Hallo en welkom op Separa!
Als je hier nieuw bent, raden we je aan even de regels en de informatie door te nemen,
ben je hier al bekend, dan welkom terug! Smile

-Het team




 
IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel|

Fear isn't real, but danger is

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Fear isn't real, but danger is za okt 24, 2015 8:17 pm


Met een lichte zucht keek Add wat om zich heen. Hij vond de omgeving niks en hij begon dan ook behoorlijk ongeduldig te raken. ”I hope you’re not lying to me, mate,” waarschuwde Add de jongeman dan ook nog. De jongeman had hem een stukje Elshard beloofd dat hier in de buurt zou moeten zijn. Add moest toegeven dat hij inderdaad de kracht van de Elshard voelde, maar dat zei nog niks. Hij geloofde de informatie van de jongeman pas, als hij inderdaad de Elshard in zijn bezit had. Add keek wat schichtig om zich heen. De kou die door de hoogte op stak was niks voor hem. Hij slaakte nogmaals een zucht, waarna hij zich mee liet voeren door de Dynamos. Hij liep zelf dan ook niet. Nee de Dynamos hadden zich onder ieder een voet gezet en namen hem zo mee. Add zou geen voet neerzette op deze vieze grond.
Hij had zijn handen in zijn zakken gestopt. Zijn ogen gleden over de jongeman heen. Ergens begon er wat nieuwsgierigheid te knagen. Wie was de jongeman eigenlijk? Wat was het verhaal achter hem? ”What’s your name?” vroeg Add plots. Hij had het niet eens door dat hij zowaar interesse in iemand toonde. Misschien hield hij zich nog voor dat hij dat ook niet deed. Ook al deerde hij zich normaal niet om iemands naam te weten. Nameless people are forgotten people. Add was door omstandigheden niet helemaal in staat om zich te socialiseren met iemand. Hij was dan ook helemaal geen sociaal persoon. Hij was een wezen die anderen behandelde door hen angst aan te brengen. Dat was de enige manier waarop hij kon communiceren. Hij was dan ook bang om anderen dichtbij zich te laten. Dit vooral door zijn verleden. Maar hoeveel zouden daar achter komen? Niemand, want niemand zou dichtbij hem komen.
Made by Kíli @ Kickstart

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is za okt 24, 2015 10:29 pm

Fear isn't real, but danger is

   
Met trage passen zetten Dax de klim voort. Zo nu en dan hoorde hij Esper achter hem zuchten. Zelf zuchten hij mee. Zo erg als hij zich ergerde aan het wezen. Hij kon niet wachten om van Esper af te zijn. En werd moe van diens kleinzerige gedrag. Meneer was natuurlijk niet van plan om zelf te lopen. Oh nee, daar was hij weer eens te lui voor. Een schande als je het Dax vroeg. Weer een zucht van Esper en daarop volgde gelijk weer een zucht van Dax. Alsof het wezen het recht had om te zuchten. Hij had het toch niet zwaar? Dax deed al het klim werk. "I hope you’re not lying to me, mate," Waarschuwde het wezen hem. Even keek Dax over zijn schouder. "Dat hoop ik ook dan ook maar."Zei hij droogjes en gunde Esper daarna geen blik meer waardig. Hij consenteerde zich op het vinden van de snelste weg. Deste eerder zou hij van Esper af kunnen zijn. Goh wat keek hij daar toch naar uit. Gewoon die grot binnen wandelen en hem die steen laten zien. En dan weg gaan en Esper nooit weer terug zien. Ja, daar verlangde hij naar. "What’s your name?"Vroeg het wezen hem plots. Dax trok een wenkbrauw op. "Hoezo? Wil je graag een naam op mijn graf steen kunnen zetten nadat je me dood gestraald hebt?"Vroeg hij lachend. Dat was het wezen toch een raar type. Waarom zou hij een naam willen weten van iemand die hij toch alleen maar zal commanderen en misschien wel doden? Wat had dat voor nut? "Het is Dax. Je weet hoe je dat spelt hé? Want ik zou niet graag willen dat ik onder een verkeerd geschreven naam onder de grond lig."Vervolgde hij grinnikend. Intussen waren ze bijna boven aan de berg gekomen. De route die Dax gekozen had was een snelle sluiproute waarmee ze binnen een halve dag boven zouden kunnen zijn. De route was alleen gevaarlijk en enorm stijl. Dax had zich dan ook kapot lopen klimmen terwijl die Esper geen voed aan de grond waagde. Oneerlijk gewoon. Op een gegeven moment hield het pat op. Hier houden ze om hoog moeten klimmen. Of nouja ... ze? Dax zetten de klim iets te enthousiast in, slipte weg met zijn voet en schaafde zo langs de wand weer naar benden. Daar bleef hij even verbijsterd staan den staarde naar het bloed op zijn handen en armen. Vervolgens haalde hij even diep adem. Er was geen tijd voor deze onzin. Esper moest zo snel mogelijk op de plaats van bestemming zijn. Zonder er ook maar over te beginnen zetten hij de klim opnieuw in en klom stug door. Verder naar boven. Ondertussen begonnen zijn schaafwonden gemeen te schrijnen. Maar hij twijfelde er niet over om er over te beginnen. Beter schaafwonden die zouden gaan ontsteken dan dat hij straks echt onder een graf steen lag.
   

   

   |Mood: stubborn |Words: 484 | Company: Esper |
   
      
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is zo okt 25, 2015 10:19 am


Add moest toegeven dat het best hilarisch was om te zien hoe de jongeman op hem reageerde. Het zou haast een voorstelling zijn waar Add enkel toekeek en met een smalende grijns toekeek. En ergens was dat het geval dan ook. Terwijl de jongeman door ploeterde, vloog Add rustig achter hem aan. Het was waar dat hij met zijn Dynamos hen had kunnen teleporteren naar de plek, maar of het goed zou gaan was een tweede. Immers was de jongeman waarschijnlijk niet bestemd tegen de grote energie druk. Daarbij moest Add wel weten waar hij hen heen ging telerporteren. Een plaatsnaam zei in zo’n geval niks. Hij moest de omgeving kennen. Weten hoe het eruit zag, hoe de lucht druk aanvoelde en hoe hij de coördinaten moest instellen. Daarbij was het toch net zo leuk om te zien hoe de shapeshifter voor hem ploeterde.
Onverwachts vroeg Add naar de jongeman zijn naam. Een wenkbrauw werd opgetrokken. "Hoezo? Wil je graag een naam op mijn graf steen kunnen zetten nadat je me dood gestraald hebt?" klonk het lachend. Add trok op zijn beurt een wenkbrauw op. Niet zo zeer door de woordkeuze die de jongeman had gemaakt, maar eerder om zijn eigen onwetendheid. Waarom had hij eigenlijk een naam gevraagd? Mensen zonder naam waren beter te vergeten en Add had nou niet echt de smacht om de jongeman zijn naam te onthouden. Add trok zijn mond open om een opmerking te maken, maar de jongeman ging verder. "Het is Dax. Je weet hoe je dat spelt hé? Want ik zou niet graag willen dat ik onder een verkeerd geschreven naam onder de grond lig." ging de jongeman grinnikend verder. Nog altijd keek Add hem niet begrijpend aan. De jongeman maakte nu grapjes. Alsof het nu plots allemaal goed was. Hij zou het gevaar dat achter hem ‘liep’ niet moeten onderschatten. ”There will not be a body left if I killed you,” reageerde Add nu. Hij had het dan ook niet met mensen bergen onder de grond. Alsof dat enigszins prettig was. Je lag daar weg te rotten. Het was om het schuld gevoel weg te leggen. Om iets in je leven ‘af te sluiten’. Nou Add hoefde er niks van te weten. Als je iemands leven echt wou afsluiten, kon je diegene beter van de aardbodem weg vagen, na zijn mening. Immers, als hij zou worden begraven, zouden er genoeg wezens zijn die op zijn graf zouden dansen. Immers had hij genoeg vijanden gecreëerd in de korte tijd dat hij in Separa was. Maar dan weer.. Wie zou hem nou eigenlijk dood kunnen krijgen? Een smalende grijns begon rond zijn lippen te sieren. Wat was het toch heerlijk om over de dood na te denken, wetend dat zoveel er bang voor waren, en hij diegene was die het kon creëren.
Ondertussen was het pad opgehouden en moest de klim worden ingezet. Diabolic Esper besloot het zich maar gemakkelijk te maken. Hij zette zijn Dynamos onder zijn rug en benen, zodat hij relaxt in de lucht kon liggen terwijl zo werd mee gedragen door de Dynamos. Ondertussen zette Dax de klim in. De jongeman begon enthousiast met klimmen. Misschien iets té enthousiast. Dat leek de wereld tenminste te vinden. Genadeloos gleed de jongen terug naar beneden. ”Ke ke ke~” reageerde Add enkel met een smalende grijns. Op dit moment boeide het hem weinig hoe snel hij die Elshard kreeg. Hij had best plezier zo met Dax. Het was niets meer dan leed vermaak, maar dat moest toch ook mogelijk zijn? Dax zette vervolgens de klim weer verder in. Add merkte de bloed afdrukken op op het gesteente. Wat een dappere man was het toch. Het ging misschien sneller dan een normaal mens het kon afleggen, maar toch ging het wat te traag voor Add. Nu de jongeman dan ook minder sprak werd het wat saai. Op zijn rug zwevend vloog Add naar de jongeman toe. ”You know,” begon Add met een smalende grijns. ”I could teleport us to the top or at least to the spot where the Elshard is. I also could help you and lend you one or two of my Dynamos,” vervolgde Add. ”But I take you’re still stubborn and of course don’t want to take my help, right?” ging Add nu na met een smalende grijns.
Made by Kíli @ Kickstart

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is zo okt 25, 2015 7:13 pm

Fear isn't real, but danger is

"There will not be a body left if I killed you,"Zei het wezen. Oh nou ja, fijn om te weten? Dax zuchtte enkel. En liep verder. Het had toch geen zin. Door in te gaan op Esper zijn geklets zou het alleen nog maar langer duren voordat ze boven waren. Beter kon hij gewoon zijn mond houden en verder lopen. Niet veel later hield het pat op. Hier zouden ze verder moeten klimmen. Nou ja.. ze? Hij zou al het werk moeten doen. Ach, misschien moest hij maar het beter om alles zo positief mogelijk in te zien. Best gezond was het wel, om zo'n actieve klim in de buitenlucht. Ja op z'n minst zat hij niet meer binnen. Er waren tijden in zijn leven geweest dat hij ontzettend dankbaar zou zijn geweest om zo'n lange tijd in de buitenlucht te mogen zijn. Ja, beter kon hij dankbaar zijn! Enthousiast zette hij de klim in. Helaas iets te... Zijn voet glipte weg en het volgende moment schaafde hij langs de rotswand weer naar beneden. Een flinke steek pijn schoot door zijn armen en handen. "Ke ke ke~"Hoorde hij Esper achter hem lachen. Hij werd gewoon uitgelachen. Het wezen had geen enkel respect voor het feit dat Dax zo z'n best deed hem te helpen. In tegenstelling. Hij maakte het voor Dax veel lastiger om het doel te behalen door zijn intermitterende gedrag. Hij was geneigd de zelfbeheersing te verliezen en kwaad tegen het stuk rotswand aan te schoppen. Echter zou dat hem ergens mee verder helpen. Natuurlijk, hij zou kwaad kunnen worden. En dat was ook logisch. Maar handig was het niet. Dax sloot zijn ogen en haalde even diep adem. Opnieuw zetten hij de klim in. Woede en pijn zette hij om in wilskracht en nieuwe energie om op hoog tempo door te klimmen. En zo snel mogelijk het doel te bereiken. Het bloed van zijn armen en handen begon aan de rotsen te kleven. Het maakte het klimmen er wel een stukje lastiger op. Maar dat maakte hem niets meer uit. In zijn tijd in de tucht school was het hem duidelijk geworden. Zo als hij al eerder verteld had. De drijfzand techniek. Hoe meer je tegen zou stribbelen hoe dieper je in de problemen kwam. Het maakte niet uit hoe erg de ander je de grond in drukte. Hoe erg hij of zij je situatie maakte. Zelf moest hij zijn straf stil ondergaan. Alleen dan zou hij de meeste schaden kunnen voorkomen. Esper was vlak bij hem komen vliegen. "You know," Klonk het. Dax negeerde het en klom door. Echter was het voor het wezen natuurlijk simpel om te volgen. "I could teleport us to the top or at least to the spot where the Elshard is. I also could help you and lend you one or two of my Dynamos," Hij nam de informatie tot zich maar hield zich stil. Eerst wilde hij zeker weten dat Esper was uitgepraat. Daarbij moest hij heel goed na denken over wat het wezen nu precies gezegd had. Het zou heel goed kunnen dat Esper weer een of andere valkuil in zijn zinnen had verstopt. En als Dax dan ja zou zeggen zou hij nog langer een slaaf van Esper blijven. "But I take you’re still stubborn and of course don’t want to take my help, right?"Klonk het. "hm-hm" Reageerde Dax zonder het wezen aan te kijken. En ging ondertussen verder met klimmen. Natuurlijk, als Esper dat wilde dan was hij te eigenwijs. Waarom niet? "Het zou wel aardig van je zijn als je ons naar de top van de berg kon teleporteren ja. Maar waarom zou jij iets doen waar bijna alleen ik baad bij heb? Wil je er nog wat voor terug? Wat voor val zit er nu weer achter dit aanbod?" Vroeg hij toonloos. Even hield hij halt en keek Esper recht in de ogen aan. "Waarom zou je niet mij verder laten klimmen zodat je nog een aantal keer kan lachen als ik me zelf bezeer?"Vroeg hij op scherpte toon. Duidelijk op de tenen getrapt.


|Mood: =.=" |Words: 680 | Company: Esper |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is zo okt 25, 2015 9:00 pm


"hm-hm" reageerde Dax, zich waarschijnlijk beseffend dat Diabolic ervan hield om spelletjes te spelen. Hij kon het niet helpen dat hij er nou eenmaal van hield om mensen te martelen. Pure leed vermaak. Zo dit ook. Dax worstelde zijn weg naar boven terwijl Add zonder al te veel moeite hen al bij de plaats delict had kunnen brengen. Het was gewoon leuk om met de emoties te spelen van een ander. Add kreeg het dan altijd voor elkaar om de ander boos te maken. Iets wat niets meer tot een gevecht zou leiden. Een gevecht die altijd nog oneerlijk was. Immers kon niemand tegen hem op. Die arme wezens ook. Ze werden zowel fysiek als mentaal gemarteld door Add.
"Het zou wel aardig van je zijn als je ons naar de top van de berg kon teleporteren ja. Maar waarom zou jij iets doen waar bijna alleen ik baad bij heb? Wil je er nog wat voor terug? Wat voor val zit er nu weer achter dit aanbod?" sprak de jongeman toonloos. Ja hij had in de gaten dat Add niks voor niks deed. Zo begon Add alleen maar breder te grijnzen. Ja dit maakte het spelletje enkel leuker. ”Probably that I will never teleport you to the place. I’d rather watch you struggle and fall to your knees,” reageerde Add met een brede grijns terwijl een glans over zijn paarse ogen heen gleed. Ja hij genoot hiervan. Misschien iets te veel. Plots kwam de jongeman tot een halt en keek hij Add scherp in de ogen aan. Add keek wat op. Had hij hem dan toch zo ver? "Waarom zou je niet mij verder laten klimmen zodat je nog een aantal keer kan lachen als ik me zelf bezeer?" Oh ja hij had hem zo ver. Meneer was behoorlijk op zijn tenen getrapt. ”That, my dear, is actually a very good idea!” riep Add plots, waarna hij zonder waarschuwing een grote energie bal op de rotsen schoot waar Dax aan hing. De rotsen gaven mee en vielen zonder genade naar beneden terwijl ze alles met zich mee namen wat ook maar in de weg zat. Add week er tactisch van.
Made by Kíli @ Kickstart

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is zo okt 25, 2015 9:32 pm

Fear isn't real, but danger is

"Probably that I will never teleport you to the place. I’d rather watch you struggle and fall to your knees," Sprak Esper. Zie je wel? Onder geen enkele voorwaarde zou dat wezen hem een gunst doen. Nooit. Zo zat Esper niet in elkaar. Dat had hij zo onderhand ook wel door. Stug klom hij verder. Zonder op het wezen te letten. Boven komen, dat was wat hij moest! Esper bleef tegen hem aan kletsen. En op een gegeven moment hield Dax halt. Toonloos waren zijn woorden. Keihard was zijn blik die hij diep in Esper zijn ogen priemde. Hij was niet zomaar te breken. Mocht dat duidelijk zijn. "That, my dear, is actually a very good idea!" Dax voelde zich ijskoud worden van binnen. Hij zou toch niet echt? Het volgende moment voelde hij zich zelf achterover vallen. Zijn lichaam draaide met als gevolg dat zijn rug langs de wand kwam. Helse pijn schoot door zijn lichaam. Uit reflex maakte hij zich klein tot een bolletje. En kwam zo op de grond neer. Tijd om af te remmen was er niet. Het volgende moment hoorde hij een weerzinwekkende kreet van pijn. En tot zijn schrik was hij het zelf die geschreeuwd had. Van alles schoot tegelijkertijd door zijn gedachten heen. Beelden die hij al lang had weten te verdrukken keerde onverbiddelijk terug. Het lijk van Kasper. Zijn vader die hem had willen verdrinken. De martel tafel van de tucht school. Alle pijn vloeide met volle kracht door zijn lichaam en geest. Tranen drongen zich door zijn dichtgeknepen oogleden. Pas toen werd hij zich er van bewust. Zijn rug lag bloot. Het teken tussen zijn schouder bladen was zichtbaar. Het brandmerk. Esper zou kunnen afleiden waar hij gezeten had. Uit alle macht probeerde hij zich op zijn rug te draaien. Maar de pijn lied het niet toe. Plotseling sperde hij zijn ogen wijd open en keek Esper van uit zijn ooghoeken vol ontzag aan. "Kijk niet naar me!"Gromde hij woest. Ondertussen sijpelde het bloed van zijn rug af over zijn zij en zo naar de grond. Het brandmerk werd leesbaar. "75 procent gezuiverd~animam puram" Dax verborg zijn gezicht zijn zijn handen. Het bloed vermengde zich met zijn tranen. Zijn schouders schokte. "Jij hebt gewonnen Esper. Jij hebt me gebroken. Geniet er van! Dan is het nog ergens goed voor." Klonk het gesmoord. Als hij op had kunnen staan had hij er plots geen enkele problemen meer mee gehad een zich met een sierlijke laatste sprong de dood in de laten storten.  


|Mood: Broken. . .  |Words: 421 | Company: Esper |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is ma okt 26, 2015 5:36 pm


Add keek met een grijns toe hoe de jongeman genadeloos naar achter viel en met aan doffe klap op het gesteente neer kwam. Een pijnlijke schreeuw volgde. Kort Add naar de rotswand waar bloed vanaf sijpelde. Zijn blik bleef er kort bij hangen, waarna zijn blik naar Dax ging die nu zijn ogen dicht had geknepen. Langzaam aan liet Add zich naar beneden zakken. Een grijns sierde rond zijn lippen. Het deed hem op een rare manier goed om iemand zoveel pijn te zien lijden. Waarschijnlijk was dat zo omdat hijzelf vroeger ook zoveel had geleden door alles wat hij had doorstaan. Verstoten door de demonen, waarna zijn familie zonder enige twijfel werd vermoord vlak voor zijn ogen. Als Add iemand zag lijden, wist hij zijn gedachtes van dat nare gevoel af te halen. Kon hij zich focussen op iemand anders. Ja hij was zo zielig dat hij de pijn nodig had. Dat leedvermaak. Wezens hadden hem nog zo geprobeerd te ‘redden’, maar hij was zeker niet meer te redden.
Add kwam dichterbij. Plots meende hij iets te zien op Dax’ rug. Tussen al het bloed door werden letters zichtbaar. Letters die hem vaag bekend voor kwamen. Add zijn blik schoot naar Dax toe zodra hij hem toe snauwde. "Kijk niet naar me!" gromde Dax nog, maar Add zijn aandacht werd getrokken door het bloed dat van Dax af sijpelde en zo woorden zichtbaar maakten. Add zijn ogen verwijdde zich. "75 procent gezuiverd~animam puram" stond er in de huid gegraveerd. Vol ongeloof keek Add naar de woorden. ”I never thought to see someone of that school again,” mompelde Add nog altijd met wat ongeloof. Hij sloot zijn ogen half terwijl hij een hand tegen zijn voorhoofd aanlegde. Hij voelde zich wat duizelen. Beelden flitste over zijn netvlies heen. Nee die tijd was hij zeker niet vergeten. Langzaam aan zette hij zich met zijn voeten op de grond neer. Het voelde onwennig. Hij liep immers nooit zelf, maar door wat nu in zijn hoofd om ging, was het anders de kans dat hij de Dynamos niet kon controleren en uit de lucht flikkerde. Met trage passen liep Add naar Dax toe. De jongeman had zijn hoofd in zijn handen neer gelegd. Zijn schouders schokte. Ja ook hij leek genoeg mee te hebben gemaakt in die school. "Jij hebt gewonnen Esper. Jij hebt me gebroken. Geniet er van! Dan is het nog ergens goed voor." zei Dax gesmoord. Add zette zich zwijgend bij Dax neer. Hij keek omlaag naar Dax. Add keek vervolgens omhoog. De twee grotere Dynamos vlogen op. Ze wreven kort tegen elkaar aan, totdat er een vonk was te zien en ze van elkaar afweken. Een portal werd geopend. Add legde langzaam aan zijn armen om Dax heen. Hij behandelde hem teder en voorzichtig, maar zou tegenspraak zeker niet accepteren. Met behulp van de overige acht Dynamos vloog hij op, het portal in. De grote Dynamos sloten het portal achter zich en liet hen terug teleporteren in de tijd. Het kon niet te lang wezen, anders kon Dax gewond raken. Uiteindelijk kwamen ze dan weer uit op het punt waar ze nog op het pad liepen. Add liet Dax langzaam los zodra hij zag dat de wonden weer waren geheeld. Immers waren ze terug in tijd gegaan. Dus had de val niet plaats genomen. De herinneringen waren er echter nog wel. Add keek Dax kort zwijgend aan. ”So you’ve been on that school too, huh?” kwam er plots uit zijn mond zetten. Add stak een hand uit naar Dax. Kort keek hij hem zwijgend aan. ”Add,” stelde hij zich nu voor. Nu echter met een naam waarmee hij anders bekend stond.
Made by Kíli @ Kickstart

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is ma okt 26, 2015 9:29 pm

Fear isn't real, but danger is

Hij had nooit verwacht dat er een keer punt zou komen. Hoe zou dat kunnen? De machtige Esper, die iets voor hem deed? Nee dat beeld was al lang uit zijn gedachten geslagen door het gedrag van dit wezen. Het bleef dan ook lang stil toen Dax zijn opgebouwde weerstand als een dun houtje in tweeën uit elkaar splijten en in duizenden stukjes werden versnipperd onder de druk die Esper op hem uitvoerde. Toen zijn opgekropte pijn van al die tijd naar buiten vloeide kwam daar geen reactie op. Mogelijk genoot het wezen van dit leedvermaak. Natuurlijk iedereen kon wel eens huilen. En verdriet hebben in alle innerlijke pijn en dat dan langzaam naar buiten huilen. Maar dit was anders. Zijn gehele persoonlijkheid en geschiedenis had het wezen in een keer open weten te breken. En de pijn die daar uit voor vloeide was onbeschrijfelijk. Dit was geen huilen meer. Dit was schreeuwen. Je zelf verliezen en niet meer kunnen stoppen met het uitschreeuwen van al je innerlijke pijn en verdriet. Net toen hij dacht geen adem meer te kunnen krijgen en onder een nieuw vermakelijk gelach van het wezen te zullen bezwijken viel er een oorverdovende stilte. Hij had al zijn verdriet van af zijn eerste jaar tot aan het heden uitgeschreeuwd en nu was er slechts schaamte over. Voor wat hij zo juist gedaan had. Maar ook over het feit dat zijn rug bloot lag. En Esper met gemak zou kunnen zien waar Dax gezeten had. De stilte ging over in zacht gesnik. Langzaam keerde hij weer tot zich zelf. Hij voelde gewoon hoe er naar hem gekeken werd. De vernedering boorde hem opnieuw erger de grond in dan hij voor moge had gehouden. "Kijk niet naar me!" Gromde hij het wezen kwaad toe. Maar daar trok het zich niets van aan. Het bleef kijken naar Dax zijn rug. En leek enigszins verbaasd. Niet dat dat Dax in deze waan nog opviel. "I never thought to see someone of that school again," Langzaam voelde hij zich koud worden van binnen. Ijskoud. Alsof Esper elk moment zijn ziel uit zijn lichaam zou kunnen losbreken als een ijspegel die van een bevroren geheel af werd knakt. Ja, gebroken. Dat was hij. Dax verborg zijn gezicht in zijn handen. Hij voelde hoe vochtig zijn wangen waren van het bloed en de tranen. Nog nooit sinds hij van die school af was gekomen had hij zo'n aanval gehad. Als hij daar nu nog had gezeten hadden ze hem niet eens de kans gegeven zich zelf uit te laten razen. Hij zou een gevaar voor zijn medeleerlingen zijn geweest. Esper had het voor elkaar. Hij had hem geestelijk zo erg op zijn plaat weten te laten gaan dat hij was doorgeslagen. "Jij hebt gewonnen Esper. Jij hebt me gebroken. Geniet er van! Dan is het nog ergens goed voor."Zei hij gesmoord tussen het snikken door. Het was haast eng hoe een levend wezen zo lang kon door blijven huilen. Maar het keerpunt kwam. Voor hem die vast had gezeten in het niets omdat hij niet langer bij zijn eigen zelfbeheersing had gekund leek dit allemaal heel snel te gaan. Van het een op het andere moment lag hij dicht tegen Esper aan. Geen idee hebbende wat het wezen van plan was. Maar tot zijn verbazing leek Esper hem geen kwaad meer te willen doen. In tegenstelling. Dax werd teder opgetild en ondanks dat hij geen enkel idee had wat er nu eigenlijk precies gebeurde liet hij het toe. Ergens voelde hij iets van dankbaarheid. Esper hielp hem. Ondanks dat hij niet wist wat er gebeurden. Esper hielp hem. Daar wilde hij op vertrouwen. Een Déjà vu zo helder had hij er nog nooit eerder een gehad. Alles was precies het zelfde. Of was het geen Déjà vu? Alle pijn leek verdwenen. Langzaam voelde hij weer grond onder zijn voeten. Verbaasd keek hij naar de rots voor zich. Schoon. Vol verbazing bekeek hij zijn handen en armen. Alles was nog heel. Esper had geholpen! Dax had geen idee hoe precies maar daar ging het hem ook niet om. Esper had hem meer geholpen dan hij dacht. Het leedvermaak. Het was nodig geweest om iets in Dax naar boven te halen wat die school lang gelden vast gemept had. "So you’ve been on that school too, huh?"Klonk het plots. Dax draaide zich om naar Esper. En keek hem vol verbazing aan. "Ja..."Zei hij met trillende stem. Nog steeds niet helemaal bekomen van wat er nu eigenlijk was gebeurd. Plots stak het wezen een hand naar hem uit. Dax schrok er een beetje van omdat het zo onverwachts was. "Add,"Stelde het wezen zich voor. Add?! Sprakeloos staarde hij het wezen aan. Vervolgens schudde hij voorzichtig de hand van Add. Hij had nooit gedacht dat ooit nog eens te zullen doen in zijn leven. "J-jij was die ene die nooit gezuiverd is toch? Ze hebben veel over je gesproken. Ik wilde net zo worden als jij vroeger. Tenminste, als wat zij over je zeiden. De verhalen over jou hebben voor mij de doorslag gegeven dat ik me heb laten wegsturen voor ze me zouden gaan c-" Abrupt stopte hij met praten. Dat waren een paar woorden te veel geweest. Nu zou het voor Add een groot gemak zijn om te raden waarvoor Dax daar had gezeten. En dat had hij nu juist willen voorkomen. Even viel er een ongemakkelijke stilte. Toen het tot hem door drong wat hij zo juist eigenlijk over zich zelf vrij gegeven had begon hij te blozen. Een groots gevoel van schaamte overviel hem. Vrijwel meteen keek hij weg. En bleef zo staan. Alle woorden leken hem plots verlaten te hebben. Hij hoopte maar op een milde reactie van Add.


|Mood: Too many to describe |Words: 958 | Company: Add |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is di okt 27, 2015 4:35 pm


Add had niet verwacht dat hij nog iemand van die school tegen zou komen. Een school waar hij vroeger nog behoorlijk wat had beleefd. Hij zou er nog net geen trauma over aan houden. Dit enkel omdat hij zelf al zo gek als een deur was, tenminste dat zeiden ze daar allemaal en Add vond het niet erg om werkelijk als een gek voor aan worden gezien. Hij hield er niet van om mensen dichtbij zich te hebben. Zijn geaardheid was daar een probleem van. Daarbij had Add genoeg belangrijke mensen verloren om bang te zijn om zich te binden. En omdat hij gek was verklaard en omdat hij mensen op een afstand wou houden, gedroeg hij zich ook maar gestoord. Het hielp. Wezens bleven op een afstand en hij kreeg wat hij wou. Ook al was hij dus eigenlijk een normale jongeman die behoorlijk de weg bijster was.
Dax keek hem aan. Hij leek geen woord uit te kunnen brengen. Ja hij wist wie Add nu was. Waar hij bekend om stond. Add grijnsde wat flauwtjes naar hem terwijl hij nog altijd zijn hand naar Dax uit stak. Uiteindelijk pakte Dax de hand aan en schudde hij deze voorzichtig. Kort schoot zijn blik naar hun handen. Het voelde raar om plots aangeraakt te worden. Dat was zeker lang geleden geweest. Hij voelde zijn huid tintelen. Een tinteling die een bepaalde warmte met zich mee bracht. Add keek daardoor kort wat naar hun handen, totdat Dax begon te praten en Add zijn aandacht op hem richtte.
"J-jij was die ene die nooit gezuiverd is toch? Ze hebben veel over je gesproken. Ik wilde net zo worden als jij vroeger. Tenminste, als wat zij over je zeiden. De verhalen over jou hebben voor mij de doorslag gegeven dat ik me heb laten wegsturen voor ze me zouden gaan c-" Dax kapte zijn woorden af. Add had met een flauwe grijns toe gekeken, maar door Dax zijn woorden kwam hij meer te weten dat hij had verwacht. Zei Dax het uit enthousiasme of uit ongeloof? Add ging van het tweede uit. Immers zou niemand zijn aanwezigheid erg op prijs stellen. Kennelijk had Dax ook door gekregen dat hij een beetje door ratelde en had hij zo zijn woorden op een stop gezet. Een stilte volgde. Een stilte waarin Add’s grijns wat verzachtte en ook zijn blik wat milder werd. Plots verschoot Dax van kleur. Add grinnikte lichtjes. Ja hij kreeg een vermoeden waar dat van kwam. Immers had hij wel door gekregen waar die woorden heen waren gegaan. Dax week ook meteen zijn blik. Een glimlachje kwam zowaar opzetten rond Add’s lippen. Kort bleef hij zo staan, totdat hij dan rustig voor Dax kwam staan. Zwijgend tilde hij een hand op en legde hij deze teder tegen Dax gezicht aan. Zachtjes hief hij het gezicht wat op, zodat Add hem in de ogen aan kon kijken. ”You shouldn’t be ashamed of what you are or of what you feel. ‘Cause you’re making yourself look really cute at the moment,” zei Add op een rustige toon, waaraan een flirterige knipoog aan werd toegevoegd.
Made by Kíli @ Kickstart

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is di okt 27, 2015 7:59 pm

Fear isn't real, but danger is

Hij had nooit gedacht Add ooit nog eens de hand te schudden. Op de school was Add zijn grote voorbeeld geweest. Ondanks dat de beste man daar toen al niet meer rond liep. De verhalen waren genoeg aanleiding voor Dax zijn pogingen tot uitbraak. Ze hadden het Dax veel beter de kop in weten te drukken dan de gene die nu tegenover hem stond natuurlijk. Maar er was nog niets verloren. Nu al zijn opgesloten verdriet en pijn er uit was kwam er ruimte voor nieuwe gedachten en keuzes. Niet langer solde het verleden met zijn gedachtes over het nu. Het viel hem op dat het wezen niet helemaal gewent was aan de aanraking. Hun handdruk verliep wat star. Maar dat maakte niet uit. Een ontmoeting met Add, daar had hij vroeger van gedroomd. Hij was dan ook in diepe verbazing gehuld dit te mogen mee maken, En kon bijna niet geloven dat het Add echt was. Vrijwel meteen nadat ze elkaars handen hadden losgelaten begon Dax te praten. Echter was hij iets te enthousiast en praatte voor hij wist zijn mond voorbij. Gelukkig had hij het nog net op tijd door en brak zijn zin af voordat hij er zomaar uitgeflapt had dat ze hem hadden willen castreren. Toch was het duidelijk geworden uit zijn praatje waarvoor hij op die school gezeten had. En dat had hij nu juist willen voorkomen. Niemand wist het van hem. Zelfs Hunter niet. Ondanks dat ze elkaar op de school hadden leren kennen. Dax had er voornamelijk gezeten voor zijn . . . iets andere manier van denken. Het wezens niet als wezens beschouwen maar als objecten. En als objecten hem in de weg stonden dan had hij er geen problemen mee deze netjes te verwijderen. Pas na een jaar of twee drie veranderde zijn opvatting over een wezen. Als hij of zij dan nog steeds te vertrouwen was werd het een wezen. Een vriend. De school had geholpen. Deze manier van kijken was afgezwakt. Maar weg was het zeker niet. Sommige bleven ergerlijke objecten voor hem. En het gaf hem een onbehagelijk gevoel dat ze nog altijd bestonden. Het moest stoppen met functioneren. Pas dan zou hij rust vinden. Beschaamd keek hij weg. Hij voelde zijn wangen gloeien. Als Add er nu nog niet wachter was dan was er echt niets mis met zijn waarnemingsvermogen. Maar dat zou niet zo zijn. Sterker nog, het wezen wist dieper in zijn persoonlijkheid te kunnen graven dan wie dan ook. Natuurlijk had Add het zo door. Dax keek weg en vermeed een mogelijke spottende blik. Er was een ongemakkelijke stilte gevallen. Het enige wat hij kon doen was hopen dat Add mild zou reageren. Plots voelde hij een hand tegen zijn wang aan. Dax verstarde een beetje. Langzaam draaide hij zijn blikveld in de door Add gewenste richting : Ze keken elkaar aan. "You shouldn’t be ashamed of what you are or of what you feel. ‘Cause you’re making yourself look really cute at the moment,"Zei Add op rustige toon. Dax staarde het wezen sprakeloos aan. En voelde hoe hij alleen nog maar meer van te blozen. Hij had een goede zin willen bedenken om terug te zeggen. Maar toen Add er een knipoog achteraan gaf waren alle woorden die hij op dat moment in zijn gedachte had vervolgen. Sprakeloos staarde hij het wezen aan. Hij kon niet geloven dat Add zo iets over hem zei. Over hem. Een mislukte stuntelige shapeshifter. Dax opende zijn mond om wat te zeggen. Echter bleef het stil. Dax schudden zachtjes zijn hoofd lachte een beetje zenuwachtig. "J-je... echt? Ik bedoel... vind je?"Stamelde hij. Plots draaide Dax zijn hoofd weg en verborg zijn gezicht in zijn handen zodat Add niet langer naar hem zou kunnen kijken.


|Mood: Shy |Words: 628 | Company: Add |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is wo okt 28, 2015 9:42 pm


Opnieuw keek de jongeman hem sprakeloos aan. Lichtjes Add grijnsde wat. Voor eens was het geen smalende grijns of genietende grijns. Nee. Dit was een geruststellende glimlach. Hij meende zijn woorden dan ook. In zekere zin wist hij hoe Dax zich moest voelen. De basis van jouw zekerheid zou totaal worden verschrompeld bij die school. Een familie zou niet achter je staan. In Add zijn situatie was dat sowieso al niet ten sprake. Hij wist hoe het was om zonder een stevige basis te leven. Hij had geen grond onder zijn voeten om op te staan. Geen wezen waar hij heen kon gaan om mee te praten. Nu zat hij er niet heel erg meer mee. Immers was hij eraan gewend. Hij wist niet beter. Maar vroeger.. Vroeger maakte het hem gek. Om te voorkomen dat hij zich helemaal alleen voelde begon hij tegen zichzelf te praten. Zodra mensen dat zagen hadden ze hem naar die rot school gestuurd. Daar bleek wel dat er meer mis was dan dat ze dachten. Natuurlijk. Hij was een mad man. En het was maar weer gebleken dat hij nooit normaal zou worden. Toch.. Nu hij Dax zijn warme huid voelde onder zijn vinger tippen en nu hij zo.. sociaal bezig was, voelde het aan alsof hij een paar stappen zette in het normaal zijn. Het voelde onwennig en ergens kreeg Add de neiging om net zo snel die stappen weer terug te zetten, maar Dax had die aantrekkingskracht die ervoor zorgde dat hij door wou gaan. Dichterbij dat licht in het donker.
Een stilte viel. Add kreeg, voor eens, niet de neiging om deze te doorbreken. Add haatte stilte meestal. Het versterkte die eenzaamheid. Maar nu keek hij enkel naar Dax die alleen maar roder werd. Add voelde zijn vingers tintelen door de huid die warmer werd. Het liet Add wat meer grijnzen. Dax opende zijn mond, leek wat te willen zeggen, maar bij bleef nog altijd sprakeloos. Add liet zijn duim nogmaals over Dax’ wang heen gaan, waarna hij zijn hand liet zakken. Dax schudde zijn hoofd lichtjes. "J-je... echt? Ik bedoel... vind je?" stamelde de jongen. Add zijn grijns vervormde zich zowaar tot een smalle glimlach. Add had de woorden klaar liggen. Om opnieuw aan te geven dat Dax zichzelf zo behoorlijk schattig maakten, maar toen leek de jongeman zich dat ook te beseffen. Plots draaide Dax zijn hoofd weg en sloeg hij zijn handen voor zijn gezicht. Kort keek Add hem wat verrast aan. Nee dit gedrag had hij niet verwacht, maar was het erg? Nee. Het zag er nog altijd schattig uit. ”There there,” zei Add op een kalme toon. Hij kreeg de neiging om zijn hand opnieuw uit te reiken naar Dax en deze op zijn hoofd neer te leggen, maar hij bedacht zich. Zijn armen spreidde zich en voordat hij er erg in had, had hij Dax weer op getild en vloog hij zo omhoog naar de plaats waar de Elshard zou liggen. Add voelde de energie van de Elshard ook en kon de locatie zo ook wel berekenen. Eenmaal op de plaats delict, liet Add Dax weer los. Hij keek hem kort met een lichte glimlach aan, waarna hij zich op het stukje Elshard richtte. Het was niet groot en normaal had Add er niet genoegen mee genomen. Zijn vingers wikkelde zich om het stukje shard heen en hief het op. Add zijn ogen gloeide kort op. Ja hij voelde zo al de kracht van Elrios door zijn aderen gieren. Hij grijnsde lichtjes, waarna hij op het kristal drukte op zijn pak, dat op deze manier weer open schoof. De Elshard gleed er in, waarna de kristal weer dicht schoof. Kort lichtte zijn pak op. Hij voelde hoe hij vol zat met meer energie. Kort grijnsde Add wat, maar voor het eerst sinds tijden was zijn eerste prioriteit niet eens de macht die hij op het moment had of de kracht die hij bezat. Nee. Zijn aandacht werd al snel weer getrokken door Dax. ”But yes. I meant my words,” reageerde Add nog rustig op de eerdere reactie van Dax. Langzaam aan zette Add weer een paar stappen richting de jongeman. Echter kwam hij niet te dichtbij. Hij wou Dax niet afschrikken en het was al wel gebleken dat Dax snel in verlegenheid werd gebracht. ”I’m not saying I understand how you feel or how you felt. But I think I can relate to it. You shouldn’t doubt yourself that much, alright? I bet you’re a sweet and nice person to know,”
Made by Kíli @ Kickstart

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is ma nov 02, 2015 10:04 pm

Fear isn't real, but danger is

Add keek hem ligt grijnzend aan terwijl Dax nog altijd vol verbazing terug staarde. Hij besefte maar nauwelijks wat er nu precies gebeurde. Slechts een vraag hield hem bezig op het moment. Waarom deed Add zo tegen hem? Hij de... rare nutteloze shapeshifter. Er was nog nooit iemand geweest die na zijn tijd op die school zo iets tegen hem gezegd had. Dax was het helemaal niet wegend dat andere zo openlijk aardig tegen hem deden. Nee, meer dan aardig. Dit was... lief. Alleen dat woord klonk nog zo vreemd. Dax voelde hoe het wezen nogmaals over zijn wang streek. Hij bloosde er al meer door. Ietwat verward schudden hij zijn hoofd. "J-je... echt? Ik bedoel... vind je?"Stamelde hij. Add glimlachte naar hem. Het stond zo lief. Alsof Add van plan was hem nog meer te complimenteren. Maar nog voor het wezen zou kunnen antwoorden draaide hij zijn hoofd weg en verborg zijn gezicht in zijn handen. Add had lang genoeg kunnen zien hoe rood Dax was geworden. Hij vond het nu wel mooi genoeg geweest. Alles wat er op deze dag gebeurd was was al verwarrend genoeg. "There there,"De toon stelde Dax gerust. En bijna had hij weer durven opkijken. Van het een op het andere moment voelde hoe hij werd opgetild. Het zou toch niet...? Verbaasd opende hij zijn ogen. Van af hier was het berglandschap goed te overzien. Dax klampte zich een beetje vast aan Add. Sinds zijn val in de endless Abyss was hij niet helemaal meer oké met grote hoogtes. Aan de andere kant had Dax altijd al eens mee willen vliegen met iemand. Zelf vliegen ging m toch niet woorden. Daar had hij het talent niet voor. Vervolgens keek hij Add weer aan. Onbewust had hij zijn staart tussen zijn benen geslagen. Dax bloosde lichtelijk terwijl hij terug dacht aan wat het wezen tegen hem gezegd had. Hij legde zijn hoofd tegen Add zijn schouder aan en sloot zijn ogen. Een gevoel van veiligheid overspoelde hem. Niet veel later waren ze blijkbaar op de plaats van bestemming aangekomen. Dax voelde hoe hij voorzichtig weer op de grond werd neer gezet. Toen hij zijn ogen opende bevonden ze zich inderdaad in de grot waar hij het stukje steen had zien liggen. Het wezen glimlachte naar hem. En hij glimlachte verlegen terug. Dax deed een stapje op zij en keek langs Add heen naar het stukje steen. Even slikte hij. Dat stukje was toch echt veel kleiner dan hij zich had kunnen herinneren. Eigenlijk gunde hij Add een veel groter stuk. Nu had die jonge man helemaal dat lange stuk met hem mee gevlogen voor maar zo'n klein stukje. Een schuld gevoel kwam al snel in hem naar boven. Ondertussen had Add het stukje steen bevestigd. De stappen waarin dat ging was iets waar Dax nog niet helemaal bij kon. Hij volgde het maar half. Maar, het zag er wel gaaf uit. Add leek tevreden met de vondst. Dax deed een stap achteruit. Wat nu? Was het nu plots over? Zou het wezen hem vrij laten en gaan? Zijn nieuwe krachten gaan uit testen op andere wezens? Dat leek veel aanlokkelijker dan hier blijven met een of andere labiele shapeshifter. Maar tot zijn verbazing wende Add zich tot hem. "But yes. I meant my words,"Het wezen kwam een paar stappen dichterbij. "I’m not saying I understand how you feel or how you felt. But I think I can relate to it. You shouldn’t doubt yourself that much, alright? I bet you’re a sweet and nice person to know,"   Dax glimlachte dankbaar. Ergens had hij de neiging om naar Add toe te lopen en hem te omhelzen. Echter deed hij dat niet omdat het duidelijk was geworden dat Add helemaal niet gewend was aan aanraking. Een knuffel zou wel een beetje te veel van het goede worden. "D-dank je. Ik wil niet typisch over komen maar... ik denk dat ik je graag zou willen leren begrijpen. Ik denk je wel een bijzondere persoonlijkheid hebt. Op een positieve manier dan."Zei hij zachtjes. Hij was onzeker over wat hij gezegd had. Wat als Add het verkeerd op zou vatten? Of na deze dag niets meer met hem te maken zou willen hebben? "S-sorry van de steen. I-ik dacht echt dat hij groter was. Het s-spijt me..."Zei hij er verslagen achter aan. Het was aan hem te zien dat hij het meende. In zijn ogen weerspiegelde angst. Angst voor afwijzing. Hij had zijn staart tussen zijn benen en zijn oren een beetje naar achter. Hij gunde het Add zo meer te zullen vinden. Plots voelde hij tranen over zijn wangen gaan. Zijn handen trilde lichtelijk. Het gevoel van acceptatie en vrijheid dat Add hem gegeven had. Hij wilde het vast blijven houden. Hij kon het niet verdragen als Add zich om zou draaien en weg zou gaan alsof er niets gebeurd was. Snel veegde hij de tranen weg. "Ik ben een labiele idioot. Heb je dat dan niet door? Hoe kun je me niet ontzettend maf vinden? Iedereen vind dat. Iedereen denkt toch al dat... dat ik dat maar een beetje acteer om expres sullig over te komen. Als ik had mogen kiezen dan was ik toch gewoon normaal geweest?" Voor hij het wist had hij de woorden al uitgesproken. Hard op gezegd wat hij dacht. Een beetje geschrokken zetten hij enkele stappen achteruit. "Ik haat me zelf soms zo diep."Gromde hij zachtjes.  


|Mood: Labile |Words: 905 | Company: Add |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is di nov 03, 2015 3:22 pm


Dax glimlachte dankbaar na Add zijn woorden. De jongeman leek plots zo onzeker over zichzelf te zijn. Add kon zich nu ook wel bedenken dat hij een gevoelige snaar had geraakt. Dat was wel gebleken toen Dax in huilen was uitgebarsten. Een oud litteken was opnieuw open gegaan en het kwam nu in een klap terug. Voor Add was deze situatie in enige zin ook wat ongemakkelijk. Immers was hij niet gewend om iemand gerust te stellen, om iemand aan te raken of om om iemand te geven. Het was een raar gevoel. Normaal was Add dan ook lang weg geweest. Normaal had hij zijn slachtoffer laten creperen van de pijn, terwijl hij de Elshard pakte en vervolgens weg teleporteerd. Zijn slachtoffer achterlatend. Nee normaal maakte het hem geen barst uit. Normaal gaf hij niet om anderen. Hij had nooit meer om anderen gegeven sinds zijn familie van hem af was genomen. Als je iemand dichtbij je liet werd dat immers je zwakke schakel en dat was niet iets wat Add kon gebruiken, aangezien hij zo sterk mogelijk probeerde te worden. Toch kon Add de gedachtes niet verdragen om Dax nu achter te laten. Hij kende de jongeman nauwelijks, maar toch deed hij wat met Add. Iets waar Add haast bang van zou worden. Het liet hem anders denken dan normaal. Hem anders praten en hem anders actie ondernemen. Waarom? Wat had Dax dat Add zich zo tot hem toe getrokken voelde? Waarom wou Add Dax gerust stellen en hem helpen. Hem zeggen dat alles goed kwam en hem zeggen dat hij goed was zoals hij was. Want dat was hij ook. Add had nog nooit opgekeken naar een wezen. Nee hij stond bekend om zijn minachtende blik op anderen. Maar Dax leek opeens zoveel beter. Hij trok Add’s interesse. Wat was er in godsnaam met Add aan de hand? Add duwde die gedachtes weg. Hij moest daar niet over na gaan denken. Het zou geen antwoorden opleveren en daarbij verdiende Dax zijn aandacht nu. De jongeman leek nog altijd zo onzeker.
"D-dank je. Ik wil niet typisch over komen maar... ik denk dat ik je graag zou willen leren begrijpen. Ik denk je wel een bijzondere persoonlijkheid hebt. Op een positieve manier dan." zei Dax zachtjes. Add zijn ogen verwijdde zich lichtjes. Een onbegrijpelijke blik stond in zijn ogen gegraveerd. Verstond hij dat goed? Dax wou hem leren kennen? Waarom..? Waarom in hemelsnaam? Add was totaal gestoord. Hij vermoordde en martelde iedereen die in zijn weg stond. Het enige waar hij iets om gaf was de Elshard. Daarbij.. Add had Dax genadeloos letterlijk laten vallen. Waarom zou Dax nu plots zeggen dat hij een bijzonder persoonlijkheid had? Add voelde zich er wat raar bij. Hij wist niet hoe hij erover moest denken. Hij was het niet gewend dat mensen interesse in hem toonden en zeker niet in zijn persoonlijkheid. Immers was over duidelijk dat hij niet honderd was. Of was dat juist het gene wat Dax aan sprak..? Add slikte eens. ”I didn’t thought someone would actually say that to me,” gaf Add wat zacht toe. Hij was uit zijn comfortzone gehaald. Hij sprak de waarheid. Zijn stem was zacht. Iets wat ook nauwelijks voor kwam. "S-sorry van de steen. I-ik dacht echt dat hij groter was. Het s-spijt me..." voegde Dax er verslagen achteraan. Daardoor keek Add wat verbaasd op. Hij wist zichzelf wat te herstellen. ”It’s alright Dax. I can find more,” stelde Add hem nu gerust. Hij was dan ook niet boos erom. Weer zoiets. Normaal zou hij woest zijn geweest om dat het maar een klein miezerig stukje was geweest, maar nu vergaf hij Dax zo gemakkelijk. Het boeide hem opeens niet meer. En dat alleen maar omdat Dax plots belangrijker leek. Dax trok dan ook al snel zijn aandacht weer. De jongeman stond er onzeker bij. Zijn staart hing tussen zijn benen en zijn oren lagen wat naar achteren. Add voelde medelijden op komen. Hij zag de angst in Dax’ ogen hangen. Waar was hij bang voor? Add slikte eens. Het deed hem ergens zoveel pijn om Dax zo te zien. En dat gevoel werd enkel sterker zodra er tranen over Dax’ wang heen gleden. Met trillende handen veegde Dax de tranen snel weg. Add opende zijn mond lichtjes wat. Hij wou wat zeggen. Iets zeggen om hem gerust te stellen, maar wat? Add wist niet waar Dax bang voor was of wat er nu eigenlijk in hem om ging. Add sloot zijn mond langzaam weer, terwijl zijn ogen zich half sloten. "Ik ben een labiele idioot. Heb je dat dan niet door? Hoe kun je me niet ontzettend maf vinden? Iedereen vind dat. Iedereen denkt toch al dat... dat ik dat maar een beetje acteer om expres sullig over te komen. Als ik had mogen kiezen dan was ik toch gewoon normaal geweest?" zei Dax plots. De woorden leken uit het niets te komen. Add zijn ogen waren verwijd. Dacht hij zo over zichzelf? Dax leek geschrokken te zijn van zijn woorden en zette een paar stappen naar achteren. "Ik haat me zelf soms zo diep." gromde hij. Add keek hem kort zwijgend aan. Dacht hij er echt zo over? ”You shouldn’t,” reageerde Add haast automatisch. Normaal zou hij nooit de moeite nemen om iemand gerust te stellen, maar de medelijden werd hem te veel en dat gevoel ook. Het raasde door zijn aderen heen, zoekend naar een uitgang. Een nieuw gevoel begon zich in hem te ontwikkelen. Voordat hij het wist liep hij naar Dax toe en legde hij zijn armen om hem heen. ”Like I said: you’re perfect the way you are,” vervolgde Add nu terwijl zijn hoofd naast die van Dax lag. Zwijgend keek hij voor zich uit. Kort bleef hij zo staan, waarna hij zijn handen op Dax zijn schouders neer legde en zo wat afstand nam. ”You’re perfect to me, alright? Don’t doubt about yourself,” voegde Add er nog wat doordringend aan toe. Zo keek hij Dax ook nog even aan. Hij hief een hand op en liet zijn vingers over Dax wangen heen gaan. Zo veegde hij nog een verloren traan weg. ”Now don’t cry anymore, alright? Everything is gonna be alright.”
Made by Kíli @ Kickstart

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is wo nov 04, 2015 10:45 pm

Fear isn't real, but danger is

   
Toen hij zei dat hij Add wel beter wilde leren kennen keek hij hem verbaasd aan. Een reactie die Dax wel kon begrijpen aangezien het niet het meest logische was om te zeggen. Er was waarschijnlijk nog nooit iemand geweest die iets goeds achter hem had willen zoeken. Maar Dax stond daar voor open. Niemand vertoonde namelijk zomaar een bepaald soort gedrag. Dat wist hij van zich zelf. En van vele die hij in die tijd op school had leren kennen. Ook al was de kans klein ooit achter de waarheid van Add te zullen komen, zou hij er toch een poging voor wagen. Hij had gezien hoe klein het stukje steen eigenlijk wel niet was dat zich hier bevond. Hij had het zich echt groter voorgesteld. En kon zich voorstellen dat Add er teleurgesteld over was. Dax had dan ook zijn excuses willen aanbieden. Alleen hij had de woorden er niet voor gevonden. Er was te veel achter elkaar gebeurd om er rustig over na te kunnen denken. Toen hij dan toch eindelijk op het onderwerp terug kwam verliep dat dan ook niet zo vlotjes. "S-sorry van de steen. I-ik dacht echt dat hij groter was. Het s-spijt me..."Het had verslagen geklonken. Ten eerste had hij op de helft van de zin al door dat hij aan het stamelen was dat er de tweede helft geen vertrouwen toe deed. En ten tweede gunde hij Add gewoon een groter stuk. En voelde het vrij machteloos na een lange hier nu zo te staan met zo'n mini stukje. "It’s alright Dax. I can find more,"Een opluchting om te horen. Dat zeker. Maar er gingen ondertussen hele andere gedachten in hem om. Was het nu over? Add had het stuk steen. Zou het wezen nu weg gaan en doen alsof er ooit iets gebeurd was? Terug naar zijn ziel kleur gebied. En dan zouden ze elkaar nooit weer zien? Dax zijn houding veranderde al snel. Hij stelde zich zelf onzeker op. En daarmee ook een stuk kwetsbaarder. Het liefst had hij Add smekend willen aankijken en vragen of hij wilde blijven. Maar daar had hij het lef niet voor. Hij was bang dat het wezen hem inderdaad niet waardig genoeg vond. En weg zou gaan. De jongen tegenover hem was werkelijk de eerste geweest hij hem geheel zo had geaccepteerd zo als hij was. Hij wilde niet dat zo iemand er van door ging. Nu hij net ergens een beetje hou vast had kunnen vinden. Al was het maar door de dingen die Add zei of hem een geruststellende glimlach gunde. Hij wilde dat gevoel wat de jongen hem gaf niet kwijt. Plots betrapte hij zich zelf er op dat er opnieuw tranen over zijn wangen liepen. Onzekerheid maakte plaats voor woede. Afkeer tegen zich zelf. Snel veegde hij de tranen weg. "Ik ben een labiele idioot. Heb je dat dan niet door? Hoe kun je me niet ontzettend maf vinden? Iedereen vind dat. Iedereen denkt toch al dat... dat ik dat maar een beetje acteer om expres sullig over te komen. Als ik had mogen kiezen dan was ik toch gewoon normaal geweest?" Ramde hij wat hij zo lang voor genoegen had genomen er uit. Hij had zo lang toegestaan. Het gewoon verdragen, zijn schouders er over opgehaald en berust in dit belachelijke beeld wat andere van hem hadden. Het was niet voor niet dat hij overdreven opgewekt gedrag vertoonde. En ja, hij was kinderachtig. Maar na zijn achtste had niemand hem meer opgevoed. Zijn vader wilde hem de pijp uit hebben. En zijn moeder was zijn enigste hou vast geweest. Echter had zij niet veel kunnen doen. In verband met haar zwakke gezondheid destijds. Die hardnekkige kinderachtige kant was het enige wat hem staande had gehouden binnen de muren van die zuiveringsschool. Lachen om de meest serieuze zaken. Anders was het hem nooit gelukt door te vechten tot zijn uitbraak. En nu, meer dan de helft nam hem niet serieus. Vond hem vreemd en nam bij voorbaat liever afstand. Dax had een paar passen achteruit gezet. Het was niet zijn bedoeling geweest Add zo te betrekken bij zijn problemen. Wat moest die jongen er dan ook mee? Het was belachelijk hoe hij Add behandelde. Iets om zich diep voor te schamen. "Ik haat me zelf soms zo diep."Gromde hij zachtjes. En waagde het niet de jongen tegenover hem aan te kijken. "You shouldn’t,"Klonk het. Zachtjes schudden Dax zijn hoofd. Waarom? Dacht Add er echt zo over? Een kleine trilling trok door zijn lichaam. Zijn adem stokte even. Omhelsd... Add had hem omhelsd. Vlug keek hij op. In diepe verbazing gehuld. "Like I said: you’re perfect the way you are,"Meteen na die woorden omarmde hij de jongen. Hij drukte zich tegen hem aan en liet zijn hoofd op Add zijn schouder rusten. Dit idee was bij hem opgekomen. Echter had hij zich ingehouden. Maar nu Add zelf begonnen was nam Dax aan dat het geen probleem was terug te knuffelen. Hij had er niet echt over na gedacht. Meteen nadat Add gesproken had had hij de jongen in alle vreugde en dankbaarheid omarmd. En leek niet bepaald van plan ooit nog los te willen laten. Helaas duurde het niet heel lang voordat Add weer wat afstand van hem nam. De jongen had zijn handen op Dax zijn schouders gelegd en de twee keken elkaar weer aan. Dax was opnieuw behoorlijk aan het blozen. Echter kon hem dat deze keer niet zo veel meer schelen. Add had zo juist gewoon gezegd hem volledig te zullen accepteren. "You’re perfect to me, alright? Don’t doubt about yourself,"Een verlegen maar vooral dankbare glimlach verscheen op Dax zijn gelaat. Hij knikte zachtjes. Waarbij hij voor zich zelf besloot voortaan ook daadwerkelijk anders over zich zelf te gaan denken. Dax wende zijn blik toen hij Add zijn vingers over zijn wangen voelde gaan. Zodat hij de jongen niet aan hoefde te kijken. Het drong kort daarna pas tot hem door waarom de jongen dit deed. Hij veegde Dax zijn tranen weg. "Now don’t cry anymore, alright? Everything is gonna be alright."Zei Add op geruststellende toon. Dax keek op. Een voorzichtig glimlachje ontstond. Hij wist wat hij wilde zeggen. Geen verdere hordes uit het verleden stonden hem nog langer in de weg. Allemaal dankzij de manier waarop Add met hem om ging. "Ik wil niet dat je weg gaat Add. Ik wil je niet dwingen te blijven alleen... alles is zo veel beter als je er wel bent. Ik wil niet dat je je zometeen om draait en weg gaat. En dat ik je dan nooit meer zal zien. Je bent speciaal voor me. Ik wil je best mee helpen zoeken naar verdere steentjes. Blijf, alsjeblieft?"Smekend keek hij de jongen aan. Dit was wat hem bezig had gehouden. Hij had het gezegd. In een keer, zonder stamelen. En dat allemaal dankzij Add. Dax deed een stapje naar voren en pakte voorzichtig de jongen zijn hand vast. Losjes natuurlijk. Hij wilde hem niet het gevoel geven vast te zitten. Onbewust liet hij zijn wijsvinger over Add zijn handpalm gaan. "Ik wil je niet verliezen."Mompelde hij zachtjes.  
   

   

   |Mood: Thankful |Words: 1188 | Company: Add |
   
      
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is zo nov 08, 2015 11:50 am


Een voorzichtig glimlachje verscheen rond Dax’ lippen. Het deed Add goed om te weten dat zijn woorden ervoor zorgde dat Dax glimlachte. Add had dat nog nooit voor elkaar gekregen. Nee hij stond bekend als iemand die chaos en onheil met zich mee bracht. Niet om iemand die anderen geruststelden en knuffelden. Dit had hij niet verwacht. Hij was een wezen die al veel had mee gemaakt in zijn bestaan en al veel had verloren, maar ondanks dat kon hij toch nog deze gevoelens ontwikkelen? Hoe was dat mogelijk? Was er iets verkeerd gegaan in het teleporteren tussen dimensie en tijd? Had hij het zo vaak gedaan dat zijn persoonlijkheid over hoop begon te liggen? Nee. Dax was diegene die hem zo liet voelen. Die ervoor zorgde dat zijn gevoelens anders werden. Dat zijn visie op dat ene kleine stukje anders werd. Alsof hij zich plots kon inbeelden hoe Dax zich voelde. En dat kon hij ook. Add wist als geen ander hoe het was om verteld te worden dat je niet goed bent. Dat je gewoon een grote fout bent. Een fout die gerepareerd moest worden. Toch had Add zich toen kunnen afzetten van die wezens die zeiden dat hij fout was. Dan was hij maar lekker fout! Het was een gedachte die moed vergde en Add wist dat niet iedereen die had. Dax had dat al bewezen. Toch wou Add dat ook Dax er zo over dacht. Zag Dax dan niet in hoe mooi en perfect hij was? Zijn persoonlijkheid was ver weg van fout. Was Dax blind of was Add gewoon zoveel verandert qua visie dat hij er zo tegen aankeek? En dan nog maar te zwijgen over dat warme gevoel dat zich door zijn aderen heen verspreidde als een nieuw soort kracht. Toch wist Add zeker dat dat niet de Elrios kracht was. Nee dit was anders. Het gaf hem moed en zelfvertrouwen. Hij kreeg het gevoel alsof hij alles aan kon als hij Dax bij zijn zijde had, maar hij was zich ervan bewust dat dat niet was door een nieuwe kracht. Nee dat kwam door nieuwe gevoelens. Add besefte zich wat. Zou dit gevoel weg gaan als hij Dax weer verliet?
"Ik wil niet dat je weg gaat Add. Ik wil je niet dwingen te blijven alleen... alles is zo veel beter als je er wel bent. Ik wil niet dat je je zometeen om draait en weg gaat. En dat ik je dan nooit meer zal zien. Je bent speciaal voor me. Ik wil je best mee helpen zoeken naar verdere steentjes. Blijf, alsjeblieft?" Add zijn ogen verwijdde zich. Dax dacht er echt zo over? Het klonk alsof hij precies hetzelfde dacht als Add. Daarbij stamelde Dax niet. Nee hij leek zelfverzekerd. Had Dax ook dat gevoel? Dat sterke gevoel. Een sprankje van ongeloof stond op Add’s gelaat. Hij kon het niet geloven. Dat iemand ooit nog hetzelfde zou voelen als hem en dan nog wel zo’n sterk gevoel. Dax deed een stap naar voren. Add’s blik schoot naar hun handen zodra Dax zijn hand vast nam. Add kreeg de neiging om zijn hand weg te trekken, maar zodra dat warme gevoel sterker werd bij de tedere aanraking, liet hij het begaan. Ja dit voelde fijn aan. Zwijgend keek hij toe hoe Dax’ duim over zijn handpalm heen gleed. Langzaam keek Add van hun handen terug naar Dax. "Ik wil je niet verliezen." klonk het zachtjes. Haast onverstaanbaar, maar Add had het gehoord en het deed genoeg met hem. Hij was verbaasd. Dat iemand dat nog over hem zou zeggen. Langzaam aan ging zijn blik terug naar hun handen. Zijn vingers gleden op tedere wijzen tussen die van Dax. ”I can’t believe someone would say that to me and mean it,” gaf Add toe. Hij kreeg de neiging om een bevestiging te vragen. Om te vragen of Dax dat warme gevoel ook had. Maar hij durfde het niet. Normaal stond hij altijd wel z’n mannetje en was hij niet bang om iets te vragen of om te falen, maar nu voelde hij plots zoveel angst. Angst om af gewezen te worden. Hij besefte zich dat Dax zich eerder ook zo had gevoeld en waarschijnlijk nog steeds zo voelde. Waarom vroeg hij hem anders om te blijven? Langzaam aan legde Add zijn vrije hand in Dax zijn hals. Zijn duim gleed op geruststellende wijze over zijn kaaklijn heen. Kort keek Add ernaar, waarna zijn paarse kijkers zich op Dax vestigde. ”I won’t leave you Dax,” fluisterde Add. Het klonk zacht, maar hij was er van overtuigd dat Dax het kon horen. Echter gaf hij Dax niet veel tijd om er op te reageren. Add boog met zijn gezicht naar hem toe en plaatste op tedere wijze zijn lippen op die van Dax. Zachtjes kuste hij hem. Had hij dit ooit gedaan? Nee. Dat gevoel zorgde ervoor en Add kon zichzelf niet meer inhouden. Dat gevoel werd dan ook enkel sterker bij de handeling. Zijn vingers tintelden, wouden meer, maar hij hield zich in. Hij wou Dax dan ook niet afschrikken. Toch hoopte hij dat zijn gedachtes juist waren geweest en dat Dax een teken kon geven dat hij inderdaad hetzelfde voelde.
Made by Kíli @ Kickstart

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is di nov 10, 2015 4:37 pm

Fear isn't real, but danger is

Add keek hem verbaasd aan toen hij zei hem niet kwijt te willen. Maar Dax liet zich nergens meer door vloeren. Hij maakte zijn zin netjes zonder stamelen af en bleef Add aankijken. Het had smekend geklonken. Dat Add weg zou gaan was wel een van de laatste dingen die hij wilde. Al betekende het dat hij om de jongen te laten blijven voor de rest van zijn leven stenen zou moeten zoeken, hij had het er voor over. Sterker nog, hij zou zijn best voor Add doen om er zo veel mogelijk te vinden. Als dat een van de dingen was die de jongen gelukkig maakte, dan waarom niet? Wat kon er nu voor slechts mee gebeuren? Op een of andere manier wilde hij hem graag gelukkig zien. Add het zelfde gevoel kunnen geven als wat de jongen hem gaf. Al kon hij er zelf nog niet geheel bij wat het was. Maar om het na te vragen, nee. Hij was niet gek. Straks stond hij nog volledig voor paal. En daarbij, hoe zou hij het gevoel ooit kunnen uitleggen? Zodra hij er over zou beginnen zou hij al dichtslaan. "Ik wil je niet verliezen."Mompelde hij zachtjes. Add liet zijn vingers tussen die van Dax glijden. Dax keek er een beetje verbaasd naar maar liet het begaan. Ergens voelde het goed. Alsof de jongen er mee wilde zeggen dat hij Dax inderdaad niet zomaar weer los zou laten en zou gaan.  "I can’t believe someone would say that to me and mean it," Dax slikte even. Was dat goed of slecht? Hij meende het toch echt. Zou Add hem niet geloven? Of was het bij wijze van spreken? Add legde zijn hand tegen Dax zijn hals aan. Opnieuw voelde hij hoe de jongen hem over zijn kaaklijn streelde. In plaats van zich er tegen te verzetten of er voor weg te duiken zo als eerst liet hij het geheel toe. Hij hief zijn hoofd een beetje op. Als een kat die zich onder zijn kin liet aaien. Waarbij zijn hals kwetsbaar was en hij er op vertrouwde dat de ander hem niets aan zou doen. "I won’t leave you Dax."Een golf van opluchting overspoelde hem. Zich nog niet geheel besefte wat de achterliggende boodschap van deze woorden was. En wat hij zelf van Add gevraagd had. Aangezien hij er nog steeds niet helemaal bij kon wat het precies was wat hij zelf voelde. Het volgende moment boog Add zich naar hem toe. Voor hij er ook maar iets tegen kon doen voelde hij Add zijn lippen al op de zijne. Vrijwel meteen voelde hij zijn wangen gloeien. En stond als versteend. Een voor hem niet onbekend warm gevoel verspreide zich door zijn lichaam. Zijn hart begon sneller te slaan. Maar nog altijd durfde hij het niet om terug te kussen. Dax wist niet of hij er wel aan toe wilde geven. Jaren lang had hij gedaan alsof hij net als de rest gewoon voor vrouwen viel. Om zo geen buiten beetje te zijn. Zo lang, dat hij er zelf in was gaan geloven. En het eigenlijk niet meer van zich zelf had geaccepteerd ook gevoelens voor jongens te hebben. Alleen deze keer was het anders. Dat gevoel wat Add hem gaf was onbeschrijfelijk. Beter dan alle voorgangers. Het versplinterde alles wat de wezens uit zijn verleden hem hadden ingeprent. Van het een op het andere moment leek niets hem meer in de weg te staan. Hij drukte zijn lippen zachtjes tegen die van Add. Nam diens gezicht losjes in zijn handen en kuste de jongen onbewust ietsje heviger dan voorheen. Dax sloot zijn ogen en genoot van het moment. Het voelde allemaal veels te goed. Hij kon het dan ook niet verhelpen te kwispelen van genot. Toen hij Add weer los liet drong het pas tot hem door waar hij eigenlijk mee bezig was geweest. Dax zetten een klein stapje achteruit en keek de jongen geschrokken aan. "S-sorry ik... ik liet me zelf even gaan geloof ik..." Stamelde hij. Uit alle macht hopende had hij Add met deze actie niet zou hebben afgeschrikt.


|Mood: Falling in love  |Words: 686  | Company: Add |
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is di nov 10, 2015 9:07 pm




"What is this feeling..?"


Had Diabolic Esper enig idee wat er nou eigenlijk in hem om ging? Geen flauw idee. Het was voor hem een totaal nieuw gevoel. Het was waar dat hij zich altijd al aangetrokken had gevoeld tot het manlijk geslacht. Immers waren vrouwen maar moeilijk. Ze waren gecompliceerd en dus moeilijk uit te vogelen. En Add was iemand die graag controle had over zoveel mogelijk dingen. Echter had hij niet in de gaten in hoeverre dit nieuwe gevoel al zoveel controle over hem had. Zoveel controle dat hij een hand in Dax’ hals had neer gelegd en hem op tedere wijze had gekust. Had hij ooit iemand gekust? Nauwelijks. Lang geleden in ieder geval. Maar hij deed het gewoon. Hij had er niet over getwijfeld en nu hij het deed, twijfelde hij nog steeds niet. Nee. Zijn aandacht was bij dat warme gevoel dat door zijn aderen gierde. Dat zijn vingers liet tintelen en hem liet smachten naar meer. Naar meer van dat gevoel. Meer naar Dax. Hij begon zich af te vragen hoe hij ooit zonder dit gevoel had kunnen leven. Waarom had niemand hem over dit gevoel verteld?
Kort gebeurd er niks bij Dax. Add opende zijn ogen half. Dax zijn gezicht gloeide. Blosjes waren te zien op zijn wangen. Het had iets schattigs. Add kreeg het besef dat hij misschien iets deed wat Dax niet aan stond. Misschien voelde Dax dat gevoel toch niet. Misschien voelde alleen Add het. Maar die gedachtes werden ruw opzij geschoven zodra Dax zijn lippen op de zijne drukte. Add sloot zijn ogen zodra de warmte meer werd. Dax legde zijn handen om zijn gezicht heen. Add voelde zijn huid tintelen. Hij was normaal nooit van het fysieke contact, maar dit liet hem op vreemde wijze alleen maar smachten naar meer. En meer kreeg hij. Intenser kuste Dax hem terug. Voor een seconde rezen Add’s wenkbrauwen zich wat. Nee dit had hij niet verwacht. Echter ging hij er zeker niet tegen in. Hij legde nu ook zijn andere hand in Dax’ hals en trok hem lichtjes naar zich toe. Hij wou meer van hem voelen. Nog veel meer. Echter konden ze niet eeuwig zo blijven staan en Dax leek zich dat te beseffen.
Hij liet Add los. Langzaam aan opende Add zijn ogen. Zijn oogleden gleden echter al snel half dicht. Hij voelde die warmte nog na. Echter ebde het beetje bij beetje weg en kwam Add meer bij zinnen. Hij liet zijn handen zakken en liet Dax nu ook weer los. Ook Dax leek terug bij zinnen te komen. Hij zette een klein stapje naar achteren, waarna hij hem geschrokken aankeek. Daardoor keek Add wat vragend, wat was er? "S-sorry ik... ik liet me zelf even gaan geloof ik..." verontschuldigde Dax zich stamelend. Add keek hem kort licht verbaasd aan, waarna hij licht glimlachte. ”There’s no need to be sorry. I didn’t mind it,” gaf Add nu dan ook toe. Echter besefte hij zich iets bij die woorden. Waarom maakte het hem eigenlijk niet uit? Waarom kreeg hij eigenlijk dat warme gevoel en dat snel kloppend hart als hij Dax kuste? Waarom? Add week kort zijn blik af. Hij kreeg nu dan ook door dat hij dit gevoel niet eerder had gevoeld. Dat het een gevoel was die hem beter liet voelen dan ooit en een gevoel die alleen Dax hem kon bezorgen. Waarom? Langzaam aan richtte Add zijn blik terug op Dax. Hij zette een stap in zijn richting. Hij keek Dax kort aan, waarna zijn blik naar Dax’ hand ging. Op tedere wijze pakte hij Dax’ hand vast. Hij hief deze op en legde deze tegen zijn borst aan. Door de stof van het pak was een snel kloppend hart te voelen. Add keek kort van de hand op zijn borst, terug naar Dax zelf. ”Dax.. What are you doing to me?” vroeg Add nu. Zijn stem klonk zacht en haast breekbaar. Hij was het dan ook niet gewend om op iets te stuiten wat hem niet bekend was en dat hij daar ook nog zo blij mee was. ”You’re giving me this weird warmth. You’re making me feel so happy and so.. allive. My heart just keeps on beating, more than ever. Do I have a disease?”
© Sykes

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Grey One
Aantal berichten : 614
Woonplaats : Oosterblokker

Character sheet
Age: 18 Years
Species: Shapeshifter: Panpas vos
Partner:: I don't remember..
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is do nov 12, 2015 8:32 pm

Fear isn't real, but danger is

   
Dax stond als versteend. Hij zag hoe de jongen zijn ogen weer een beetje opende en naar hem keek. Hij zelf deed niet anders dan stomverbaasd en diep blozend terug kijken. Controleerde Add nu serieus of hij een reactie van hem zou krijgen? Wilde de jongen werkelijk een reactie? Van hem? Een of andere random stuntelige schapeshifter? Wie was hij nou om zo iets überhaupt te gunnen... Maar het klopte. Add dacht niet zo over hem als hij zelf. Dat wist hij. Dat had de jongen werkelijk nog een vijf minuten gelden tegen hem gezegd. Zou het dan echt..? Dax kon het niet langer weerstaan. Van het een op het andere moment werden al zijn herinneringen die hem voorheen zo hadden opgesloten in een verkeerd zelfbeeld versplinterd. Ze waren niet redelijk meer. Want het gevoel wat Add hem gaf overtrof alles. Hij had het er voor over om zijn angsten opzij te zetten en eerlijk te zijn in wie hij was, met alles wat daarbij zou horen. Voorzichtig drukte hij zijn lippen tegen die van Add. De jongen sloot zijn ogen en Dax maakte van dat moment gebruik door over zijn eigen angst heen te stappen en diens gezicht losjes in zijn handen te nemen met de gedachten dat hij dat wel aan kon nu de jongen hem niet aankeek. Onbewust kuste hij Add ietwat intenser dan voor heen. Dax sloot zijn ogen en genoot. De jongen trok hem zachtjes naar zich toe. "Mhf.."Kon het hem schelen dat hij dat geluid gemaakt had? Nee, eigenlijk niet. Waarschijnlijk zou Add er hoogstens uit afleiden dat diens actie Dax een prettig gevoel gaf. Verder was er niets op aan te merken. Het liefst had hij door willen gaan. Maar dat kon niet zomaar. Daarvoor wilde hij weten of Add zit serieus gemeend had. Dat dit geen spelletje was. Maar dat de jongen wel degelijk het zelfde voelde. Voorzichtig liet Dax hem los. En deed een wankel stapje naar achter. Langzaam keerde hij terug tot de realiteit. Zijn angsten en onzekerheden kwamen dwaalde opnieuw door zijn gedachten heen. Maar van binnen gloeide hij nog na. Hield hij dat moment van totale vrijheid nog vast. "S-sorry ik... ik liet me zelf even gaan geloof ik..." Stamelde hij. Hij kon zeggen wat hij wilde. Dat schijnheilige gedrag  had nu toch geen enkele zin meer. Hij had terug gekust. Er was geen mogelijkheid dat Add in een van zijn verzonnen excuses zou trappen. En alsof dat echt was wat hij wilde? Totaal niet. Diep van binnen wilde hij er maar al te graag aan toegeven. Hij had zich al zo vaak in moeten houden. Zich doodongelukkig gevoeld als hij voor de zoveelste keer weer moest acteren in de buurt van vrouwelijke wezens als zijn vrienden er bij waren. Add keek hem eerst een beetje verbaasd aan. Wat hij ergens wel kon begrijpen. Vervolgens glimlachte de jongen naar hem.  "There’s no need to be sorry. I didn’t mind it," Zei hij. Dax haalde zijn schouders op en grinnikte een beetje verlegen. Dat had hij ergens al wel kunnen raden, niet? Even viel er een korte stilte. Dax had maar al te graag willen vragen aan Add waar zijn actie vandaan was gekomen. Echter had hij er het lef niet voor. Misschien had hij het wel gehad als er niet zo veel aan vooraf was gegaan. Maar voor vandaag had hij zich al genoeg vrij gevochten. Voor de komende tijd, eerlijk gezegd. Het zal nog wel het een en ander voor hem na laten de komende weken. Zo diep in gedachten had hij niet door dat de jongen weer wat dichterbij was komen staan. Plots werd zijn hand voorzichtig vast gepakt. Verbaasd keek Dax op. Add had zijn hand tegen diens borstkas aangelegd. Dax klemde zijn kaken op elkaar en keek met groeiende verbazing naar de jongen. Dit... dit kon niet. Hij herkende het. Ritmisch... snel...  "Dax.. What are you doing to me?" Verward schudden hij zijn hoofd. Dit kon niet! Hij had de neiging om zijn hand ruw terug te trekken. Maar stond als versteend. "I-ik... ik weet het niet. Ik hoor dit niet te kunnen doen..."Zei hij en keek vol afschuw naar de plaats waar Add zijn hand had heengebracht. Een brandmerk en alles zou er uit zijn. Hij zou dat effect nooit meer op andere kunnen hebben. Ze hadden het beloofd! Ze hadden het er zo hard in ge ramt. Allemaal voor niets. "Ze hebben gelogen..." Mompelde hij opgelucht. Waarschijnlijk te zacht voor Add om te horen. Hij zweeg. Maar in gedachten lachte hij. Hij lachte ze uit. ”You’re giving me this weird warmth. You’re making me feel so happy and so.. allive. My heart just keeps on beating, more than ever. Do I have a disease?”Klonk de stem van Add. Dax dacht na over wat de jongen gezegd had. Het bracht hem langzaam terug bij zinnen. Het was waar. Add speelde geen spelletje met hem. De arme jongen had zo te horen zelf nog nooit met liefde te maken gehad. Er was geen mogelijkheid dat hij loog. De neiging om toe te geven drong aan. Zijn angsten brokkelde al meer af. Beetje bij beetje begon hij het van zich zelf te accepteren. Hij haalde diep adem. Vervolgens keek hij op en grimlachte warm naar Add. "Absoluut niet. Dit is heel wat anders." Zei hij met een ondeugende glinstering in zijn ogen. Voorzichtig boog hij naar Add toe om vervolgens het volgende in diens oor te fluisteren: "Dat gene wat jij net op zeer schattige wijze hebt omschreven heet liefde."Dax pakte Add zijn handen vast en liet zijn vingers tussen die van de jongen glijden. "Maar geen zorgen. I love you too."Het volgende moment omhelsde hij de jongen. En lachte liefelijk van geluk. Al zijn lasten had hij van zich afgezet. Het was vertelden tijd. Voortaan zou er alleen nog plaats zijn voor Add.
   

   

   |Mood: <3 |Words: 984 | Company: Add |
   
      
DAX
♦.♦

____________________

De mens Afbeeldingen die gebruikt zijn avatar en onderschrift behoren tot CrystalCurtis op deviantart.
New Theme!:
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aantal berichten : 641

Character sheet
Age: 24 years
Species: Time Tracer Demon
Partner:: I can see every tear you've cried. I can see all the fears you face. I’ll be right here now and heal the brokenness within. Let me love you 'till the world ends.~Dax ღ
avatar
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is do nov 12, 2015 9:19 pm




I love you.


Verward schudde Dax zijn hoofd. Ja ook hij leek te merken dat er iets ‘mis’ was met Add. Maar wat. Wist Dax wat er gaande was? Add hoopte het. Was het verkeerd dat dat snel kloppen hart zo goed voelde? Of was het een bij effect van een erge ziekte? "I-ik... ik weet het niet. Ik hoor dit niet te kunnen doen..." zei Dax nu. Zijn blik stond vol afschuw naar Add’s borst. Add slikte. Voor het eerst in jaren voelde hij zich onzeker, haast bang, worden. Hij wou dit gevoel niet kwijt. Doordat het zo goed voelde ging hij er dan ook vanuit dat hij het mocht toe laten, maar nu pas merkte hij hoe Dax erop reageerde. Wat bedoelde hij precies met zijn woorden? Was het niet Dax die dit haart veroorzaakt? Was er een soort error in de Dynamos die voor dit gevoel zorgde. Dat kon toch niet? Was het dan iets in zijn lichaam? Was hij ziek aan het worden? Hij wou dat Dax het hem zei. Hij wou dat Dax hem het antwoord kon geven, maar op het moment leek hij dat niet te kunnen. Hij mompelde enkel wat. Zijn toon klonk opgelucht. Waarom was hij opgelucht? Jesus. Add had nog nooit zoveel vragen in zijn hoofd gehad. Enkel toen zijn ouders werden vermoord had hij zoveel vragen gehad. Maar nu. Nee. Hij was het helder nadenken allang verloren. Toch hield hij ervan om orde in zijn gedachtes te hebben. En nu. Nu leek het erop dat zijn hoofd een bureau was met allemaal verschillende papieren erop. Mapjes die open lagen. Alles ongesorteerd en niet getiteld. Hoe kon hij dit ooit rangschikken en begrijpen?
Een ziekte. Het moest een ziekte zijn. Hij vroeg Dax of hij een ziekte zijn. Het zou een verklaring zijn. Maar dan weer.. Waren zijn symptomen wel te herkennen? Dax was geen dokter. Hoe moest hij dit nou weer weten?! Wacht.. Schoot hij nu in de stress. Vol afwachting en spanning keek Add Dax aan. Zou hij een antwoord krijgen? De harde waarheid? Dax nam eens diep adem. Daardoor voelde Add enkel de spanning stijgen. Als dat nog mogelijk was. Plots keek Dax hem aan met een warme glimlach. Verward keek Add hem aan. Wat? Viel het dan toch mee? Nu kreeg hij enkel het gevoel dat Dax wist wat er aan de hand was en Add niet. Add werd lichtjes ongeduldig en wou nu ook het antwoord weten. "Absoluut niet. Dit is heel wat anders." zei Dax nu met een ondeugende glinstering in zijn ogen. Verward en verbaasd keek Add hem aan. Hij hoorde nu dan ook de klemtoon op het woordje ‘heel’. Was het echt zo’n groot verschil, want Add had echt het gevoel dat er iets mis met hem was. Hij had dit gevoel immers nog nooit gevoeld. Plots boog Dax wat naar hem toe. Add, die hem vertrouwde, liet het begaan en wachtte nog altijd in lichte spanning af. Echter vroeg hij zich in tussen wel af wat Dax nu eigenlijk van plan was.
Een aangename rilling schoot over Add’s lichaam heen zodra hij Dax warme ademhaling tegen zijn oor aanvoelde. Hij sloot zijn ogen onbewust half. "Dat gene wat jij net op zeer schattige wijze hebt omschreven heet liefde." fluisterde Dax. Add zijn ogen verwijdde zich. ”L-love?” stamelde hij. Was hij verliefd..? Hoe? Op Dax? Maar natuurlijk. Waarom had hij Dax anders gekust en zo behandelt? Hij kon zich al geen leven meer zonder hem in beelden. En dat in zo’n korte tijd. Add was kort nog met stomheid geslagen. Zo staarde hij kort voor zich uit. Hij kon het niet geloven, maar tegelijkertijd voelde hij de warmte ook weer op borrelen. Een brede glimlach begon nu rond zijn lippen te sieren. Hij was verliefd! Verliefd op de jongeman die zo dichtbij hem stond. Met een klap verdween die glimlach. Wacht.. Voelde Dax hetzelfde? De spanning schoot meteen weer door zijn lichaam heen. In deze paar seconden was hij al zo vaak gewisseld van stemming. Je zou haast spreken van puberale moodswings. Plots voelde Add vingers langs de zijne glijden. Add kreeg de neiging om zijn hand weg te trekken door de plotselinge handeling, maar zodra hij wist dat de hand van Dax was, liet hij het toe. Enkel Dax mocht hem zo aanraken. Zo besefte Add alsmaar meer hoeveel hij eigenlijk om de jongen gaf.
"Maar geen zorgen. I love you too."klonken plots de verlossende woorden. Add zijn ogen verwijdde zich opnieuw. Voordat hij er ook maar iets aan kon belandde hij in een omhelzing. Hij hoorde Dax liefelijke lachen. Nog kort stond hij als versteend. Hij kon het niet geloven dat dit echt gebeurde. Het klonk zo onwerkelijk. Eerder was liefde voor Add ook maar een bij geloof geweest. Iets waar de zwakkeren in geloofden om henzelf beter te laten voelen. Maar nu.. Nu wist hij beter. Dax had hem zoveel meer laten ervaren dan hij ooit had gedacht. Add voelde de spanning en angst van zich afglijden. Geluk omhelsde hem. Hij hield van Dax en Dax hield van hem. Langzaam aan sloot Add genietend zijn ogen en legde hij zijn armen om Dax heen. Hij trok hem tegen zich aan. Een hand gleed door Dax’ haren heen. Grepen het wat vast. ”I love you Dax. I will never let go of you. Never. I’ll be always there with you,” zei Add. Aan zijn stem kon je horen dat hij gelukkig was. Gelukkiger dan ooit. Hij kon zich geen leven meer zonder Dax in beelden. En hij wist zeker dat hij meteen gefrustreerd zou zijn als hij Dax ook maar voor een seconde van zijn zijde af moest laten wijken. Hij zou Dax beschermen tegen alles dat hem ook maar durfde pijn te doen.”You’re mine. And only mine,” mompelde Add er achterna. Hij zou Dax niet meer los laten. Nooit.
© Sykes

____________________

Characters:
 

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud
BerichtOnderwerp: Re: Fear isn't real, but danger is

Terug naar boven Go down
Fear isn't real, but danger is
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1
Soortgelijke onderwerpen
-
» Let's work on the real stuff. [Oliver]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Grey Territory :: Crystal Mountain-
Ga naar: