Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

and what are you doing here again?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden
AuteurBericht
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: and what are you doing here again? do nov 12, 2015 3:30 pm

Lyall was voor de verandering is vroeg opgestaan om naar het hoge black territory gebergte te gaan. ‘Phew.’ Zuchtte Lyall toen hij eindelijk helemaal bovenaan was. Dit was 1 van de weinige plekken waar hij nog nooit was geweest. Puur om het feit dat hij altijd moest werken dus geen tijd had om bergen te beklimmen. Hij stond op een soort groot plateau en had het mooiste uitzicht wat hij ooit had gezien. Hij ging is liggen uithijgen op de stenen grond en genoot van de ochtend zon die op zijn gezicht scheen. Heerlijk, als het even leek of je de enige was die op de wereld leefde. Na een aantal drukke dagen was hij even helemaal klaar met elk ander levend wezen dan zichzelf. Hij voelde dat hij best moe was na de klim terwijl hij toch een boven gemiddeld uithoudingsvermogen had. Hij kon geen lekkere lig positie vinden dus hij shifte in zijn Direwolf vorm en krulde zichzelf op voor zover een wolf dat kan. ‘aaah, dit ligt lekker.’ Gromde Lyall tevreden in wolventaal. Als wolf zijnde kon hij wel met moeite mensen taal praten maar zijn stem klonk heel donker en een beetje vervormd. Na een tijd in de heerlijk warme zon te hebben gelegen kwam hij met zijn grote kop omhoog om is lekker lang te gapen en om zich heen te kijken. Tenslotte kon je in black gebied nooit voorzichtig genoeg zijn. Sommige waren oke maar het grootste deel zaten niet voor niks bij black. Die genoten van andermans lijden. Lyall voelde zijn litteken nog branden bij de gedachte daar aan. Ze hadden hem staan uitlachen terwijl het gloeiend hete mes langs zijn gezicht kwam. Brrr. Daar wilde hij nou net niet aan denken. Niet nu.. ergens beneden hem waar hij vandaan kwam hoorde hij iets bewegen. Hij opende 1 van zijn grote rode ogen en keek dezelfde richting op. Het klonk niet als sluipen dus verwachte hij ook niet veel gevaar.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? do nov 12, 2015 3:48 pm




Erh... Hey?



Met een zucht keek ze om zich heen. Van dit punt had ze al een mooi uitzicht, maar dit was niet het hoogste punt. Ze was behoorlijk koppig en zou hoe dan ook de top bereiken. Ze hoopte dat ze daar dan ook tot rust kon komen. Ze had behoorlijk wat stress gevoeld door het feit dat ze in een onbekend gebied was en niet wist hoe ze terug moest komen. Ze was zich bewust van het feit dat wezens met haar zielkleur niet gewenst waren in dit gebied en om die reden durfden ze anderen niet te vragen naar hulp. Ook al had ze de hulp zeker wel nodig. Ze had geen geld en had geen flauw benul van tijd. De afgelopen dagen had ze door gebracht in nauwe steegjes. Ze had al dagen lang dezelfde kleren aan, wat vies aanvoelde. Ze voelde zich dan ook vies. Ze had behoefte aan een douche. Haar haren zaten warrig, modder had zich genesteld onder haar nagels en wallen stonden onder haar ogen. Daarbij was haar blouseje gekreukeld, haar zwarte broek was onderaan donker bruin geworden door de modder en in haar bordeaux rode jasje zat een scheur. Al met al had ze er nog nooit zo uit gezien. Als haar ouders haar zou hadden gezien waren zij waarschijnlijk ook niet meer dan geschrokken. Ze waren gewend dat haar dochter er altijd tip top uit zag en beleefd was. Nu was ze ook nog altijd beleefd, maar zag er zeker niet meer tip top uit. Daarbij kwam nog dat ze haar formele kant hier maar een beetje achterwege liet. Immers wou ze niet overkomen als een rijke dame, maar eerder als een sociale meid die wat sociale contacten wel kon gebruiken. Echter durfde ze maar moeilijk wezens hier aan te spreken. Ze was plots behoorlijk bang voor het onbekende.
Haar maag rommelde. Wanneer was de laatste keer dat ze had gegeten? Plots zonk de moed in haar schoenen. Waarom was ze naar boven gegaan? Ze moest eten zoeken. Een verblijfplaats zoeken of hoogstens een meer waar ze zichzelf kon op frissen. Ze slaakte nogmaals een zucht. Het einde kwam in zicht. Langzaam aan zette ze de laatste paar passen naar boven.
Ze kwam meteen tot een halt toen ze zich besefte dat zij niet de enige was met het idee om hier heen te gaan. Haar blik bleef hangen bij het grote dier dat daar lag. Hij leek te genieten van de zon, maar hij leek zich ook bewust van haar aanwezigheid. De wolf had een oog geopend en keek haar aan met zijn dieprode oog. Het sprak haar aan, maar ze durfde hem er niet over te complimenteren. Sowieso zag het dier er mooi uit. Langzaam aan zette Tissa de laatste paar passen op het plateau. Ze hield nog een ruime afstand tussen hen. Kort keek ze om zich heen, maar ze leken de enigen te zijn. ”Hey,” begroette ze hem wat ongemakkelijk. Immers wist ze niet precies waar ze mee te maken had. Voor hetzelfde geld was het een wilde wolf. Dan mocht ze nog uitkijken ook. Om die reden behield ze dan ook de afstand. Ze had natuurlijk geen intensie om hem wat aan te doen. Als het kon zou ze het gezelschap wel op prijs zetten.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? do nov 12, 2015 4:16 pm

Daar kwam het wezen langzaam boven de top uit terwijl hij het scherp in de gaten hield. Ze kwam van de zonnekant dus het was een zwart silhouet wat hij zag en hij bleef nog op zijn hoede. Het was een niet al te groot figuur maar groot genoeg om nu de zin voor hem tegen te houden. Aan de ene kant irriteerde dat hem omdat hij lekker lag, maar aan de andere kant kon hij de persoon nu goed zien. Het was een vrouwelijke faun met nogal slecht uitziende kleren. Ooit waren ze vast mooi geweest maar dit… dit zag er bijna even erg uit als hem. Met zijn Wolven ogen keek hij haar ziel binnen en zag tot zijn grote verbazing een.. witte soul color? Dat was ongewoon in dit gebied. Hij tilde zijn kop nu compleet op en deed allebei zijn ogen open. ‘’Hey.’’ Zei de faun en ze kwam een stap dichterbij. Heel voorzichtig kwam ze dichterbij en zo te zien ook voorbereid om elke seconde weg te rennen. Lyall grinnikte in zichzelf. Als ik van plan was je te doden en op te eten was je zelfs niet bij die richel veilig hoor. Hij dacht even na wat hij zou doen. Of hij zou terug shiften, of dat hij in zijn wolven vorm bleef en met algemene gebaren duidelijk zou maken dat hij niet van plan was haar wat aan te doen. Hij zou ook in mensen taal kunnen praten maar dat zou haar nog eerder afschrikken dan wat anders. Hij besloot de neutrale aanpak te doen. Oftewel de zwakke aanpak. Hij zou zich wat meer gedragen als een grote hond dan een wilde wolf. Hij deed zijn bek open waar een grote tong uit viel die langs zijn lange rijen vlijmscherpe tanden liep, en hij klapte met zijn staart op de grond. Wat in de dierenwereld een teken was van. Hey leuk dat je er bent. Hij keek haar recht in de ogen aan toen ze naar hem keek. Ze zit me te bestuderen. Bedacht hij zich wat geërgerd. Atleast was ze aan de kant gegaan zodat de zon weer op zijn donkergrijze kop terecht kwam. Hij zou maar afwachten wat haar reactie zou zijn op zijn nogal duidelijke reactie dat hij geen kwaad in de zin had.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? do nov 12, 2015 5:00 pm




The quieter you are, the more you can hear.



Haar ogen gleden onbedoeld over de wolf heen. Of was dit enkel een grote hond? Ze had geen flauw idee en dat terwijl ze toch veel van dieren af wist. Echter was dat altijd in schoolboeken en dus theorie geweest. In praktijk leek het nu wel wat anders te zijn. Ze hoopte met al haar zegen dat hij geen gevaar vormde. Want dan mocht ze dat hele stuk weer terug gaan lopen ofwel rennen. Daarbij had ze wel behoefte aan wat gezelschap.
Licht nerveus keek ze het dier in zijn ogen aan. Ze wist niet goed wat ze moest verwachten. Immers bestonden er onvoorstelbaar veel wezens en misschien was dit wel een shapeshifter. Een shapeshifter was op zich niet erg, maar een wendigo zeker wel. Daarom hoopte Tissa erop dat het een wolf of grote hond was. Dan had het immers weinig besef van de ranken in zielkleuren en kon Tissa haar problemen misschien voor een periode op zij schuiven. Echter probeerde ze niet al té naïef te zijn. Als het een dier was, hoe zou hij dan laten merken dat Tissa hier veilig was en hoe ging Tissa hem dan uit leggen dat zij hem niks aan ging doen? Het leek haar toch niet zo dat hij dwars haar ziel in kon kijken. Nee dat was niet mogelijk. Voor zover Tissa wist tenminste. Ze zou eens moeten weten hoe weinig ze van de waarheid was verwijdert.
Haar blik schoot naar de bek van het dier. Een tong gleed eruit. Het streek langs zijn vlijmscherpe tanden. Een rilling gleed over Tissa’s rug heen. Ja die tanden zagen er niet vriendelijk uit, maar Tissa herkende de handeling wel. De handeling die het dier er vervolgens aan toe voegde, namelijk dat hij zijn staart neer legde op de grond, sterkte het effect aan. Liet.. hij haar toe? Kort keek Tissa hem wat verrast aan. Nee dat had ze zeker niet verwacht. Opnieuw keek ze kort om haar heen. Was er echt niemand anders hier? Nee. De wolf leek zich echt te richten tot haar. Langzaam aan kwam ze dichterbij. Om te voorkomen dat ze de zon blokkeerde, ging ze aan de kant staan waar de schaduw zich bevond zodat de wolf nog van de zon kon genieten. Nog altijd wat betwijfelend zette ze zich neer op het gesteente. Ze keek kort naar het uit zicht, maar al snel ging haar blik terug naar de wolf. Had ze ooit een wolf opgemerkt met zulke ogen? Nee. Maar het zag er werkelijk adembenemend uit. Ze week haar blik af zodra ze merkte dat ze bijna zo gaan staren en dat zou toch onbeleefd zijn. Ze slaakte een zucht. Een opgeluchte zucht. ”This view is breathtaking, isn’t it? It just makes you lose track of time. It gives such a calmth,” sprak ze. Haar blik was vast genageld aan het landschap. Een paar seconden gleden voorbij. Plots besefte ze zich tegen wie ze sprak. Haar blik schoot naar de wolf. ”Oh of course I didn’t want to bore you with my talk or annoy me or I don’t even know if you understand even a word I’m saying,” ratelde Tissa door totdat haar stem verzachtte totdat het niet meer verstaanbaar was. Ze sloot haar ogen half. Dat ging weer lekker.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? do nov 12, 2015 5:57 pm

Hij zag haar met zijn scherpe rode ogen duidelijk rillen toen ze zijn tong volgde met haar ogen, die hij langs zijn tanden liet glijden. Toen staarde ze weer in zijn ogen. Het is maar goed dat ik geen katachtige ben voor haar. Dacht Lyall. Tenslotte zagen die het als bedreiging als je ze lang aankeek. Ik zou me waarschijnlijk niet hebben kunnen in houden als ik een katachtige was. Gniffelde hij weer van binnen. Doordat ze zo hoog zaten begon hij te hijgen als een wolf. Na en tijdje nog even hem te hebben aangekeken of ze hem keurde, wende ze haar blik af en keek opgelucht. ”This view is breathtaking, isn’t it? It just makes you lose track of time. It gives such a calmth,” Lyall draaide zijn kop naar waar ze heen keek, besefte dat zijn nek niet meer dan 100 graden kon draaien, stond op en ging naast het meisje staan. Nu hij stond merkte hij pas hoe klein het meisje van wit was. Als hij stond met zijn kop op normale hoogte kwam hij tot 1.53m dit meisje was nog niet eens 1.7m lang. Lyall zorgde ervoor dat er een afstand van minstens 40 centimeter tussen hun bleef. Het sprak natuurlijk voor zich dat zon groot beest als hij niks of niemand zou vrezen dus het ook niet schuw was voor mensen. maar om dan meteen tam naast haar te gaan staan.. ”Oh of course I didn’t want to bore you with my talk or annoy me or I don’t even know if you understand even a word I’m saying,” tsja. Dacht Lyall. Hoe leg je als wolfzijnde uit dat je diegene wel verstaat maar niet kan terug antwoorden. Gewoon niet proberen maar stil blijven. Was zijn uiteindelijke gedachte. Hij dacht terug aan de laatste keer dat hij als wolf zijnde naast een persoon had gestaan. Dat was jaren geleden toen hij nog een ‘kleine’ Direwolf was geweest. Nog maar 1 meter in hoogte. Wat nog net een forse wolf zou zijn geweest. Die persoon had hem achter zijn oren gekroeld. Bijna hoopte hij nog dat deze persoon dat ook zou doen. In plaats daarvan ging hij op zijn kont zitten en krapte met zijn achterpoot aan zijn oren. Het meisje had wel gelijk. Het uitzicht was geweldig. Lyall’s maag knorde heel luid. Zo hard dat hij even verbaast naar zijn eigen maag keek. Well het werd dan maar weer eens tijd om te gaan jagen straks. Tot nu toe had het meisje hier nog niks kwaads in de zin gehad. Misschien wilde ze ook wat eten. Dacht Lyall. Hmm vreemd. Normaal denk ik in mijn wolven vorm nooit na over anderen. Dacht hij wat verbaast over zichzelf. De zon had hem lax gemaakt, dat zou het zijn. Nog op zijn kont zittend keek hij het meisje waar hij nu bij tot haar onder armen kwam met een schuine kop aan en wachtte tot haar verdere reactie.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? do nov 12, 2015 8:36 pm




Don’t worry about tomorrow. Tomorrow is today.



Licht verrast keek Kyteranne Nuntissa naar het dier. Het stond naast haar. En het was groter dan verwacht. Tissa beeldde zich spontaan in dat dit best een mooie foto was. Zij met die wolf en het uitzicht op de achtergrond. Echter schoof ze die gedachtes snel weg. Wat dacht ze wel niet? Dit was geen tijd om na te denken over mooie foto’s. Ze snapte ook niet waarom ze maar door bleef ratelen tegen de wolf die overduidelijk niks leek terug te kunnen zeggen. Natuurlijk niet. Het was een dier. Gelukkig leek hij haar wel te accepteren. Om die reden voelde Tissa zich ook steeds meer op haar gemak. Ze keek van de grond terug naar het uitzicht. Misschien moest ze maar gewoon stil blijven. Stilte was soms de beste gespreksvoerder. Dat zal nu zeker het geval zijn, aangezien ze er natuurlijk ook vanuit ging dat de wolf niks begreep van alles wat ze tegen hem zei. Misschien was het aan de andere kant daarom juist wel goed om tegen de wolf te praten. Om al haar problemen en zorgen over hem los te laten. Maar nee. Dat klonk toch wel heel erg. En zo erg had Tissa het toch niet? Goed ze zat in een onbekend gebied en ze had helemaal niks, maar tenminste leefde ze nog. Zolang ze van dit uitzicht kon genieten ging het goed met haar. Die gedachte hield ze aan.
Haar blik ging terug naar de wolf. Het nam plaats op het gesteente en krabde eens aan zijn oor. Tissa glimlachte lichtjes. Ze wist niet hoe, maar het onschuldige gedrag van het dier zorgde ervoor dat ze zich op haar gemak voelde. Plots hoorde ze een maag knorren. Ze zou haast zweren dat het haar maag was, maar ze besefte al snel genoeg dat dat geluid uit het dier zijn maag kwam. Het dier keek dan ook kort verbaasd ernaar. Tissa grinnikte eens. Hij richtte vervolgens zijn blik terug op haar. Zijn kop hing wat scheef. Tissa glimlachte nog altijd wat. ”Don’t worry. I’m hungry too. I haven’t eaten in days,” zei ze met een toon alsof ze een grapje maakte, maar haar maag gromde al snel als teken dat ze inderdaad honger had. Op haar beurt keek ze ook kort naar haar maag, waarna ze dan wat lachte.
Nu de wolf zo op arm hoogte was, kreeg Tissa haast de neiging om te aaien. Maar zou hij het toe laten? Ze bleef immers een vreemde. Tissa hief langzaam een hand op. Met een licht, haast geruststellend, glimlachje keek ze hem aan. Ze stak haar hand voorzichtig naar hem toe. Kort hield ze haar hand voor zijn kop. Om hem kennis te laten maken met haar geur en aan te geven dat ze hem wou aaien. Vervolgens, heel voorzichtig, legde ze haar hand op zijn kop. Haar vingers gleden op tedere wijzen tussen zijn vacht door. Gleden net achter zijn oren langs, maar bleven op zijn kop. Langzaam ging Tissa wat door haar hurken heen om op gelijke hoogte te komen.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? do nov 12, 2015 10:12 pm

Het leek net of ze zijn gedachten had geleze want na even te glimlachen begon ze hem zowaar te aaien en krabben over zijn hoofd. Hij wist niet hoe hij moest reageren. Hij wilde dominantie tonen maar dit krabben was goddelijk. De uitkomst was dat lyall gromde als blijf van me af. Maar tegelijkertijd zijn kop naar haar toedrukte om beter gekroelt te worden. Lyall wist zelf niet wat hij ervan moest vinden. Ach er waren belangrijkere dingen aan de hand. Zoals eten. Nadat zijn maag heel hard had geknord, hoorde hij het meisje grinniken. ”Don’t worry. I’m hungry too. I haven’t eaten in days,” waarna haar maag ook knorde. Lyall kon het niet laten en liet een soort vragend kefje horen. Ai, dat was niet de bedoeling. Peinsde hij. Oh well. Zij had blijkbaar ook honger. hij draaide zijn rug naar haar toe en speurde de bermen af. Opzoek naar een bewe.. DAAR. Hij zette een snelle sprint in en zijn zware reusachtige lichaam vloog als een pijl uit een boog op zijn doelwit af. Na een maar 4 seconden sprint had hij een forse afstand afgelegd en hij zag de abnormaal grote haas recht voor hem langschieten. ‘shit, hij glipte langs. ’dacht hij geërgerd. Met een strakke bocht achtervolgde hij het beest weer wat nog net niet in de bosjes verdween.  ‘peace of cake.’ Gromde Lyall zacht terwijl hij op de forse haas sprong en met een haast achteloze bijt de nek dwars door midden brak. Trots op zijn snelle actie liep hij triomfantelijk met opgeheven hoofd terug naar het meisje met de bebloede haas. Hij legde het neer op een meter afstand van het meisje en schoof het met diens grote hoofd richting haar toe. Daarna ging hij weer op zn kont zitten en bleef naar het meisje toekijken. Ze zou dit gebaar toch wel herkennen. Of ze moet wel heel dom zijn. Dacht Lyall terwijl hij wachtte tot het meisje aanstalten maakte om het dier op te pakken en te eten. We hebben geluk dat ik een forse heb gevangen. Dan is er genoeg voor ons allebei. Dacht hij smakelijk. Deze winterhazen waren altijd het beste van  het beste. Hij besloot het nog wat dichterbij te leggen. En het lijk lag nu 3 centimeter voor haar voeten. Als ze nog langer zou wachten kon ze stikken hoor. Dan was dit malse stukje vlees van hem. Dacht hij brommend.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? vr nov 13, 2015 8:47 am




Thank you



De wolf liet een vragend kefje horen. Tissa keek er wat verbaasd van op, maar glimlachte al snel. Het klonk schattig. Net zoals het er schattig uit zag hoe de wolf zich probeerde te verzetten tegen haar geaaid, maar het aan de andere kant ook wel weer heel lekker vond. De wolf gromde laag. Als teken dat hij het niet wou, maar ondertussen drukte hij zijn kop wel meer tegen haar hand aan. Tissa grinnikte enkel wat terwijl ze rustig door ging met aaien. Als hij het echt niet meer wou zou ze het snel te weten komen. Op dit moment gaf het haar in zekere zin wat rust.
Ondertussen begon Tissa weer tegen de wolf te spreken. Misschien had ze wel zo erg behoefte aan gezelschap dat het haar al niet meer kon schelen of haar gezelschap haar wel kon horen en verstaan. Echter leek de wolf haar wel te verstaan. Tenminste.. Plots draaide hij zich om. Vragend kwam Tissa recht en liet ze haar hand zakken. ”Something wrong?” vroeg ze nu ook. Ze merkte hoe de wolf de berm in ging. Alsof hij ergens naar op zoek ging, maar naar wat? Plots schoot hij de berm in. Tissa haar ogen verwijdde zich wat. Meteen voelde ze een vlaag van onzekerheid over haar heen komen. Zou hij haar hier achter laten? Natuurlijk waarom zou hij terug komen? Het was een dier en zij een faun. Wat had een dier nou aan haar?
Ze hoorde echter al snel wat geritsel in de bermen. Takjes kraakten en het de zware dreunen van de poten kon je horen. Tissa voelde zich nieuwsgierig worden. Was de wolf iets aan het vangen? Of was hij juist de prooi? Nee. Dat leek haar stug. De wolf was groot en behoorlijk sterk leek haar. Al snel bleek ook dat haar eerste vermoeden correct was, want op dat moment kwam de wolf terug met opgeheven hoofd. Tissa keek hem kort verbaasd aan door het feit dat hij terug was gekomen, waarna haar blik ging naar dat geen dat hij in zijn bek hield. Tissa haar gezicht vertrok. Het bloed liet een spoor achter. Je kon de angst nog na lezen in de ogen van de haas. Tissa zette onbewust een stap naar achteren. Nee zo iets was ze in haar leven nog niet tegen gekomen. Ze was dan ook niks anders gewend dat luxe eten. Natuurlijk besefte ze zich dat ze daar nu niet op kon rekenen, maar dit.. Dit was wel erg beneden haar niveau. Zo erg dat ze er dan ook niet vanuit ging dat voor hen beiden was. Een wolf was meestal gesteld op zijn prooi, dus Tissa was al van plan om haar handen onschuldig op te houden als teken dat ze niet aan de haas zou komen. Die mocht de wolf helemaal zelf op eten.
De haas belandde op het plateau. Tissa keek van de haas naar de wolf. Met zijn kop duwde hij het bebloede karkas in haar richting. Tissa haar blik werd verbaasd. ”For m-me?” stamelde ze. De wolf ging zitten en keek haar aan. Hij wou overduidelijk dat ze iets deed met het karkas. Maar wat? Wou hij echt dat zij het ging eten? Zo.. rauw? Tissa wist niet eens of ze ooit wel eens haas had gegeten. Tissa opende haar mond om uit te leggen en duidelijk te maken dat ze het niet hoefde, maar de wolf stond erop. Hij schoof het karkas nog meer in haar richting. Het raakte haar schoenen net niet. Tissa keek van het bloed op het gesteente naar het karkas. Ze hoorde haar maag opnieuw knorren. Licht beschamen legde ze een hand op haar buik. Misschien moest ze het ook maar gewoon proberen. Wanneer zou ze anders weer wat te eten krijgen? Daarbij moest ze toch op één of andere manier zien te overleven. Langzaam aan zette ze zich op haar knieën neer bij het karkas. Kort keek ze nog licht peinzend naar de wolf, waarna ze dan haar vingers op het karkas legde. Ze voelde de vochtigheid van het bloed onder haar nagels kruipen. Een rilling van walging schoot over haar rug heen. Echter zette ze door. Ze wou dan ook niet ondankbaar lijken tegenover de wolf. Langzaam pakte ze het vel van de haas vast en begon ze het met een behoorlijke kracht van het vlees af te trekken. Meer bloed kwam vrij, maar nog altijd probeerde ze enige kotsneigingen te voorkomen. Vroeger leefden wezens hier ook op, toch? Dus waarom nu niet. Ze trok een stuk vlees van de haas af. Ze had expres gekozen voor een stuk waarvan ze de naam niet wist. Ze keek licht peinzend van het stuk vlees in haar handen naar de wolf.
”Here goes nothing,” mompelde ze nog, waarna ze dan langzaam aan haar tanden in het stukje vlees zette. Haar tanden zonken in het vlees. Ze proefde de roestige smaak van bloed, maar toch proefde het anders dan haar eigen bloed. Het had een zoetige nasmaak. Ze probeerde zich maar in te beelden dat ze kip at met een ‘lekker’ sausje. Misschien hield ze het op die manier binnen, maar ze wist donders goed dat dit geen kip was. Nee qua structuur en smaak, smaakte die natuurlijk totaal anders. Toch zette ze door. Misschien had ze dan ook wel zo erg honger dat haar instincten haar zeiden het te eten. Uiteindelijk had ze dan het hele stuk op gegeten. Licht onder de indruk van zichzelf keek Tissa van haar bebloede handen naar de wolf. ”Well.. That was something new,” zei ze nu met een flauw glimlachje. Ze had gelukkig minder honger. Ze besefte niet dat rauw vlees dan ook meer vulde dan bewerkt vlees. Ze vond het voor nu wel genoeg. Ze duwde zachtjes het karkas terug in de richting van de wolf als teken dat hij het verder mocht hebben. ”It’s your prey,” voegde ze aan haar actie toe. ”Thank you,” bedankte ze de wolf nog. Ze wou haar handen af vegen aan haar kleren, maar besefte zich dat ze dat toch iets vond. Bloed in je kleren? Nee dan kregen anderen de verkeerde ideeën. Moest ze het dan oplikken? Een vlaag van misselijkheid gleed over haar heen. Nee zeker niet. Ze zuchtte maar en liet haar handen enkel naast zich hangen. Wel zo dat het haar kleren niet kon bereiken.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? vr nov 13, 2015 3:20 pm

Toen hij zich als de bliksem omdraaide richting de prooi. Hoorde hij het meisje zeggen. "W-whats wrong." Er viel duidelijk angst te horen. Niks om bang voor te zijn hoor, laat me concentreren. Dacht hij een beetje geïrriteerd. Toen hij het arme haasje gevonden had schoot hij toe en hapte zonder moeite de nek van het dier door. Trots en triomfantelijk liep hij met grote passen terug naar het meisje. Waarom voelde hij zich zo trots? Vroeg hij zich af. Het is net of ik steeds meer wolven emoties krijg. Het gekef. Het krabben. Dit begint belachelijk te worden. Hij moest wel zelf controle houden over zijn emoties of er zou nog wat fout gaan. Hij legde de bloedende haas iets voor het meisje neer en keek haar bemoedigend aan. ”For m-me?” Na een tijdje geen reactie te hebben gekregen schoof hij het een paar centimeter voor haar voeten. Ze leek nog ook echt na te denken over wat ze ermee aan moest. Peinsde Lyall. Hij zag het meisje haar mond openen en weer dichtgaan. Hij hoorde nog een knorrend geluid maar merkte dat het van het meisje kwam. Zie je nou wel? Zelfs je maag zegt eet het op. Er is niks mis mee. Dacht hij nu vrij nijdig. Eindelijk kwam ze naar beneden en keek met een grimas naar de grote haas. Langzaam legde ze haar hand neer op het karkas en haar hand zat meteen onder het bloed. Hij zag met zijn rode ogen dat het meisje ervan rilde. Wat? Was het niet goed genoeg voor haar? Dan zou hij het wel alleen opeten hoor, dan kon ze ook gewoon stikken. Toch ging ze wel door. Bij de nek trok ze een flink stuk van de zij van het beestje af. Ah slimme keus. Het beste stukje wat ook goed vult. Waren zijn gedachtes terwijl hij een heel klein beetje kwijlde bij de gedachten van het verrukkelijke vlees. Toen het vlees los getrokken was keek ze nog even van het vlees, naar Lyall die ondertussen met zijn tong uit zn bek al helemaal klaarstond als ze de rest neer zou gooien er op te springen en het helemaal op te peuzelen. ”Here goes nothing,” zei het meisje waarna ze haar tanden in het vlees zette. Hij keek haar hoopvol toe. Hopend op erkenning dat het lekker was. Wild vlees was altijd het lekkerst. Je proefde gewoon dat het beest in top conditie was, geen vet. Alleen puur vlees. En dan dat bloed. Ohh als hij dat elke dag kon hebben. Daar zou hij moorden voor doen. Lyall werd een beetje ongeduldig omdat het lang duurde voordat ze het ophad, maar begreep het ook wel. Tenslotte waren mensen tanden niet gemaakt om vlees snel te eten zoals die van een wolf. ”Well.. That was something new,” Het meisje legde het karkas voor Lyall neer zodat hij er aan kon beginnen. ”It’s your prey, Thank you,” vanbinnen dacht hij geen dank. Maar hij keek het meisje alleen even in de ogen aan. Hij zag haar een ongemakkelijke beweging maken met haar handen, alsof ze haar handen wilde afvegen aan haar kleren. Nee heh, dat moet je niet doen, dat is super zonde! Dacht Lyall. Als mens zou hij het hebben uitgeschreeuwd maar nu stonden alleen zijn grote oren recht overeind. Toen ze geen aanstalten maakte om nog iets met het bloed te doen greep Lyall zijn kans. Hij kwam 2 grote passen naar voren en begon haar handen af te likken. Als Lyall nog een beetje als mens nadacht was dat nu wel weg. Zijn mensen gedachtes ver weggestopt en hadden plaats gemaakt voor wolven gedachtes. Hmm, dat bloed is echt heerlijk. Genoot Lyall. Met zijn grote ruwe tong likte hij eerst haar linkerhand helemaal af en daarna haar rechter. Toen dat op was begon hij aan het karkas. Het bloed was nu wat afgekoeld wat Lyall helemaal niet erg vond. Sterker nog, hij had het liever zo. Koud bloed en vlees had een betere smaak. Vond hij. Met zijn grote bek beet hij hompen vlees af van het haasje, en hij het heerlijke gevoel van botten die kraakten onder je tanden. Vermengd met de smaak van het bloed en het vlees. Wat had hij een geluk vandaag. Toen alleen nog de kop het hersenen en de voeten van de haas over waren keek hij weer zijn nieuwe vriend aan. Eenmaal samen prooi gedeeld, ben je vrienden. Dat is hoe wolven denken. Hij stond op en stapte weer op het meisje af. Met zijn bebloede neus tikte hij zachtjes tegen haar zij aan als teken dat ze hem moest volgen. Daarna draaide hij zich om en ging in de schaduw van een bosje op wat gras liggen. Alleen zijn kop was nog in de zon maar dat was niet erg. Met gesloten ogen genoot hij weer van de zon. Deze dag kon niet stuk.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? vr nov 13, 2015 4:39 pm




Friends



Niet wetend wat ze met haar bebloede handen aan moest, liet ze hen maar enkel langs haar zijde hangen terwijl ze recht kwam. Tja. Zij wist niet hoe ze in een situatie als deze moest handelen. Ze had werkelijk waar nog nooit bloed aan haar handen gehad. Nu klonk dat behoorlijk dramatisch, maar gelukkig was dat niet het geval nu. Ze zou dan ook zeker niet snel een ander wat aan doen. Ze had de kracht er waarschijnlijk ook niet voor. Het was ook niet zo dat ze de wolf niet dankbaar was. Natuurlijk was ze hem dankbaar. Ze was blij met het feit dat de wolf haar leek te accepteren. Wel zo dat hij zijn prooi met haar deelde. En dat moest toch wat betekenen leek haar. Tissa mocht de wolf dan ook wel. Hij bracht een rust met zich mee door simpel weg een dier te zijn. Tissa hoefde zich geen zorgen om andere dingen te maken Op dit moment was het een goede afleiding. Natuurlijk zou ze hier niet voor eeuwig kunnen ronddwalen en zou ze binnen kort echt weer verder moeten gaan, maar voor nu genoot ze van het gezelschap.
Toch was het de vraag wat ze nu met het bloed aan haar handen ging doen. Het sijpelde langzaam naar beneden. Ze keek naar een druppel dat uiteen spatte op het gesteente. Misschien moest ze zo maar een meertje op zoeken? Of een groot blad vinden waarmee ze het bloed weg kon vegen? Maar de wolf leek al andere plannen te hebben. Tissa keek vragend op zodra het grote dier in twee passen bij haar stond. Wat was hij van plan? Tissa kon de vraag nog niet stellen of het dier begon haar linker hand af te likken. Kort keek Tissa wat verbaasd, maar al snel grinnikte ze wat omdat de ruwe tong voor een tinteling zorgde in haar hand, wat voor kietelen zorgde. Zodra haar linkerhand bloed vrij was, ging het dier verder met haar rechterhand. Ook deze werd helemaal afgelikt. Ergens voelde het wat onwennig aan, maar zodra haar handen beiden ‘schoon’ waren, voelde ze dankbaarheid. ”Thank you,” zei ze dan ook. Ze liet kort haar handen langs haar broek gaan. Deze was toch al verdrenkt in de modder, dus dit kon er ook nog bij. Het was tenminste geen bloed wat af gaf en dat had ze te danken aan haar nieuwe vriend. Ze richtte haar blik bij die gedachtes op de wolf die zich ondertussen had gericht op het karkas. Hij nam de ene hap naar de andere. Bloed droop van zijn snuit af terwijl hij behoorlijk leek te genieten. Zelfs de botten moesten eraan geloven. Tissa probeerde niet ongeloofwaardig te gaan kijken. Immers was het niet meer de natuur. Ze week haar blik af zodra ze opnieuw een kotsneiging kreeg en kotsen kon ze nu zeker niet gebruiken. Ze had net haar maag weten te vullen. Daarom richtte ze haar blik maar weer op het uitzicht. Zo bleef ze staan totdat ze geen gesmak en gekraak van botten hoorde. Ze richtte haar blik langzaam aan terug. Ze weerhield zichzelf ervan om een blik te werpen op de overblijfselen van het karkas. Immers wist ze dat dat haar weer misselijk zou maken en richtte zich daarom op de wolf. Hij tikte haar aan met zijn bebloede snuit. Tissa keek kort verbaasd van de plek op haar zij, naar de wolf. Hij draaide zich om en liep weg. Tissa hoefde niet te twijfelen over wat ze ging doen. Zonder te twijfelen liep ze de wolf achterna. Het legde zich neer op een stukje gras bij een bosje. Met een glimlachje keek Tissa toe hoe de wolf genoot. Het was mooi te zien hoe zo’n dier kon genieten van de kleinste dingen. Ook al besefte Tissa zich ook wel dat zo’n haas behoorlijk wat was voor een wolf. Tissa zette zich neer naast de wolf. Kort hief ze haar hoofd omhoog en keek ze naar de lucht. Ze vroeg zich af of haar ouders al naar haar op zoek waren. Vast. Het zou een schande zijn als dat niet het geval was. Maar ja.. Toch was die onzekerheid er. Niks in de wereld is immers zeker, behalve dood. Wow wat een depressieve gedachte plots. Meteen keek Tissa weer naar de wolf. In hoeverre zou de wolf haar begrijpen? ”My name is Kyteranne Nuntissa, but you just can call me Tissa, if you could talk..,” stelde Tissa zich flauwtjes voor. Ergens had ze dan ook nog altijd het gevoel dat ze tegen zichzelf praatte, maar ze gokte het er maar op dat de wolf haar verstond. Zo niet, dan was er niemand hier die haar kon uit lachen. ”So what’s your name or can I give you a name?” vroeg Tissa nu met een glimlach.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? vr nov 13, 2015 8:01 pm

Blijkbaar voelde het grappig terwijl Lyall het meisje haar handen aflikte. Ze grinnikte erbij. Grinnik maar raak, ik heb het bloed wel. Dacht hij blij. Nadat hij klaar was zei het meisje ‘’thank you.’’ Nee dank jou wel. Dacht hij blij. Daarna begon hij vrolijk aan te vallen op het karkas. Uit zijn ooghoek zag hij dat ze weg keek. En dat er een onprettig gevoel bij haar opkwam. Vanwaar dat? Vroeg hij zich oprecht af. Toen hij daar ook me klaar was drukte hij met zijn bebloede neus zacht tegen haar zij aan wat een afdrukje van zijn neus gaf op haar kleren. Lyall trok zich er verder niet veel van aan en hij liep vervolgens naar een struikje waar hij lekker op het gras kon gaan liggen in de schaduw. Het was verassend heet hier hoog in de bergen. Iets wat je niet verwachte. Even daarna volgde het meisje zijn voorbeeld en plofte naast hem neer op het gras. Hij deed gerustgesteld zijn ogen dicht en genoot van de warme zonnestralen. Hij voelde ogen aan zijn zijkant branden en wist dat het meisje hem aankeek. Hij negeerde haar compleet en bleef met ogen dicht genieten van de zon. ”My name is’’ na die 3 woorden deed hij zijn ogen open en keek haar aan. Hij wist zelf niet wat hem de neiging had gegeven haar aan te kijken maar zijn gevoel zei dat te doen. ‘’Kyteranne Nuntissa, but you just can call me Tissa, if you could talk..,” oke dat zou hij onthouden. Dacht Lyall met zijn ver weggestopte mensen gedachten. Zijn wolven gedachte leek meer een tamme gedachten aan te houden want nadat ze was uitgepraat gromde hij even met zijn zware klankkast. ”So what’s your name or can I give you a name?” Lyall reageerde er verder niet op maar keek haar eens diep in de ogen aan met zijn donker bloedrode ogen. hij kwam wat omhoog met zijn hoofd. Gaapte toen eens. En dan geen normale gaap. Nee meteen een gaap van 10 seconden. Zijn tanden blikkerden in het zonlicht fel. Zo prettig, scherpe tanden hebben. Dacht Lyall tevreden. Hij sloot zijn reusachtige bek weer en keek deze Kyteranne weer eens aan. Wachtend op een verdere reactie van haar.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? vr nov 13, 2015 10:55 pm




A creature doens’t last. A name does.



De wolf had zijn ogen gesloten. Kyteranne Nuntissa wou om die reden het dier niet storen dat overduidelijk leek te genieten, maar haar gedachtes gingen de verkeerde kant op en daarom richtte ze zich op haar nieuwe vriend. Immers kon hij haar prima van haar gedachtes af houden. Ze stelde zichzelf voor en trok zo de aandacht van de wolf weer. Hij keek haar aan, maar veel reactie gaf hij haar niet. Tissa moest ook niet veel verwachten. Ze verwachtte dan ook niet veel, maar aangezien de wolf haar eerder leek te begrijpen, probeerde ze haarzelf aan hem voor te stellen. Misschien zou het dan reageren op haar nam. Echter bedacht ze zich nu ook dat ze de wolf misschien een naam kon geven. Misschien had het dier al een naam. Een naam gegeven door een omstander of familie. Wie weet. Echter zou Tissa niet achter die naam komen. Het dier kon uiteraard niet praten.
De wolf hief zijn kop. Kort verwachtte Tissa een beweging waar ze uit kon op maken dat de wolf haar begreep of iets aan haar duidelijk wou maken, maar al snel was die rij vlijmscherpe tanden weer te zien. Het dier had zijn bek geopend en gaapte. Een behoorlijke lange gaap. De geur van het karkas doezelde daardoor wat rond. Het kwam vrij uit de bek. Tissa weerhield zich ervan om haar hoofd weg te trekken. Ze slaakte onhoorbaar een zucht en week kort haar blik af. Ze keek terug naar de wolf zodra hij haar aankeek. Een afwachtende blik stond in zijn dieprode ogen. ”How did you even get those eyes?” mompelde Tissa. Ze trok haar knieën op en legde haar armen erom heen. ”I should be able to give you a name based on those eyes,” mompelde ze. Meer tegen zichzelf dan tegen de wolf. Ze pakte uit verveling een stokje en begon ermee door het gras heen te strijken. Haar blik was op het gras gevestigd dat kort mee gaf en vervolgens met dezelfde vaart weer terug veerde. Ze dacht na over een naam. Er moest toch iets te verzinnen zijn? Plots wist ze het. Met een lichte glimlach begon ze de naam te spellen in het gras. R-H-E-T-T. Werd kort zichtbaar in het gras. Het was nauwelijks een paar seconden te lezen voordat het gras terug sprong in zijn oorspronkelijke staat. Ze richtte haar blik op de wolf. ”Don’t you think that’s a nice name? Rhett?” vroeg ze nu na met een glimlach en legde haar hoofd neer op haar knieën.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? za nov 14, 2015 2:28 pm

Na zijn gaap bleef er een lekker geurtje hangen. Hmm niet slecht. Dacht Lyall. Het was het geur van wild. Kennelijk vond Kyteranne. Het een niet zo smakelijke geur want ze keek met een grimas weg. Toen hij zijn bek weer dicht had getrokken en hij haar weer aankeek, zei het meisje peinzend: ”How did you even get those eyes?” Kyteranne ging verzitten en trok haar benen op. ”I should be able to give you a name based on those eyes,” Wat vind je toch zo bijzonder aan mn ogen. Het zijn kijkers waarmee ik kan kijken, jij hebt exact dezelfde. Dacht Lyall wat geïrriteerd. Het meisje pakte een stok op en even dacht Lyall dat ze het weg zou gooien. Maar daarentegen begon ze in het gras te porren. Hij kwam half omhoog en keek aandachtig toe wat het meisje deed. Zelf maar half staand was hij groter dan het zittende meisje. Even viel ze stil maar daarna leek ze een idee te hebben. Terwijl ze bezig was kwam er weer een mensen gedachten op in hem. Waarom shift ik niet gewoon terug naar mensenvorm en kan ik weer normaal denken. Dit meisje laat me als een stomme tamme hond denken. Hé ze zit te schrijven. Dacht zijn wolvenkant weer, en zijn mensen gedachtes waren weer weg. R..H..E..T…T… Rhett? Wat was dat? En toen was het weg door de wind. ”Don’t you think that’s a nice name? Rhett?” Lyall moest even denken. Die naam liet hem ergens aan denken. Maar hij kon er niet opkomen. Ze keek hem aan met haar hoofd op haar knieën en glimlachte. Lyall zelf voelde niet veel voor de naam, maar het meisje leek er heel erg blij mee dus hij besloot maar enthousiast te zijn. Hij stond op en gaf een redelijke grom, om vervolgens mij zijn bek open wat te hijgen. Ten teken dat hij het geweldig vond. Alles om mijn vriend blij te houden. Dacht Lyall gelukkig. Lyall stond nog even blij te hijgen tot het moment dat hij ergens wat opving. Het was meer een reflex van hem dat hij op voelde. Hij hoorde of zag niks maar wist waar het vandaan kwam. Beneden bij de weg 200 meter onder hun voelde hij beweging. hij sprintte snel naar de afgrond toe en keek naar beneden met zijn speciale ogen. Hij zag 2 blacks langzaam naar boven komen. Ai. Die mochten hun hier niet vinden. Het waren stropers zo te zien. Ze hadden wat grote vogels op hun rug hangen en hadden gevaarlijke langbogen op hun rug. Ze zagen er wel arm uit en niet goed getraind. Misschien kon hij ze afschrikken met zijn grote wolven gestalte. Eerst moest hij zijn nieuwe vriend op de hoogte brengen en verstoppen. Hij keek om naar het meisje en gaf een waarschuwende grom waarna hij weer naar beneden keek. Daar sprintte hij terug naar het meisje en draaide een cirkeltje om haar heen. Waarna hij vervolgens naar het bosje toe liep. Hopelijk volgde ze hem en begreep ze dat ze daar veilig was. Tenslotte haatte blacks whites dus mochten ze elkaar echt niet tegenkomen. Als dit maar goed ging. Dacht Lyall bang dat zijn maatje wat zou overkomen.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? za nov 14, 2015 3:47 pm




A creature doens’t last. A name does.



Ze wou de wolf niet storen, maar zelf wou ze haar aandacht wel van haar gedachtes afleiden. Zo begon ze een naam te bedenken voor haar nieuwe vriend. Die ogen van het dier spraken haast boekdelen, ook al kon ze er geen zinnig woord uit halen. Ze zogen haast je ziel op. Ze moest toch iets kunnen verzinnen met dat in gedachte? Ze pakte een stok en begon door het gras heen te vegen. Het trok de wolf’s aandacht. Het ging wat recht op zitten. Zelfs nu stak hij boven haar uit. Niet dat Tissa het erg vond. Het had wat bekommerends. Uiteindelijk kwam ze dan op een naam: Rhett. Je sprak het hetzelfde uit als ‘red’, maar er was wat speling de manier waarop het gespeld werd. Ze legde haar hoofd neer op haar knieën en vroeg de wolf wat hij ervan vind. Ze verwachtte geen reactie in woorden, maar een reactie in handelingen. En een reactie werd haar gegund. De wolf stond op en liet een grom horen. Tissa glimlachte wat breder, waarna ze haar hoofd op hief. De wolf opende zijn bek nu en hijgde. Hij had een enthousiaste houding. Hij was dus blij met de naam. Meteen voelde Tissa zich daarom beter. ”I’m glad you like it,” reageerde ze nu dan ook. Ze hief een hand vervolgens op en wou deze op de massieve kop van het dier plaatsen, maar haar vingertoppen konden de vacht nog niet aanraken, of de wolf schoot plots weg.
Tissa haar blik schoot de wolf achterna. ”Rhett?” reageerde ze nu, hopend dat de wolf op zijn gegeven naam zou reageren en terug naar haar zou komen. Ze voelde een leegte over haar heen glijden. Het vertrouwen die ze kort had gevoeld was weg. Waarom had de wolf zo gereageerd? Langzaam aan stond Tissa recht. Ze klopte haar kleren af en richtte haar blik vervolgens op het punt waar de wolf stond. Zijn blik stond naar beneden gericht. Wat was daar te zien? Gevaar? Nieuwsgierigheid bekroop haar. Ze dacht niet na of het beter was het te benaderen of niet en liep naar de wolf toe. Ze kon echter nog geen twee stappen zetten of de wolf richtte zich op haar en gaf haar een waarschuwende grom. Meteen kwam Tissa tot een halt. Haar blik stond bedenkelijk en vragend. Waarom reageerde de wolf zo? Het was duidelijk dat hij wou dat ze niet dichterbij kwam, dus bleef ze maar staan waar ze stond. De wolf keek nog kort naar beneden, waarna het naar haar toe sprintte. Vragend keek Tissa hem aan. Hij draaide een rondje om haar heen, waarna hij naar de bosjes toe liep. Wou hij dat ze hem ging volgen? Kort twijfelde ze, maar ze besefte dat hij haar al eerder had geholpen. Ze moest hem vertrouwen. Daarom liep ze achter hem aan.
De manier waarop de wolf reageerde. Het zei haar dat ze gevaar liep. Ze moest zich schuil houden. Om die reden zette Tissa zich achter de bosjes neer. Ze hield haar hoofd lag en probeerde zo haar horens ook te verbergen. Haar blik ging naar de wolf. Wat was er aan de hand? Maar op dat moment hoorde ze voetstappen. Meteen schoot ze verder omlaag. Wezens! Daarom had de wolf zo gereageerd. Als anderen haar hier zouden zien, kon het nog uit de hand lopen.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? za nov 14, 2015 5:33 pm

‘’I’m glad you like it.’’ hij zag nog net voordat hij wegschoot dat ze haar hand uitstak om hem nog een aai te geven, maar Lyall was al weg naar waar zijn gevoel hem heengebracht. Hij zag de 2 vijandige mensen onder zich en raakte in een lichte paniek.’’Rhett?’’ vroeg het meisje toen hij wat verdwaasd rondkeek. Wat als ze mn maatje vinden. Nee dat mag niet gebeuren. Normaal zou Lyall dit rustig aangepakt hebben maar zijn wolvenmind dacht daar anders over. Hij sprintte terug naar het meisje en gromde waarschuwend waarna hij haar leidde naar een redelijk groot bosje. Gelukkig deed ze wat hij van haar verlangde zonder te treuzelen dus was ze op tijd het bosje in. Phew, nu is kijken waar ik het beste kan staan om ze op te wachten. Hij besloot iets voor het bosje te gaan staan. Niemand kwam daar door. ‘’hah die vogels waren echt geen partij voor me.’’ Hoorde hij een waarschijnlijk grote man bulderen. ‘’Ja jij wel oude dikzak.’’ Een vreselijk irritante 2e stem zei het laatste. Lyall’s haren gingen recht opstaan van het geluid. En donker gegrom kwam uit zijn borstkast en hij hoorde de voetstappen stoppen. ‘’hoor jij wat?’’ vroeg de zware stem aan de lichte. ‘’nee jij schijthaas die je bent.’’ De voetstappen kwamen weer dichterbij en Lyall wist dat dit het moment was. Met een grote sprong, sprong hij op het pad vlak voor de 2 mensen. Hij zag hun gezichten stomverbaasd staan en een seconde daarna hoorde je ze het allebei uitschreeuwen van angst. Daarop liet Lyall een enorm harde huil horen terwijl hij zijn hoofd in zijn nek gooide. Hij keek zijn 2 tegenstanders aan. Niet alleen hun soul color was slecht maar hij voelde dat ze net zo verrot vanbinnen waren. Hij kwam met een grote stap dichterbij en zou als hij het had gewild de 2 doormidden hebben gebeten. Maar hij hield zich in. Ze kregen 1 kans om te vluchten. Daarna zou het te laat voor ze zijn. Eentje was zo slim om te vluchten. De kleine dunne met de stomme stem. De brede bleef staan en trok een Ponjaard, die er verdomd scherp uitzag. Natuurlijk waren zijn tanden scherper. Hij zou dit vervelend mannetje eens laten zien wat hij kon. Met een grom die meer op een brul leek, viel hij aan. Hij sprong naar voren en als de man niet aan de kant was gestapt, dan was de man er nu niet meer. De man stapte op hem af en Lyall sprong ook op het nippertje aan de kant. De mislukte aanval maakte hem nog bozer, en de furie verscheen weer in zijn ogen. Lyall sprong nog een keer toe en dwong de man bijna van de berg af te springen. Met zijn poot drukte hij de man tegen de grond en ging met de helft van zijn gewicht op de man staan. Zijn nagel boorden zich diep in de borstkast en de man verbleekte. Hij voelde de levenskracht wegspoelen en het zou snel over zijn tot….. gefluit was te horen en het stopte opeens. Lyall had geen idee wat er aan de hand was. Wat was dat gefluit geweest. Zn furie was opeens weg. Hij wankelde opzij. Weg van de afgrond. hij voelde iets steken boven bij zijn linker voorpoot. Hij zag veren, en zijn mensengedachten kwamen weer boven. Oh nee. Dit zijn jachtpijlen, met weerhaken. Dit gaat zeer doen. Blijkbaar was de dunne weer terug gekomen en had een pijl op hem geschoten. Hij zou met ze afrekenen voordat ze bij zijn maatje zouden komen. Met zijn laatste krachten stormde hij op de kleine man af. Die gilde het uit en hield zijn handen voor zijn gezicht. Hij stootte hem met een frontale beuk van de berg af en vloog een meter of 10 van de berg af. De grote man was blijven liggen met 4 wolven nagel gaten in zijn borst. Hij zou het overleven maar wel nog problemen hebben met de gebroken ribben en wonden. En anders wel een eeuwig trauma aan wolven. Lyall had het steeds moeilijker om bij bewustzijn te blijven. Hij strompelde weer omhoog richting het bosje en voor de struik plofte hij neer met een pijnlijk maar gerustgesteld kefje. Zijn maatje was veilig gebleven. Lyall’s mensen gedachten kwamen weer naar boven en terwijl hij bewusteloos raakte, veranderde zijn Wolven gestalte terug naar zijn mensenvorm…….


pss. de 2 mannen zijn NPC

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? za nov 14, 2015 8:03 pm




Nothing is sure in life. Only death.



Nadat Tissa zich verscholen besloot te houden achter de bosjes, kwam de wolf beschermend voor de bosjes staan. Tissa slikte eens. Ze voelde de spanning door haar lichaam heen gieren. Ze wist dat ze in dit gebied gevaar liep. Ze was de wolf dankbaar. Immers kenden ze elkaar nog maar een klein halfuurtje en nu beschermde hij haar al, maar ze wou niet hebben dat het dier zich verwondde of erger. Tissa besefte nu dan ook dat ze om het dier gaf. Het schonk haar vertrouwen en geruststelling. Echter had ze geen moed. De angst die door haar aderen gierde maakte haar onzeker bang. Ze hoopte maar dat, diegene die naar boven kwamen, geen angst konden ruiken. Ze schoof wat verder omlaag. Het feit dat haar kleren zo enkel viezer werden, drong niet tot haar door. Tussen de bladeren door gluurde ze naar het punt waar zowel zij als de wolf eerder naar boven waren gekomen. Het was dan ook het enige punt waar je op een normale wijze boven kon komen. Stemmen weer klonken. Ze echode na in het grote gebergte. Twee stemmen. Dus twee personen. Beiden van het manlijke geslacht. De één had een lagere stem dan de andere. Zodra de man sprak met de lage stem, merkte Tissa beweging op bij de wolf. Zijn vacht ging recht staan. Een grom was vervolgens te horen. Tissa voelde de spanning stijgen.
Vragen werden gesteld, maar als dom op geschreven. Naïef. Zodra de twee mannen boven kwamen stond hun een onaangename verrassing op te wachten. Tenminste, dat hoopte Tissa. Ze hoopte niet vaak dat wezens werden verwond en aangevallen, maar in dit geval vreesde ze behoorlijk voor haar leven. De wolf schoot naar de twee toe. Vlak voor hen bleef hij staan. De twee keken stomverbaasd, maar al snel klonk hun schreeuw van angst. Ergens voelde Tissa opluchting. Immers sprak die angst toch boekdelen. Ze hoopte dat ze weg gingen. De wolf sloeg zijn hoofd in zijn nek en huilde. Het weergalmde in het gebergte. Eén van de twee rende er vandoor. De anderen leek echter niet te willen opgeven en pakte nu een soort dolk. Tissa haar mond opende zich. Haar adem stokte in haar keel. Ze wou haar stem gebruiken. De wolf waarschuwen hem zeggen weg te gaan. Het op te geven. Maar ook de wolf leek daar niks vanaf te willen weten. Woest schoot het beest op de man. Echter moest hij daarbij een aanval ontwijken, waardoor zijn eerste inzet fout was. Opnieuw gaf hij niet op en ging hij opnieuw in de aanval. Dit keer had hij succes. Met een doffe klap viel de man neer op het gesteente. Tissa haar ogen verwijdde zich. Klauwen boorde zich in de man zijn huid. De wolf toonde geen genaden. Plots merkte Tissa beweging op vanuit haar ooghoek. Haar blik schoot er meteen toe. Tot haar schrik zag ze dat de eerdere man terug was gekomen. Voordat ze er nog iets tegen kon doen schoot deze een pijl af. Recht in het bovenbeen van de wolf. Tissa haar ogen schoten vol. Ze sloeg haar handen voor haar mond. Meteen besefte ze zich dat ze niet hier kon blijven zitten. Ze moest iets doen! Al was het een steen naar die malloot gooien. Ze zou de wolf niet aan zijn lot over laten.
Ze kwam Tissa langzaam overeind. Ze deed het rustig om niet al te veel op te vallen. De wolf hield zich nog maar net staande. Tissa rende er heen, maar de wolf was haar voor. Met een krijs belandde de man in het ravijn. Tissa had geen tijd om nog vol afschuw er over na te denken. De wolf strompelde naar haar toe. Tissa snelde er heen. Ze wou haar armen om het dier neer leggen. Ze wou hem met alle macht helpen, maar hoe? De wolf legde zich neer op het gesteente. Nog een kefje was te horen. Je kon horen dat het dier pijn leed, maar ook dat haar probeerde geruststellen. Echter lukte dat niet. Hoe kon ze ooit hier rustig bij blijven? Ze hief haar armen op en wou deze om het lichaam van de wolf neer leggen om het op te pakken, maar tot haar verbazing begon het lichaam plots te vervormen. Haar ogen verwijdde zich. Vol ongeloof keek ze toe hoe de wolf veranderde in een jongeman. Ze knipperde een paar keer. De wolf was… Wat? Haar blik schoot over de jongeman heen die nu voor haar knieën lag. Vragen doemde op. Ze probeerde alles op een rijtje te zetten, want hier was ze zeker verward door, maar zodra ze pijl op merkte in zijn bovenbeen, besefte ze zich dat er belangrijkere dingen waren dan hier om druk maken. Mens of dier. Het wezen had haar hulp nodig. Haar armen, die ze nog altijd wat in de lucht hield, legde ze nu voorzichtig om de jongen. Met wat moeite wist ze de jongen in haar armen op te tillen. Tissa was zeker niet de sterkste, maar nu was het haar beurt om iets voor hem te doen.
Ze had al geroken dat er een zoete geur in de lucht hing. Op de berg hier zou een zoetwaterbron moeten zijn. Ze wist het zeker. Dat zou dan ook de enige reden zijn waarom hier, zo hoog, iets groeide. Zo begon ze verder berg op te lopen. Ze volgde het pad van gras dat zich had uitgestippeld door wild. Ze slaakte een zucht van opluchting zodra ze een klein riviertje tegen kwam. Het was niet veel, maar het was genoeg. Ze liep er heen en legde de jongeman voorzichtig neer. Zijn hoofd liet ze rusten op haar schoot. Haar blik ging naar de pijl. Nu merkte ze op wat voor pijl het was. Een jachtpijl met weerhaken. In haar tijd op de universiteit had ze genoeg geleerd van het dier, de jacht en de middelen die mens daarvoor gebruikte. Haar hoofd kon er niet bij dat wezens dit soort wapens bij zich droegen, maar zij had dan ook een witte zielkleur. Ze wist dat haar visie op de wereld en de visie van een zwarte zielkleur ver uiteen lagen. Gelukkig wist ze, dankzij haar studie, hoe ze dit moest aanpakken. Ze pakte uit haar binnenzak een doekje. Ze had het eerder niet willen gebruiken, aangezien het een familie erfgoed was, maar dit was echt een geval van nood. Vervolgens pakte ze het lint dat rond haar hals lag. Ze legde alles op de buik van de jongeman neer, waarna ze naar de pijl toe boog. Ze brak de pijl af, waarna haar handen het uiteinde omklemde. Ze verzitten wat. Zo dat ze meer kracht kon geven. Ze wist dat ze het snel moest doen. Anders was er kans dat er vlees mee werd getrokken. Ze nam een hap lucht, waarna ze met een flinke ruk de pijl uit het been trok. Ze veerde wat naar achteren doordat het mee gaf en doordat zij er behoorlijk wat kracht achter had gezet. Echter moest ze zich hier niet over gaan verwonderen. Ze pakte het doekje en doop het in het schone water van het riviertje. Aangezien het riviertje door stroomde was het water helder. Ze richtte zich vervolgens op de wond die flink bloedde. Vluchtig maakte ze de wond schoon, waarna ze, met behulp van het lintje, de wond meteen verbond. Ze zorgde voor wat extra druk op de wond zodra het bloed hopelijk snel zou stoppen. Zodra ze daar mee tevreden was, liet ze haar handen zakken in het water. Het bloed dat aan haar handen zat werd zo weg gevoerd. Langzaam legde ze haar handen tegen het gezicht van de jongeman aan. Ze hoopte dan ook dat hij snel wakker werd. Anders moest ze hem wel naar de stad brengen en dat zou voor haar zeker een moeilijke taak worden. Toch had ze het voor hem over.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? zo nov 15, 2015 1:47 am

Lyall legde zich neer en dacht met geluk. Ik heb haar gered. Toen werd alles zwart. Hij werd wakker in een witte kamer. 'W-waar ben ik?' vroeg hij zich hardop af. Het echoede. 'dit kan niet echt zijn.' dacht hij weer hardop. Hij zag een beeld voor zich waar hij voor een meisje neerviel. Wie is zij? Vroeg hij zich af. Toen kreeg hij beelden waar ze hem meesleepte naar een klein stroompje waar ze een... Pijl uit zijn been trok? Opeens voelde hij zware steken in zijn been en zag er een verband zitten. Hij kreunde. Ze verbond hem ook en verzorgde de wond....alles werd weer zwart.... Een fel licht scheen in zijn ogen. Langzaam kreeg de wereld weer vorm. Lyall knipperde. 'W-waar ben ik?' vroeg hij zich opnieuw hardop af. Hij zag in zijn ooghoek stof en merkte dat hij met zijn hoofd hoger lag dan de rest van zijn lichaam. Hij keek naar boven en zag een gezicht. 'Het... Meisje..' bracht hij moeizaam uit. Hij probeerde haar gezicht aan te raken met zijn hand maar halverwege viel alle kracht weer uit en alles was weer zwart. Lyall hoorde enge echoende stemmen in zijn hoofd en hij werd met een schok wakker. Door de schok had hij zijn been bewogen en kromp hij in een van de pijn. 'aargh' bracht hij uit. Met veel moeite en pijn ging hij rechtop zitten. Hij bewoog langzaam zijn armen en keek daarna naar zijn benen. Hij merkte dat hij geen shirt aanhad en keek dus recht tegen zijn sixpack aan. Lyall keek langzaam op naar voren. Hij zag het meisje voor zich zitten en schrok.

Pss. Sorry voor korte en slordige post. Gepost vana ipad :')

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? zo nov 15, 2015 11:22 am




Take it easy



Terwijl Tissa bezig was met het verbinden van de wond, hoorde ze de jongeman kreunen. Tissa schoot daarom snel op, waarna hij zich op de jongeman zelf richtte. Werd hij wakker? Tissa slikte eens. Ze voelde zich behoorlijk bezorgd. Iets wat behoorlijk raar was, aangezien ze elkaar nauwelijks kende. Toch had de jongeman, nou eigenlijk de wolf, meer voor haar betekend dan niemand anders sinds ze ver weg was van huis.
Een opgelucht gevoel bekroop haar zodra ze merkte dat de jongeman zijn ogen opende. In tegenstelling tot de wolf, had de jongeman blauwe ogen. Echter probeerde Tissa die opmerkelijke gedachtes weg te schuiven. Er waren toch wel zeker belangrijke dingen dan dat. De jongeman knipperde met zijn ogen. 'W-waar ben ik?' vroeg hij. Tissa slikte eens. De bezorgdheid kwam weer terug. De jongeman leek de situatie niet goed te begrijpen. Tissa wou de situatie dan ook uitleggen en de jongeman gerust stellen, maar ze wist dat ze dat beter kon doen als de jongeman wat meer bij zinnen was gekomen.
De jongeman keek naar zijn lichaam. Hij leek te beseffen dat hij op haar schoot lag. Langzaam gingen zijn blauwe kijkers naar haar. 'Het... Meisje..' bracht de jongeman moeizaam uit. Bezorgdheid was in haar ogen gegraveerd. Tissa slikte opnieuw. Onbewust legde ze een hand op zijn hoofd en liet ze haar vingers op geruststellende wijze door zijn haren heen gaan. Ook al wist ze niet wie ze nu aan het geruststellen was. Hij of haarzelf? Tissa merkte beweging via haar ooghoeken. Ze keek op en merkte de hand van de jongeman die haar richting op kwam. Tissa stak haar andere hand uit en wou zijn hand vast pakken, maar toen viel deze weer neer. Tissa’s blik schoot naar de jongeman toe. Ze zag hoe hij weer weg viel. Haar ogen vergrootte zich. ”Rhett?” reageerde ze meteen en haast uit automatiek. Ze was zich ervan bewust dat dat hoogstwaarschijnlijk niet zijn naam was, maar daar gingen haar zorgen niet naar. Plots werd de jongeman met een schrok wakker. Tissa zou er haast ook van schrikken. De jongeman kreunde opnieuw wat door de pijn die door hem heen leek te gaan. Tissa liet haar handen zakken. De jongeman kwam langzaam aan recht en liet opnieuw zijn blik over zichzelf heen gaan. Tissa wou de jongeman zeggen om het rustig aan te doen, maar toen schuifelde hij van haar weg en richtte hij zijn blik op haar. En hij schrok duidelijk. Tissa haar blik werd wat vragend. ”Are you alright?” vroeg Tissa nu dan ook. Hij leed toch niet aan geheugenverlies of iets? Tissa slikte eens. Ze kreeg de neiging om weer naar hem toe te gaan, maar ze bleef waar ze zat. Ze wou de jongeman niet nog meer angst aanjagen. ”You need to take it easy and take your rest,” zei ze daarom.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? zo nov 15, 2015 12:18 pm

Lyall’s ontwakening duurde niet voor lang en hij voelde zich weer wegvallen. ‘’Rhett?!’’ hoorde hij het meisje nog zeggen voordat hij het bewustzijn verloor…. Hij was weer een wolf, bezig met het afslachten van een arm hert toen plots.. het gesuis van een pijl. Weer werd hij geraakt. Verderop zag hij de man staan die het had gedaan. Deze keer met een gezicht als dat van een demon en hij lachte duivels. Dit is een droom. Dacht hij bij zichzelf, maar dat maakte het niet minder beangstigend. Met de lach nog in zijn hoofd schrok hij wakker. Een schok ging door hem heen en de stekende pijn in zijn been was weer terug. ‘aargh.’ bracht hij uit. Hij keek even naar de rest van zijn lichaam. En toen zat het meisje voor hem. Ze keek hem vragend en bezorgd aan. ‘’are you alright?’’ vroeg het meisje aan hem. Hij bleef stomverbaasd zitten. Wie was ze? Waarom kwam ze zo bekend voor? ”You need to take it easy and take your rest,” vervolgde ze. Het meisje probeerde waarschijnlijk rustgevende dingen te zeggen maar Lyall flipte hem vanbinnen helemaal uit. Met een ongelooflijke snelheid dacht Lyall aan de fragmenten die hij nog wist. Hij zat in de zon en er kwam een 2e persoon. Toen vertroebelde de gedachten. Alsof hij vanaf dat moment al niet meer zichzelf was. Wat. Wat was er gebeurd. Vroeg hij zich in zichzelf af. Lyall slikte eens en vroeg met een schorre stem: ‘wie.. ben jij?’ ergens had hij het gevoel dat hij om haar gaf. Maar hoe zou dat kunnen als hij het meisje niet kende of ooit eerder gezien had. Hij kroop nog een stukje naar achter tot nog een pijnscheut door zijn been schoot en hij het weer uitschreeuwde. Als ze geen goede verklaring heeft voor dit alles ben ik hier binnen een paar seconden weg. Dacht Lyall schuw. Rhett. Schoot het door hem heen. Hij zou zo wel vragen wie of wat Rhett was. voor nu wilde hij alleen weten wat er was gebeurd.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? zo nov 15, 2015 1:22 pm




Nothing is sure in life. Only death.



De jongeman keek haar stom verbaasd aan. Alsof ze hem niet herkende. Leed hij aan geheugen verlies? Of kon hij het zich echt niet meer herinneren? Tissa probeerde een verklaring voor dit alles te vinden, maar zonder succes. Echter wou ze de jongeman ook niet op zadelen met veel vragen, aangezien het erop leek dat hij evenmin van de situatie begreep. Daarom zei ze hem enkel om rustig aan te doen. De wond was dan ook nog lang niet dicht en het kon nog aardig bloeden. Tissa wou hem dan ook mee nemen naar een stad, zodat een dokter ernaar kon kijken, maar ze wist niet of de jongeman kon lopen of staan. Daarbij kwam dat, als hij haar inderdaad niet herkende, ze zijn vertrouwen opnieuw moest zien te winnen.
Een korte stilte viel. Tissa zweeg enkel. Haar blik bleef op hem gevestigd. Ze bleef op afstand van hem. Immers wou ze niet haastig over komen, maar ze wist wel dat ze moesten op schieten met die wond. Ze zag de jongeman slikken. ‘wie.. ben jij?’ vroeg hij met een schorre stem. Tissa opende haar mond om antwoord op te geven, maar toen schuifelde de jongeman verder naar achteren en liet hij een nieuwe schreeuw van pijn los. Tissa slikte meteen. Ze kreeg de neiging om naar hem toe te gaan en hem te helpen, maar de jongeman schoof naar achteren omdat hij haar overduidelijk niet te vertrouwen. Dichterbij komen was dan niet de goede oplossing. ”I’m Kyteranne Nuntissa, but like I’ve told you to just call me Tissa,” stelde Tissa zich nu zo rustig mogelijk voor. ”I don’t know what exactly happend. But I’ve met you as a wolf. We became friends. At least that’s how I see it. Two men came and you got in a fight with them. One of them shot you down and you then shifted to this human form. I picked you up and brought you here,” probeerde Tissa nu uit te leggen. Echter kon je merken dat ook zij nog wat verward was van de situatie. ”So I’m not gonna hurt you. I thought that I was friends with the wolf, but I don’t know if the wolf is part of you,” voegde ze eraan toe. Voor hetzelfde geld was de wolf een vloek of iets dergelijks en hoefde de jongeman er niks van te weten. Licht gespannen bleef ze de jongeman aankijken. Ze hoopte erop dat hij haar geloofde.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? zo nov 15, 2015 5:16 pm

Hij slikte om zijn keel wat minder schor te maken maar zonder succes. ‘Wie.. ben jij?’ vroeg hij maar. Lyall vertrouwde hier niks van en schoof nog een stuk naar achter. Zonder succes en meteen schoot de pijn weer door zijn been. ”I’m Kyteranne Nuntissa, but like I’ve told you to just call me Tissa,” zei het meisje na even twijfelen. Lyall werd wat rustiger. Waarom wist hij ook niet. Iets in haar stem was gerustellend. Alsof ze hem eerder op die manier had gerustgesteld. ‘tissa.’ Herhaalde hij zacht. Meteen kwamen er weer beelden in hem op. Ze had hem over zijn wolvenkop geaaid… ze hadden samen van een haas gegeten. Waarom kon hij zich het niet precies herinneren. De herinneringen leken jaren oud en verweg. ”I don’t know what exactly happend. But I’ve met you as a wolf. We became friends. At least that’s how I see it. Two men came and you got in a fight with them. One of them shot you down and you then shifted to this human form. I picked you up and brought you here,” dat eerste stuk herinnerde hij zich nog. Hij veranderde in een wolf om haar als het moest weg te jagen, maar ze bleek ongevaarlijk. Lyall ontspande zijn spieren en liet zich plat op zn rug vallen. Hij merkte nu pas hoe erg hij zijn arm had verkrampt en betaalde daar nu de prijs voor. Weer herhaalde hij vaag ‘de mannen..’ en hij kreeg beelden van het gevecht. Lyall dacht even iets raars. Zou het kunnen dat mijn wolvengedachtes zich hadden afgesneden van mn menselijke gedachten? Langzaam mengden de gedachtes zich weer tot een geheel. ‘rot op.’ Zei hij hardop tegen zichzelf. Zou het toch zo zijn dat ze 2 verschillende persoonlijkheden waren? Hij keek het meisje in haar ogen en veranderde voor het eerst in zijn leven voor het zicht van anderen zijn ogen naar die van zijn Direwolf. Van donkerblauw waren ze de volgende seconde bloedrood. Hij keek haar ziel binnen en voelde dezelfde verwarring. Maar ze bedoelde het goed. ”So I’m not gonna hurt you.’’ Lyall nam een risico en besloot het meisje te geloven. Ze zou hem geen pijn doen. Anders had ze ook niet de moeite genomen hem hierheen te brengen. ‘ik.’ Begon de jongeman. ‘ik geloof je.’ Het was eigenlijk te veel waanzin om in 1 keer te kunnen geloven maar het moest wel. ‘’I thought that I was friends with the wolf, but I don’t know if the wolf is part of you,” de laatste stukjes vielen op zijn plek na die woorden. Hij herinnerde zich alles weer. Dat hij stukje bij beetje controle verloor over zijn wolvengedaante. En uiteindelijk een hersenloze wolf werd. Maar ook meteen bevriend raakte met deze persoon. Hij had de 2 stropers uitgeschakeld en haar gered. Waarschijnlijk had ze hem daarna hierheen gebracht. ‘ja. Je bent de vriend van de wolf in me.’ Bracht hij uit. Nog steeds overvallen door deze gedachtes. Hij had besloten. ‘je hebt me geholpen wanneer ik het nodig had, dus in wolvenvorm of niet. Je bent een vriend.’ Waarom hij dit zo hardop zei wist hij niet. Het was meer een stelling voor zichzelf. Lyall voelde zijn krachten langzaam terugstromen. Zijn been deed nog pijn maar zolang hij het niet al teveel bewoog zat het goed. Het was tenslotte alleen een vleeswond. Geen organen of botten geraakt. Zijn spieren waren wel kapot maar die zouden vanzelf aangroeien. Sterker nog. Het zou niet eens zo lang duren. Als het bloed eenmaal was opgedroogd zou het helemaal vanzelf gaan. ‘wil je me helpen opstaan.. Tissa?’ vroeg hij aan het meisje. Hij wilde zo snel mogelijk weer even bewegen of zijn been zo stijf worden. Dan kon hij nog minder en zou hij echt vastzitten. Hij voelde hoe meer hij zich herinnerde ook weer meer sympathie voor het meisje. Al moet ik voortaan echt mn kop erbij houden. Peinsde hij.

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 44

Character sheet
Age: 17 years
Species: Descendant Faun
Partner:: Make my body levitate and take me to heaven.
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? ma nov 16, 2015 3:04 pm




Nothing is sure in life. Only death.



De jongeman leek nogal verward te zijn en Tissa probeerde daarom de situatie uit te leggen. Ze probeerde daarbij ook duidelijk te maken dat ze hem geen pijn zou doen. Dat zou ook onlogisch zijn, aangezien ze de moeite had genomen om hem hier heen te sleuren, maar ze zei het voor de zekerheid. ‘ik.’ begon de jongeman aan het antwoord. ‘ik geloof je.’ maakte hij zijn woorden af. Tissa slaakte een zucht van opluchting. Natuurlijk moest ze niet al te enthousiast zijn er nu vanuit gaan dat alles goed was. Immers was het nog de vraag hoe de jongeman wel niet over haar dacht. Tissa legde nu dan ook uit dat ze dacht dat ze vrienden was met de wolf. ‘ja. Je bent de vriend van de wolf in me.’ bevestigde de jongeman. Hij leek wat overdondert te zijn door zijn woorden. Tissa slikte eens. Was dat een slecht teken? ‘je hebt me geholpen wanneer ik het nodig had, dus in wolvenvorm of niet. Je bent een vriend.’ stelde de jongeman nu vast. Tissa keek wat verbaasd op. Maar in principe kende alleen de wolf haar of hadden de jongeman en de wolf een soort connectie waardoor ze met elkaar konden communiceren en samen één vormde? Ergens leek het haar logisch, maar uit de jongeman zijn reactie kon ze aflezen dat dat niet het geval was. Natuurlijk zou Tissa blij zijn met die toelating en glimlachte ze ook wat dankbaar. Haar blik ging vervolgens naar de wond. Ze slikte eens. ‘wil je me helpen opstaan.. Tissa?’ hoorde ze de jongeman vragen. Haar blik ging terug naar zijn blauwe ogen. Kort twijfelde ze, maar uiteindelijk stond ze dan op en liep ze naar hem toe. ”I think we need to find a doctor or something. The wound needs propper treatment, I think,” stelde ze voorzichtig voor. Ze wou natuurlijk niet de vriendschap verpestte die ze net had vast gelegd, maar ze wou ook niet dat haar nieuwe vriend een ontstoken wond keek. Ze boog naar de jongeman toe en legde een arm om hem heen. Het voelde raar om de jongeman zo aan te raken. Wetend dat de wolf in hem schuil hield. Ze pakte zijn schouder vast en met haar andere hand zijn arm. Vervolgens trok ze hem voorzichtig omhoog. ”How is it feeling?” vroeg ze zodra ze weer recht stonden. Ze wou dan ook voorkomen dat de jongeman zich te ver ging pushen.

© Sykes

____________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Aantal berichten : 331
Woonplaats : Utrecht

Character sheet
Age: 18 Winters
Species: Shapeshifter (Direwolf}
Partner:: Well, igues you cant blame gravity for falling in love with each other. ♡Mindo~
avatar
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again? ma nov 16, 2015 5:29 pm

Lyall probeerde alles nog op een rijtje te zetten maar het was eigenlijk iets te veel voor hem op dat moment. Ach, het gene wat nu telde was veilig en wel uit black komen en ergens een beter verband te vinden. Hij zag het meisje wat bezorgt kijken naar zijn wond. Ik moet eigenlijk gaan bewegen voor mn been stijf word. Peinsde Lyall. Na even te overwegen besloot hij het meisje om hulp te vragen. ‘wil je me helpen opstaan.. Tissa?’ vroeg hij dan ook. Ze keken elkaar even recht in de ogen aan maar uiteindelijk stond ze op en liep naar hem toe. ”I think we need to find a doctor or something. The wound needs propper treatment, I think,” merkte Tissa op. Even was het stil maar daarna begon Lyall hard te lachen. Misschien kwam het door het bloedverlies, misschien nog door de schok. Maar vooral omdat het zo naïef was. Na een paar seconden te hebben gelachen probeerde Lyall het uit te leggen. Kennelijk had hij iets meer kennis van de situatie dan het meisje. ‘kijk.’ Begon hij zijn uitleg. ‘ik ben gewond aan mn been dus alleen lopen zal niet werken. Aan de andere kant kan jij me niet deze berg afdragen. Alleen er af gaan is al lastig. Maar stel dat het lukt om van deze plek af te komen en in bewoond gebied te raken. Dan zijn we nog steeds een grey en een white.’ Pas nadat hij dat had gezegd besefte hij dat hij zojuist iets had gezegd wat hij niet kon weten. Ach dat vertel ik misschien later nog wel. Dacht hij. ‘het enige wat nog zou kunnen werken is als we ergens geld vandaan kunnen halen om een doctor wat extra geld bij te stoppen, want doctor of niet. Black helpt meestal alleen black.’ Zo dit zou wel duidelijk hun situatie schetsen. Nadat ze samen wat wankelden vroeg het meisje: ”How is it feeling?” het liefst had Lyall het uitgeschreeuwd dat de pijn ondragelijk was maar hij zei het wat subtieler. ‘ach ik voel het wel, maar heb nog geluk gehad dat het alleen een vleeswond was.’ Na wat meters te hebben afgelegd merkte Lyall een klein boompje op. Perfect. Dacht hij. Als hij een manier zou vinden om die om te leggen en er een tak van af te halen zou hij een perfecte wandelstok hebben. Lyall liet merken dat hij er heen wilde en liet zichzelf los van haar zodat hij misschien iets te hard neerviel. Maar ach. Alles deed toch al pijn dus het maakte niet veel uit. Toen hij voor het boompje zat zag hij er links van de perfecte tak. Met een soort van Y vorm. Lyall verzamelde even kracht en shifte zijn kaken naar die van een wolf. Die waren een stuk sterker dan die van een mens en zouden met gemak dit takje afscheuren. Met een paar harde knarsen had hij de tak half doormidden. Mooi. Dacht hij. het laatste stukje zou hij zelf wel af kunnen breken. Nou zat het redelijk in de weg met zon wolven kaak dus shifte hij die eerst weer terug voordat hij het laatste stuk afbrak. ‘zo.’ Zei hij stellend. ‘nu hoef je me niet steeds meer te ondersteunen.’ Dat laatste zei hij met een glimlach. Hij vond het geweldig dat ze hem had geholpen maar hij ging toch liever van eigen krachten uit. ‘nu maar weg van dit rot oord.’ Zei hij met een grimas van pijn op zijn gezicht. Hij had even de tijd gehad om te bedenken wat ze straks konden doen en dacht dat met een beetje geluk een oude werkgever hem wilde helpen. Hij was een chirurg dus moest vast wel weten hoe je een been moest oplappen. Voordat hij weer in beweging wilde komen viel hem iets op. Hij voelde nog steeds bloed stromen door zijn been terwijl het… aah, dat was er. Er zat nog geen stof strak om zijn been om de bloeddoorloop drastisch omlaag te halen. Normaal zou hij zijn shirt hebben gebruikt om dat te doen, maar aangezien hij die blijkbaar niet had scheurde hij met ietwat moeite wat stof van zijn enkel tot onderbeen af van zijn broek. Hij vouwde het dubbel en bond het strak net wat boven de wond. Het zou gaan steken wist hij. Maar daardoor zou de wond sneller stollen. Lyall probeerde nadat hij weer opkeek te glimlachen om haar gerust te stellen. Maar of het meer voor zichzelf was of om haar gerust te stellen wist hij niet. ‘well, lets go.’ Zei hij. Hoe sneller ze hier weer weg waren hoe beter. Falen was geen optie. Hij zou hoe dan ook terug moeten zien te komen. Voor mijn vrienden, voor Mindo. En natuurlijk voor dit meisje.. Tissa. Zij moest in ieder geval hier veilig wegkomen. Hij voelde aan haar dat ze iets had om voor te leven. Een sterke wil. Die kon niet voor niks zijn. ‘’Hah, je dacht toch niet zo snel van mij af te zijn wolf?’’ even was het stil na die woorden. Lyall hoorde de stem achter zich. Waar kende hij die stem van. Was het niet…. De jager geweest? Hij draaide zich misschien iets te snel om en kreeg er meteen spijt van want een pijnscheut schoot door zijn been. ‘Maar.. maar hoe?’ bracht Lyall uit. Die man had dood moeten zijn. In zijn herinneringen zag hij nog duidelijk de diepe pootafdruk in de mans borstkast. ‘’niet iedereen is zo zwak als jij Shiftertje.’’ Nu pas herkende Lyall hem. Ooit had hij een klus voor de man gedaan maar was er zelf met de buit vandoor gegaan. Puur omdat de buit meer waard was dan zijn beloning. Hoe ver haat je kan laten gaan. Dacht Lyall nog wat geschokt. ‘we zullen zien wie zwak is.’ Was Lyalls antwoord op de man. Plotselinge woedde liet hem even zijn been vergeten. Zelfs zijn mensen gedachtes waren verbaast over de woedde. Maar lang hadden ze niet de tijd want ze werden weer weggestopt door de wolven Lyall. Die zat achter de woedde. Hij had nog een appeltje te schillen met deze man. Nog voordat hij het zelf doorhad stond daar weer de grote Direwolf. Steunend op 3 poten en de 4e wat los hangend. Niet nodig. Dacht de wolf. Die man daar is zwaar gewond. Hij is zo goed als dood. ironisch genoeg dacht de stroper hetzelfde. Na een angstaanjagende grom vol pijn en haat sprintte Lyall weer op de man af. ‘’Kom maar bij papa.’’ grinnikte de man. Ik kan hem deze keer niet laten gaan. Dacht de wolf. Anders pakt hij mn maatje van me af. Onder die gedachte sprong hij op zijn tegenstander. Deze was er blijkbaar op voorbereid want bijna stootte hij zijn ponjaard recht in het hart van Lyall. De afstand tussen zijn borst en de man was echter te groot en de man kon er simpelweg niet bij. In plaats daarvan stootte hij zijn mes bij de poot van Lyall. een grijns werd zichtbaar op de stropers gezicht, maar die vervaagde snel toen hij merkte dat hij alleen een nagel eraf gesneden had plus wat vacht. Een laatste krijs was te horen toen Lyall zijn tanden begroef in de mans nek. Mens smaakte vies wist hij uit ervaring dus at hij het niet op. De adrenaline stroomde langzaam weer weg bij hem en Lyall zakte door zijn poten door uitputting. Het kostte veel kracht om volledig te shiften en ook gewond te zijn. Toch voelde het.. beter? Hij wist zelf ook niet wat het was. Ergens voelde zijn poot beter dan in mensen vorm. Hij kon met moeite bij zijn flankwond en begon het te likken. Blijkbaar was het verband er tijdens het gevecht afgevallen want nu zat het er niet meer. Lyall keek nadat hij met het likken klaar was met vragende ogen naar zijn maatje.

pss. In het begin beetje powerplay door het mee laten lopen. Maar zag niet echt een andere manier om ze te laten lopen x).

____________________


Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: and what are you doing here again?

Terug naar boven Ga naar beneden
and what are you doing here again?
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Black Territory :: The endless Abyss-
Ga naar: