovendien waren ze warm, en dat had ze wel nodig. De winter was aan het naderen, en het was nu ook wel koud aan het worden. Haar ogen gleden even af naar de kachel, met het T-shirt nog in haar handen. Ze zou die zo meteen wel aansteken Dan werd het hier in huis ook wat beter te doen.
‘ehhm.’Was het enige wat Lyall uit kon brengen. . ‘ik had toch al verteld dat ik was verbannen van white naar grey omdat ik een mislukte shapeshifter ben toch?’ Ze draaide zich half naar hem om en knikte als antwoord, en trok het T-shirt toen over haar hoofd. Het was een wat oudere sweater en hij was best wel te groot, maar hij zat heerlijk.  ‘well, als nieuw verbannen groentje in grey zonder enige vorm van bekenden of contacten heb je niet veel keus. Vechten voor voedsel is daar onder kinderen de normaalste zaak die er is. En op een gegeven moment merkte ik dat de mens wat zwakke plekken heeft. En kon ik vaker winnen voor brood. Zo ging ik verder totdat ik mijn definitieve soul color wist. Toen… veranderde ik van straatrat tot…. Schaduw.’ Ze keek hem een lange tijd aan. Ergens brandde ze van nieuwsgierigheid, ze had maar al te goed door dat er iets achter zijn woorden lag, dat er iets was waarvan hij niet wilde dat ze het wist. En god wat zou ze het graag willen weten, net als het verhaal dat achter zijn litteken lag. Maar, besloot ze uiteindelijk, dat was niet aan haar om te vragen. Als Lyall het wilde vertellen, dan was dat zijn eigen keuze. Met een lichte zucht knikte ze opnieuw. "Ik snap het."Vertelde ze enkel, waarna ze weer op keek en hem in zijn diep-blauwe ogen aan keek. "Lyall, je weet, eh, je weet toch dat als er iets is, of als er iets aan de hand was, dat je het me kan vertellen, toch?" Hakkelde ze een beetje voort. Waarom was het plots zo moeilijk om normaal te praten? Lyall veranderde dingen aan haar vanwaar ze niet eens wist dat ze veranderd kunnen worden. Het liet haar bijna... Zwak eruit zien. Het was gewoon vreemd. "Je hoeft niets te zeggen, ik snap het."
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues za dec 05, 2015 9:16 pm

Na zijn uitleg staarde Mindo hem aan. Hij kon wel raden wat ze dacht. Wat bedoelde hij met schaduw? Was het echt zo erg dat je moest vechten voor eten? Waarschijnlijk was ze ook nieuwsgierig naar het litteken. Met een zucht knikte ze en zei ze: "Ik snap het." Ze bleven elkaar een tijdlang aankijken in elkaars ogen en daarmee werd meer gezegd dan in normale woorden. "Lyall, je weet, eh, je weet toch dat als er iets is, of als er iets aan de hand was, dat je het me kan vertellen, toch?" sprak ze opeens. Even dacht Lyall eraan om iets te zeggen. Met moeite sprak hij: ‘het enige wat je moet weten is dat ik niet blij ben met elke keuze.. die ik heb gemaakt in mijn leven.’ Meer hoefde hij niet te zeggen. Verder zou hij ook niet kunnen komen. Hij vertrouwde Mindo volledig. Daar lag het niet aan. Hij kon het gewoon niet over zijn hart krijgen om alles aan haar te vertellen. Sommige dingen moesten voor jezelf blijven. "Je hoeft niets te zeggen, ik snap het." Zei Mindo uiteindelijk toen hij geen aanstalten maakte om verder te vertellen. Lyall was er blij mee dat ze het accepteerde. Voor hetzelfde geld had ze kunnen blijven doorvragen. Maar Mindo was niet zo. Ze respecteerde het als je iets niet wilde vertellen. Waarschijnlijk dacht ze dat hij daar dan zn redenen voor zou hebben om het niet te vertellen. Lyall voelde dat het laat werd. Ook de zon ging al zo ongeveer achter de bomen. De tijd was snel gegaan. Merkte Lyall tegen zichzelf op. De twijfel kwam weer in hem op. Of hij kon vragen of hij nog een nachtje mocht blijven. Of hij zou weer terug naar of zijn roedel, of zijn plaatsje in het bos gaan. Hij wist het niet. Hij besloot het erbij te houden dat als Mindo het zou vragen hij ja zou zeggen, maar als ze dat niet deed hij weg zou gaan. Het zou tenslotte toch niet bij dit blijven? Vanuit Lyalls opzicht waren ze nu wel echt samen. Al wist hij niet hoe Mindo erover dacht. Ze zeiden wel tegen elkaar dat ze van elkaar hielden, maar woorden kunnen hol zijn. Lyall geloofde niet in woorden, maar in daden. Al gaf hij wel oneindig veel om Mindo. Ze was.. speciaal. Besloot hij. Hij had zelfs de kerkers voor haar geriskeerd. Als de bewakers hadden ingegrepen zou hij een aantal dagen in de kerkers moeten zitten. En uit ervaring wist hij dat dat geen pretje was. Vooral niet als je een grey was. Hij was zich er maar al te bewust van dat grey nergens welkom was. Uiteindelijk zijn wij maar ‘de afval souls.’ Dacht Lyall ietwat bitter. Grey bestond voor het grootste deel uit of niksnutten of verbannen mensen. Je moest van jezelf uitgaan, want niemand was te vertrouwen. Zelfs je vrienden konden je op ongewenste momenten verraden. Behalve Dax. Dax zou je trouw blijven tot het eind. Dat wist Lyall gewoon. Dax had hem nog nooit laten vallen.... Nu pas merkte Lyall dat hij een lange stilte had laten vallen. Hij was diep in gedachtes verzonken geweest. Hij wist even niet wat te doen. Hij wist niet wat te zeggen, of wat te doen. Hij stond maar wat besluiteloos op en bleef met zijn armen langs zijn lijf in de kamer staan. Een beetje schuin naar beneden kijkend.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues za dec 05, 2015 11:59 pm

Eventjes, een fractie van een seconde, leek Lyall antwoord te willen geven. Maar de jongen leek zich te bedenken. ‘het enige wat je moet weten is dat ik niet blij ben met elke keuze.. die ik heb gemaakt in mijn leven.’ Sprak hij, zijn woorden klonken bijna mysterieus. Ze keek hem even strak aan, en knikte toen. Nieuwsgierigheid had altijd in haar aard gelegen, maar ze kreeg het gevoel dat er een verleden achter Lyall lag waar niemand blij van werd. Zou er bloed aan zijn handen kleven?
Wat het ook was, hij maakte geen aanstalten om verder te vertellen. Mindo wierp hem een waterig glimlachje toe. "Je hoeft niets te zeggen, ik snap het."Sprak ze naar de waarheid, met een kalme stem. Het zou niet eerlijk zijn tegenover hem om er nog over in door te gaan. Immers had ook zij dingen achter haar liggen waar ze nog geen woord tegen hem had gesproken. Sommige wonden waren nog te vers, voelden nog te vers. En ze kreeg het idee dat hetzelfde gold voor Lyall.
Er viel een stilte, maar het was geen ongemakkelijke. Ze leken beide nogal in gedachtes verzonken te zijn. Haar hoofdpijn was al wat minder geworden, maar er was nog steeds die pijnlijke druk die maar niet weg ging. Maar ach, dat zou met wat tijd wel weggaan. Haar ogen gleden naar het bolletje met pijnstillers. Ze schudde er een tweetal pillen uit, die ze naar binnen slikte. Er waren nog maar een paar over, binnenkort zou ze weer de markt op moeten. Maar goed dan zou ze ook weer geld moeten hebben. Hmm.
Ze draaide zich om naar Lyall, totdat haar gouden ogen zijn blauwe vonden. De zon begon al onder te gaan, de nacht zou binnenkort weer intreden, en dan? Zou hij nog een nacht blijven? Zij zou het niet erg vinden, maar misschien had hij belangrijkere dingen te doen. Bovendien, zouden er misschien mensen achter hen aankomen. Morgen zou het niet slim zijn om nog naar de stad te gaan, nu kende de mensen zijn gezicht. Ach, de keuze was aan hem.
"Wat wil je doen? Je kan nog een nacht blijven, als je wilt. Anders kan ik je terug brengen naar de grens van het grijze territorium. Als we nu gaan, zijn we er voordat het donker wordt." Sprak ze kalmpjes
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues zo dec 06, 2015 4:31 pm

‘’Je hoeft niks te zeggen, ik snap het.’’ Zei Mindo met een klein glimlachje. Lyall was opgelucht dat hij niet verder hoefde te vertellen. Man, dit dagje was een stuk grimmiger geworden dan hij had verwacht. Beiden zonken weg in gedachtes en er viel ene kleine stilte. Hij keek op en zag Mindo een stel Pijnstillers pakken. Nadat ze de pillen had ingenomen keken ze elkaar een aantal tellen aan. De tijd was snel gegaan. Dacht Lyall. Het werd nu alweer zo ongeveer nacht. Mindo dacht waarschijnlijk hetzelfde als hem. "Wat wil je doen? Je kan nog een nacht blijven, als je wilt. Anders kan ik je terug brengen naar de grens van het grijze territorium. Als we nu gaan, zijn we er voordat het donker wordt." Sprak ze. Lyall zat in tweestrijd. Hij wist niet wat hij moest kiezen. Het zou handiger zijn als hij nu weg zou gaan naar grey, met de dekking van de avond. Maar hij wilde Mindo ook niet alleen laten. Net nu hij echt om iemand gaf, zou hij diegene weer alleen moeten verlaten. Hij was al zo lang alleen geweest dat hij het eigenlijk niet over zijn hart kon krijgen. Even verscheen er een geluidloos lachje op zijn gelaat. Hij trok zijn mantel uit en gooide die op de leuning van de bank. Hij draaide zich om naar Mindo en zei met een klein lachje. ‘Als ik dan toch de keus krijg, dan blijf ik nog wel een nachtje. Natuurlijk kan ik niet verwachten dat ik hier gratis kan blijven, dus ik zal voor de inwoning in ruil daarvoor het eten regelen. Wacht hier maar even.’ Zonder op antwoord te wachten liep Lyall de deur al uit. 'Ben over half uurtje wel terug.' Zei hij nog met een brede grijns op zijn gezicht voordat hij de deur weer sloot. De wind stak op en even huiverde Lyall. Ja het was het perfecte jacht avondje. Hij moest een dezer dagen weer in contact met zijn roedel komen of anders zou een andere wolf de macht grijpen. Jammer dat ik niet heel hard kan huilen in mensenvorm. Dacht Lyall ironisch. Met een grom shiftte hij met zijn nu behoorlijk lage kracht niveau naar zijn machtige Direwolf gedaante. Het zou een tijd duren voordat ik weer kan terug shiften. Wist Lyall. Maar dat maakte niet uit. Met volle borst Huilde hij de nacht tegemoet en na een tiental seconden hoorde hij zuidelijk van hem een groep andwoorden. Ze zijn te ver uit koers geraakt, de kneusjes. Dacht Lyall grijnzend. Weer huilde hij terwijl hij er nu vandoor sprintte. Tenslotte moest zijn groep binnen 30 minuten een prooi hebben gevonden, of hij zou nog te laat komen. Hij zocht de meest open route in het bos en rende verder, richting zijn roedel. Verderop zag hij iets levends op en neer huppelen. Tis maar een konijn. Besloot Lyall mismoedig. Zijn Pack had meer geluk. Met een jachts huil werd duidelijk gemaakt dat ze een ree hadden gevonden. Nu nog een ree? Dacht hij verbaast. Die zouden rond deze tijd heel ergens anders moeten zijn. Oh well. Bad luck for him. Gromde Lyall tevreden. Met grote sprongen rende hij op het geluid van anderen wolven af totdat hij zich bij hun voegde. Tevreden grommen waren te horen van de andere wolven toen hun leider zichtbaar werd. Met hem erbij, kan de jacht niet misgaan. Dachten ze allemaal. Verschrikte stappen waren te horen toen de ree merkte dat hij niet alleen was. Meteen sprintte de hele roedel erachteraan. 'Mooi.' Grijnsde Lyall. Nog binnen 20 minuten konden ze terug zijn. Met een grote sprong lande hij op de ree en beet met gemak de keel door. Tevreden zaten ze allen om de prooi heen. Een vette ook nog dacht Lyall tevreden. Hij gromde tegen zijn maten dat deze prooi niet voor hun was dus dat ze maar wat anders moesten vinden. Grommend gingen ze er weer vandoor om konijnen te zoeken. 'Er is maar 1 baas. IK.'

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues zo dec 06, 2015 11:38 pm

Stilletjes bleef ze voor zich uitstaren terwijl ze wachtte op een antwoord van Lyall. Ze wilde eigenlijk zo graag dat hij bleef, dat deze tijd nooit meer over ging. Zonder een goede reden had ze nog steeds die angst in zich, dat als hij weg zou gaan, hij misschien nooit meer terug zou komen naar haar. En dat gevoel, liet haar zich heel erg naar van binnen voelen. Ookal wist ze dat Lyall niet zoiets zou doen. Het was hetzelfde als haar angst voor hoogtes, zelfs al zou ze er een hek zitten en was er geen enkele kans dat ze zou vallen, ze zou alsnog bang zijn.
De jongen gaf niet meteen antwoord in woorden. Nee, hij trok zijn mantel uit en gooide die over de leuning van de bank heen. Mindo draaide haar hoofd ietwat vraged naar hem om, waardoor ze de kleine glimlach op zijn gelaat kon zien. ‘Als ik dan toch de keus krijg, dan blijf ik nog wel een nachtje. Natuurlijk kan ik niet verwachten dat ik hier gratis kan blijven, dus ik zal voor de inwoning in ruil daarvoor het eten regelen. Wacht hier maar even.’ Sprak hij, en zonder op een antwoord te wachten liep hij al naar de deur op. Mindo kreeg de kans niet om te reageren.'Ben over half uurtje wel terug.' Sprak hij nog net met een brede grijns op zijn smoel, waarna hij de deur sloot en zij alleen achter bleef. Even bleef ze wat overdonderd staan kijken naar de deur, maar toen grinnikte ze zachtjes en rolde met haar ogen. ]"Uitslover," Mompelde ze met een brede grijns op haar gelaat.

Ietwat lomp plofde ze neer op de bank, waar ze nogal spijt van kreeg. Een zachte kreun verliet haar mond en ze irriteerde zich mateloos aan het feit dat ze niet meer zo achteloos met haar lichaam om kon gaan als normaal. Nu moest ze opeens voorzichtig zijn, grmpf.
Maar goed, wat moest ze nu gaan doen in die 30 minuten die Lyall haar had gegeven? Normaal als ze tijd voor zichzelf had, was ze voornamelijk bezig met eten koken, en anders wel iets creatiefs. Haar blik gleed even af naar haar rommelige hoekje, waar een bureau stond en zelfs een schildersezel. Maar ze zou nooit genoeg tijd hebben om daadwerkelijk wat te schilderen, dus dat was geen optie. Ze zou maar braaf huisvrouw spelen, en saai de vaat van gisteren gaan doen. Met een zucht stond ze weer op en deed de afwas, die ze vervolgens netjes inruimde. Daarna pakte ze wat hout en wist een vuurtje aan de praat te krijgen, zodat het wat warmer werd in huis.
Mindo ging voor de openhaard zitten en staade naar de vlammen. Er moesten wel 20 minuten verstreken zijn inmiddels, en ze had nu wel alles gedaan wat ze kon doen. Nu had ze nog 10 minuten tijd om intens in de vlammen te staren en na te denken over de zin van het leven, ofzo.
Haar ogen gleden af naar het raam toen ze door kreeg dat de hemel wel heel wit was. Dat was vreemd, want inmiddels zou de zon wel onder moeten gaan. Ze besefte pas wat er aan de hand was, toen ze zag dat er een laagje sneeuw op de bomen lag. Haar ogen verwijdde zich en meteen sprong ze, iets te snel, op. Haastig pakte ze haar mantel en zette een muts op haar hoofd, waarna ze naar buiten stormde.
Er lag al een aardig laagje sneeuw, de dikke vlokken die naar beneden kwamen begonen zich al snel op te hopen. Het was wel erg vroeg voor sneuw, maar momenteel deerde Mindo dat weinig.
Zo snel ze kon maakte ze een aantal sneeuwballen en een soort muurtje van sneeuw waar ze zich achter verstopte. Haar meester plan was om Lyall te bekogelen met sneewballen zodra hij weer thuis zou komen. Ze had echter niet door dat het puntje van haar muts nog boven haar geweldige sneeuw muur uitstak.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues ma dec 07, 2015 5:32 pm

Na een tijdje kwamen 3 van zijn wolven weer terug. Ieder met bloed om hun snuit. Zo te zien hadden ze eten gevonden. het jongste vrouwtje had zelfs voor hem nog de helft van een fazant meegenomen. Zoals het hoort, dacht Lyall tevreden. Hij nam een grote hap maar begon zich toch zorgen te maken om de andere wolven. Plots was een luidde doodskreet te horen en Lyalls hart draaide zich om. Met een luidde huil zei hij dat iedereen hem moest volgen en op topsnelheid sprintte hij naar de plek waar het geluid van kwam. Op de open plek aangekomen zag hij in een oog opslag het scenario. Een van zijn wolven lag met een speer door zijn borst op de grond. Met een grote bloedvlek die zich uitspreidde. Daarachter stonden 6 mannen gewapend met ruggen naar elkaar toe. De andere wolven waren nu ook aangekomen. Nog 2 andere wolven stonden wild te grommen. Ze waren woest omdat hun broeder dood was. ‘’he baas, dat is die wolf die we zochten. Hij heeft mark bijna doodgemaakt.’’ Nu was Lyall echt goed boos. Hij flipte hem compleet. Eerst Mindo aanvallen en nu zijn broeders aanvallen. De andere wolven werden ietwat angstig. Zo boos hadden ze hun leider nog nooit gezien. Sommige begonnen wat onzeker te piepen maar Lyall was het zat. Zonder waarschuwing viel een man een onoplettende wolf aan. De zwaard liet een diepe snee achter in de witte wolf. Met een kerm stortte de vrouwtjes wolf neer op de grond en werd afgemaakt door een zwaard in het hoofd. Met een luidde kreet en rode waas voor de ogen stortte Lyall zich op de vijanden. De andere wolven bleven achter. Ze wisten dat als de leider zo boos was ze weg moesten blijven. Of zij konden ook nog eens aangevallen worden. Lyall ging door het lint. Hij stortte zich dwars door een mes op een man. Hij voelde het mes niet eens. Een speldenprik. Dacht hij. Door met zijn volle gewicht op de man te leunen kraakten alle ribben tegelijk. De ribben waren naar binnen gebroken zodat het op een kroontje leek. De andere mannen schrokken zo erg van deze aanval dat ze al schreeuwend wegvluchten. Met een luidde grom beval Lyall de andere wolven achter de belagers aan te gaan. Voor hun broeder en zuster die waren gevallen. Lyall bleef alleen treurend achter. Dit waren de 2 beste wolven geweest uit zijn pack. Diegene waar hij alles mee deelde en samen mee sliep. Ze waren.. familie. Ook al waren ze zoals de rest zo vals als wat. Voor hem niet. Na 10 minuten kwamen alle wolven terug. Eentje met een pijl in zijn schouder. Het boeide Lyall allemaal niet meer. Hij shifte met heel veel moeite terug naar zijn mensen vorm en gromde geruststellend. Waarna hij met een felle ruk de pijl eruit trok. Gelukkig geen weerhaken. Anders was deze wolf ten dode opgeschreven. Dacht Lyall opgelucht. Na samen met de andere wolven getreurd te hebben beval hij ze weer noordwaarts te gaan. Richting grey. Maar dit zou niet vergeten worden. Hij had de gezichten goed ingeprent en was uit op bloedwraak. Hij vergat bijna het lijk van de ree die ze eerder hadden vermoord. Hij trok het op zijn rug en met een wazige blik en een neutraal gezicht trok hij terug naar de hut. Ietwat voor de hut zag hij een sneeuw muurtje. Ook al lette hij er niet heel erg op. Nog steeds treurig slofte hij door.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Admin || Black One
Aantal berichten : 492
Woonplaats : Haarlem

Character sheet
Age: 18 years I've survived
Species: Shapeshifter
Partner:: ?
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues ma dec 07, 2015 10:51 pm

Tijd verstreek en haar tenen begonnen nogal koud aan te voelen. De sneeuwvlokken bleven genadeloos naar beneden vallen, en ze moest haar best doen om haar sneeuwballen voorraad niet in te laten sneeuwen. Inmiddels was er al een aardig laagje op haar muts gaan liggen, waardoor zij nu net een sneeuwpop leek te zijn geworden.
Ruw schudde ze de vlokken van zich af, en bleef ze gefocused naar het pad kijken, maar inmiddels was een half uur al lang verstreken, en Lyall was nog niet terug. Een gevoel van ongerustheid begon in haar omhoog te komen. Zou er wat gebeurd zijn? Zou hij misschien de weg zijn kwijt geraakt in de sneeuw? Ze betwijfelde het laatste, maar het werd lastig nog veel te herkennen met de sneeuw.
Nog meer tijd verstreek, en Mindo wilde net opzoek naar hem gaan toen haar sterke zintuigen zijn geur, en dat van een hert, oppikten. Meteen verschool ze zich weer achter het muurtje en pakte de sneeuwbal vast met haar verklampte handen.
Ze wachtte even totdat hij in haar vizier was en stond toen op vanachter haar muurtje. Net nadat ze de sneeuwbal naar hem toe had gegooid, zag ze zijn treurige houding pas. Net toen de sneeuwbal vol in zijn gezicht kapot knapte en de zachte sneeuw alle kanten opspatte, zat ze het bloed aan zijn kleren en wist ze dat er iets mis was.
Overdonderd en bovenal schuldig bleef ze staan. Het was niet eens haar bedoeling hem in het gezicht te raken, normaal kon ze niet goed mikken en raakte ze enkel iemand borst of schouders. Maar net nu moest het een fatal hit zijn.
Even bleef ze daar stil staan, haar ogen verwijd. "Eh..." Bracht ze blozend uit. "Eh.." Het meisje wendde haar blik af. "Ik, eh, ik... Is alles oké? Ik bedoel, sorry. Het was niet helemaal de bedoeling je zo te raken... Eh, is er wat gebeurd?"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://separa.actieforum.com
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues di dec 08, 2015 6:59 pm

Hij zag de wolven weer vertrekken richting het noorden, waar ze wat zouden jagen, om vervolgens in een boog weer terug te komen, ze zouden dit bos claimen als hun jachtgebied en andere wolven wegjagen. Zo ging dat nou eenmaal. Dacht Lyall wat emotieloos. Waarom huil ik niet? vroeg hij zich af. 2 comrades van mij zijn net vermoord, en ik heb niet eens wraak kunnen nemen. Ik ben echt messed up. Vond hij. Treurig en met een wazige blik baande hij zich door de nu opgehoopte sneeuw een weg. Hij raakte bijna in trans door het continue geluid van de sneeuw die werd geplet door zijn voeten. Hij vroeg zich af waarom hij zijn 2 oude makkers nog kon ruiken. En besefte later dat er bloed van beide wolven op hem zat. Hij wist dat hij alleen nog na 3 bomen af moest slaan om bij het huis te komen, hopelijk zou Mindo het begrijpen als hij het ree’tje afleverde en daarna zou vertrekken. Hij wilde even alleen zijn. Daar was het huis weer. Er stond een soort sneeuw muurtje. Maar Lyall trok zich er niet veel van aan. Had hij dat maar wel gedaan, want Mindo sprong erachter vandaan en met een grijns gooide ze de bal… Pats.. recht op zijn gezicht. Even klapte zijn hoofd naar achter, en was Lyall zo verbaast dat hij zijn ogen wijd open sperde. Waarna ze van geschrokken, naar boos, en weer naar neutraal gingen. Maar in plaats van een breed grijnzende Mindo die hij had verwacht stond er een die wat schuldig keek en wat stamelde. ‘’eh.’’ Begon ze blozend. "Ehm.." even keek Lyall op en daardoor viel er wat sneeuw uit zijn wilde haren. Nog steeds met de ree over zijn rug heen, keek hij Mindo aan met mondhoeken omlaag en ogen nog steeds dof. "Ik, eh, ik... Is alles oké? Ik bedoel, sorry. Het was niet helemaal de bedoeling je zo te raken... Eh, is er wat gebeurd?" Lyall wist niet wat hij moest zeggen. In plaats daarvan liep hij zonder praten of omkijken richting de deur. Smeet er het dode ree’tje neer. En liep weer terug naar Mindo. ‘sorry dat ik je heb laten wachten.’ Was het enige wat hij zei. Hij rook eens goed van wie er allemaal bloed op hem zat. Hij rook duidelijk het bloed van zijn 2 kameraden, ook bloed van de ree zat er op hem. En bloed van de dode man was ook te ruiken, met andere woorden. Het was een geur die hem zich nog slechter liet voelen dan hij al was. Ook merkte hij wat opgedroogd bloed op bij zijn nek en merkte dat daar een snee zat. Met zijn hand schoof hij langzaam langs de snee en warm bloed bleef aan zijn hand zitten nadat hij wat ruw de wond weer had opengehaald.. Na dit eens bekeken te hebben keek hij Mindo weer aan. Hij wist echt niet wat te doen. Het doel was geweest om simpelweg wat eten te halen, met als resultaat dat 2 wolven dood waren en de Gang wist dat Mindo en hij hier ergens in dit bos waren. Hij had heel erg de neiging om Mindo te knuffelen. Maar wist de drang daarvoor te onderdrukken en Liep weer naar binnen. met stille passen liep hij naar de badkamer, Mindo compleet negerend. Om daar vervolgens zijn vest uit te trekken, en het bloed van zijn lichaam af te spoelen.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: And their story continues

Terug naar boven Ga naar beneden
And their story continues
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 2 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Black Territory :: Narthodahl Forest-
Ga naar: